Model 3

Sinds vrijdag heeft Anna dus haar nieuwe handschoen. Model 3 en het ziet er naar uit dat we nu (eindelijk) het goede model vasthebben. Het is een handschoen in siliconen uit één stuk, met gesloten vingers en daarboven een drukhandschoen dus.

Nu moet het gebruik weer opgebouwd worden zodat haar huid weer kan wennen aan de siliconen, maar net zoals met de kleine lapjes ervoor, geeft dat tot nu toe geen enkel probleem. Vanaf morgen zal ze er de hele nacht mee slapen. Overdag zal ze dan nog gewoon de andere handschoen dragen.

Het lijkt toch al effect te hebben. Voor ze de handschoen aandoet smeer ik er een dikke laag crème op en als ik hem weer afdoe is haar hand nog vochtig. Doel bereikt dus. De littekens voelen ook al minder ruw/droog aan, dus het gaat de goede weg op.

Derde keer goede keer? Het lijkt erop.

Onverwacht vrij

Deze avond was er afgesproken om te gaan eten bij mijn nicht. Zij verjaart begin oktober en dan nodigt ze zo’n aantal vriendinnen uit om dat te vieren.

Maar kijk, ter elfder ure is het afgezegd geweest: zieke nicht en als de gastvrouw ziek is gaat dat nogal moeilijk om daar te gaan zitten. Dus bij deze lieve A.: veel beterschap en verzorgt u goed. Dat gezellig avondje, dat loopt niet weg. Dat wordt wel dubbel en dik ingehaald.

Zumba II

Les 2 ondertussen achter de rug en het was weer ongelooflijk leuk. Minder volk, maar daarom niet minder enthousiast. Allez, van de andere meisjes (ja, enkel meisjes deze keer) weet ik het niet zeker wegens dat ze naast mij stonden en ge niet echt tijd hebt om elkaar te bestuderen. Maar van mijzelf en de leraar kan ik dat wel zeggen.

Wat ik van fysieke klachten aan de vorige les had overgehouden, was niet veel. Tegen zaterdag begonnen mijn kuiten een beetje te trekken en zondag stonden ze stijf, maar gisteren was het al beter en vandaag volledig over. Morgen daarentegen …

Ik vreesde een beetje voor vandaag, wegens vorige nachten te weinig geslapen en dus doodmoe. Maar het ging. Kwa bewegingen al iets beter dan de eerste keer (zoals beloofd door de leraar en dus effectief zo), kwa uithouding moest ik iets meer op mijn tanden bijten, wat te verwachten was. Maar ik heb het volgehouden en ik ben dus trots op mijzelf.

Thuisgekomen heb ik wel een (zeer) warm bad laten lopen om mijn ledematen in te laten weken: ik voelde mij lichamelijk geradbraakt en tegelijkertijd een pak minder moe. Had ik nog naar een feestje gemoeten, ik zou er met veel zwier naartoe gegaan zijn.

Yep. Ik heb ‘mijn sportdink’ gevonden. De dinsdagen en/of donderdagen dat ik niets anders te doen hebt, zult ge mij daar kunnen vinden, maar misschien nog niet direct overmorgen: eerst eens afwachten hoe mij lichaam gaat reageren na deze sessie.

Geconnecteerd

De trein heeft vertraging en ik wist dat er hier in het station een telenet hotspot was, dus dacht ik, (ik heb) tijd om het te proberen.

En zie: het s gelukt. Surfen terwijl ge op uw gemak in het station zit. Eigenlijk wel gemakkelijk en ik had er uiteraard eerder aan moeten denken, want zo een gemak als ge nog in de rapte iets moet opzoeken.

Alhoewel ‘rap’ uiteraard relatief is: tegen dat de computer opgestart was, was ik ook al een goede 5 minuten verder 🙂

Stoem

Gisterenavond niet in mijn bed kunnen kruipen. Nu, ‘avond’ is een eufimisme. Uiteindelijk was het 3u deze morgen toen ik eindelijk uit de zetel opstond om toch maar te gaan slapen.

Maar ik kan niet in mijn bed zonder mijn avondroutine, namelijk de kinderen nog even onderstoppen. Wat bleek: Anna had in haar bed geplast. En niet zo maar een klein plasje: dekbed nat, onderlaken nat, pyjamabroek nat. Ware het nu een lekkere warme zomernacht geweest, ik had het zo gelaten. De warme lucht zou alles wel gedroogd hebben. En het was nu niet alsof ze lag te wenen in bed, want ze sliep gewoon door. Maar de nachten zijn niet meer warm, integendeel en ik wou haar toch niet in een nat en koud bed laten liggen met het risico dat ze ziek zou worden.

Zo stond ik om 3u10 ’s nachts dus het bed te verversen van een slapend kind en dan komt zo een ziekenhuiservaring met een half comateus kind goed van pas. Want als ik daar een ding gezien heb in het ziekenhuis, is hoe ze een bed verversen zonder de patiënt eruit te halen.

Anna is uiteindelijk niet echt blijven slapen, maar ook niet echt wakker geworden. Het gemakkelijke daaraan was dat ze dan tenminste een beetje meehielp om haar pyjamabroek te verversen, maar zonder probleem gewoon verder sliep. In plaats van om 3u zat ik dus pas om 3u30 in mijn bed … en drie uur later ging de wekker al weer.

Stoem dus om zo laat op te blijven, want wel de hele dag moe geweest (tsien, hoe is dat nou mogelijk?). Nog stoemer dat ik nu, om bijna middernacht, nog altijd niet in mijn bed zit *geeft zichzelf een schop onder het gat*.

Eetfestijn

Het was vanavond eetfestijn op school. We gaan er al naartoe sinds Zelie in de eerste kleuterklas zat. Eerst zaten we daar alleen. Ik zie ons daar nog steeds aan tafel zitten met een kleuter die met moeite over de tafel kon kijken en een buggy naast de tafel met Louis erin.

De jaren nadien zaten we met meer en meer volk aan tafel, wegens meer en meer mensen kennen. Het werd ook altijd later en later. Het gemak was dat er ook een bar was ingericht waar je terecht kon om na te praten terwijl de kinderen buiten op de speelplaats speelden.

Dit jaar waren we er voor het eerst weer zonder vooraf met andere ouders afgesproken te hebben. The usual suspects konden dit jaar niet komen of ze kwamen naar de late shift. Maar eigenlijk zit ge daar nooit alleen, dus zaten we in zeer aangenaam gezelschap van ouders – die we eigenlijk al een paar jaar kennen van zien en ook omdat 2 van onze (elk) 4 kinderen in hetzelfde jaar zitten maar pas dit jaar beter leren kennen.

Tegen dat de 2e shift begon zijn we naar huis gegaan, want dit jaar was er (jammer genoeg) geen bar om verder na te praten. Maar hoe dichter we bij de fietsen kwamen, hoe ongelukkiger Zelie werd: de meeste van haar vriendinnen waren pas toegekomen voor de 2e shift en ze wou dus (begrijperlijkerwijs) nog blijven.

Dus ben ik een slechte moeder geweest en heb ik haar maar op school achtergelaten terwijl ik met Michel en de andere kinderen naar huis ben gegaan … om uiteraard, eens Anna, Jan en Louis in bed zaten, terug te keren.

In plaats van om 20u45 thuis, waren Zelie en ik dus pas om 22u45 thuis. Maar het was gezellig. Mijn vriendin H. zat er dus voor de 2e shift en aangezien ik er vanavond nogal door zat, heeft mij dat ongelooflijk opgebeurd om daar te zitten, te babbelen, iets te drinken en mij te amuseren.

Nu aftellen naar het schoolfeest op 1 mei.

Evolutie

Sinds Anna uit het ziekenhuis is gaan we elke vrijdag op controle bij de dienst plastische chirurgie, afdeling brandwonden. Zo was er eerst controle bij de coördinator om de nodige opvolging en nazichten te doen, dan een consult bij de chirurg om te zien of alles goed evolueerde en genas en sinds de wonde dicht is, is het controle voor wondverzorging bij Harry. Hij deed de opmetingen van haar handje voor de drukverbanden en volgt op of alles goed evolueert en wat er nog allemaal moet gebeuren.

Eerst was er het vingerloos verbandje:
Anna aan tafel

Het was opgemeten van iets meer dan de bovenkant van haar knokkels tot onder de wond op haar arm. Bleek dat, na een beetje gebruik dat het verbandje ‘kromp’ zodat de siliconen zichtbaar werden en dus niet meer goed op hun plaats bleven (en ook ongelooflijk vuil werden).

Dus werd haar hand opnieuw gemeten en nu kreeg ze twee verbandjes: eentje voor haar hand met vingers-zonder-top, en eentje voor haar onderarm.
Anna in de keuken

Dat werkt zeer goed, al is het ongelooflijk lastig (voor mij) en soms een beetje pijnlijk (voor Anna) om aan te doen. Bij dat vingerloos verbandje konden we een ‘puntzakje’ over Anna’s vingers trekken, een zakje dat ook een beetje over de siliconen kwam, en zo de handschoen mooi aantrekken terwijl de siliconen mooi plat bleven. Nu moet ik er mijn vingers onder steken om die siliconen plat te houden, wat niet zeer evident is. Het is nu eenmaal een drukverband of m.a.w. zeer smal/spannend en daar nog eens uw vingers ondersteken … Ge kunt u misschien inbeelden waarom het soms pijnlijk is voor Anna. Zeker als dat niet goed gelukt is en ik het verband moet terugvouwen om die siliconen recht te krijgen.

Maar eens de siliconen goed zitten is het effectief een beter verband en Anna is er veel meer op haar gemak mee.

Op controle gisteren was Harry toch niet tevreden over de wondevolutie. Er begint zich op haar hand en knokkels een stuk zeer droge huid te vormen en hij ‘ondervroeg’ mij of ik haar hand wel genoeg inwreef met de crème. Ik doe dat zoals geïnstrueerd: ’s ochtends en ’s avonds, telkens een drietal keer. Als het te droog aanvoelt zelfs meer. Conclusie: Anna heeft van nature een zeer droge huid. Iets wat ik al zeer lang weet, nl. sinds de geboorte, en iets wat de andere drie ook hebben. Het is verbeterd met ouder te worden, want als baby was dat veel en veel erger, maar ze hebben allemaal een zeer droge huid.

Positieve nieuws daaraan: ze verdraagt de siliconen veel beter, wat effectief zo is. Toen ze die in het begin moest aandoen was dat een uur in de ochtend en een uur ’s avonds en zo elke dag een uur uitbreiden tot ze dat 22u kon verdragen. Anna had meer last van haar hand als ze de siliconen niet aanhad, dan als ik ze aandeed en in plaats van dat op te bouwen op 2 weken zat ze na 1 week al bijna aan een volledige dag.

Die siliconen dienen namelijk om het vocht vast te houden en het littekenweefselvorming tegen te gaan. Littekenweefsel kan er namelijk voor zorgen dat haar huid samen trekt waardoor de pezen en spieren eronder ook gaan samentrekken. Op de plaats waar dit aan het gebeuren is, de knokkels van haar vingers, is daar dan nog een slechtere plaats voor want hierdoor kunnen haar vingers verkeerd gaan groeien (wegens tekorte spieren en pezen) en op langere termijn kan het ervoor zorgen dat ze een klauwhandje krijgt.

Negatieve nieuws dus aan die droge huid: 2 uur nadat ik haar handje drie keer had ingewreven én er siliconen op hadden gelegen om het vocht vast te houden, bleek haar huid alweer poerdroog, alsof er nooit crème was aangeweest.

Harry heeft dus een nieuwe oplossing bedacht. Anna’s handje is nu voor de derde keer opgemeten, deze keer mét volledige vingers, en tegen volgende week zal ze een handschoen hebben volledig in siliconen gemaakt. Deze zal dienen om ’s nachts mee te slapen en zo zal ik ’s avonds een laag crème op haar handje kunnen leggen die dan de ganse nacht kan inwerken.

Allez huppe. Next!

Actie

Kijk, ik ben zo geen persoon die aan sport doet. Dat is voor mietjes en mensen die meer karakter dan mij hebben. Niet dat ik altijd zo geweest ben hoor.

Toen ik ‘jong’ was, zijnde van mijn 5 jaar tot ergens begin mijn tienerjaren, sportte ik wel. Ballet gedaan, een paar jaar atletiek, zwemclub en jarenlang scouts, wat ook actie genoeg gaf. Tijdens het humaniora deed ik niet echt veel sport, maar we fietsten naar school of gingen te voet. Niet dat we zo ver van school woonden, misschien 3 kilometer, we  bewogen dus wel. Dat en de vele fietstochtjes om tot bij de vriend(inn)en te rijden maakten dat ik in beweging bleef.

Aan de univ kreeg ik een opstoot van actie. Een vriendin kon me overtuigen om mee te gaan zwemmen en fitnissen en dat hebben we een paar jaar gedaan. Wreed leuk en zo, maar eens de vriendin begon af te haken stopte ik er ook mee.

Sindsdien ben ik zonder sport. Al meer dan 15 jaar en ik schaam mij daar niet voor. De kinderen geven mij de laatste jaren genoeg beweging, ik fiets al zeven jaar van het station naar mijn werk en terug en sinds vorig jaar fiets ik ook tussen thuis en station. Geen gebrek dus aan beweging. Er is ook geen enkele sport die mij genoeg aanspreekt om mijn gat voor op te heffen, laat staan om er ’s avonds nog eens voor uit mijn kot te komen.

Maar er lijkt verandering ingekomen te zijn. Vanavond heb ik mijzelf zo ver gekregen om een proefles Zumba te volgen. Redenen? Ik dans graag en zeker op latinomuziek, dus dat sprak me al heel erg aan. Doorslaggevend was de plaats waar de lessen plaatsvinden: achter de hoek. Ik moet geen sporttas klaarmaken, geen sleutels of portefeuille of andere brol meenemen. Ik trek een trainingsbroek aan, een T-shirt – en als het kouder wordt gewoon een jas erover – en ga gewoon de deur uit om even te sporten. Bijkomende reden: de les begint om 19u30 en dat is nét op tijd: de kleinsten zitten dan net in bed en ik heb mij nog niet in de zetel geïnstalleerd (want anders kom ik er niet meer uit). Een uurtje weg en op tijd terug voor de avondprogramma’s op TV.

Conclusie na één les: zalig! Ik heb de ganse les doorgemaakt met een lach op mijn gezicht. Zo erg heb ik mij geamuseerd. Het is vermoeiend en uitputtend, maar het uur is voorbij gevlogen. Dat ik geen partner had heeft mij geen moment gestoord.

De lessen zijn op dinsdag en donderdag en ge moet geen vaste dag gaan. Ge moet zelfs niet elke week gaan. Ge kunt een beurtenkaart nemen en dan zelf beslissen wanneer ge die op gebruikt. Of gewoon per les betalen per keer dat ge gaat. Volledig mijn ding dus.

Ik heb nu wel een kaart genomen, kwestie van mijzelf toch ergens een beetje te dwingen om terug te gaan, maar ik denk dat er niet veel dwang zal nodig zijn. Oh, en bedankt Drun, voor de tip.

Verklaring

Louis, Jan en Anna zijn een spel aan het spelen. Een mengeling tussen boef-en-politie en pokémons en zo. ’t Is met aanvallen en kooien en opsluiten en wegsteken. Enfin, whatever.

Plots hoor ik Louis ‘krr krr krr’ zeggen, en dan legt hij het uit aan Anna en Jan:

‘Ik heb een loper. Een loper is een sleutel die alle deuren opendoet. Zoals Sinterklaas’

Yep. In de 21ste eeuw zou het toch een beetje stom zijn dat Sinterklaas nog steeds langs de schouw komt, niewaar.

Arrogantie

Deze morgen, toen ik Anna afzette aan school, reed ook net een grote camionette de straat in. De hele straat was volgeparkeerd en om één of andere reden wou hij blijkbaar absoluut in die straat staan, dus vond die mens er blijkbaar niet beter op dan om zich verkeer te parkeren. In het midden van de straat is er immers een gebouw met een garage. De plaats voor die garage was veel te klein voor de wagen en dus reed hij schuin met zijn neus tegen de borduur, voor de garage waarbij hij tegelijkertijd een andere auto insloot met de achterkant van zijn wagen én dus ook de straat blokkeerde gezien de achterkant van zijn wagen tot over het midden van de straat kwam.

Vrolijk stapte de man en zijn compaan uit, sloten hun camionette af en begaven zich naar ‘hun werk’, een werf in de straat lager (en zo wisten we direct de reden waarom hij absoluut in die straat wou parkeren: ge kunt toch moeilijk 2 straten verder parkeren, of een plaats voor de werf reserveren. Ah ja, dat zou te gemakkelijk zijn want legaal en zo).

???? Ik stond er naar te kijken met mijn mond vol tanden.

De overbuurvrouw van de school stond er ook op te kijken en sprak er de mannen op aan. ‘Jamaar mevrouw, er is geen plaats en wij werken daar beneden, juist op den hoek’ en daarmee zou de kous moeten afgeweest zijn. Pech voor de eigenaars van de garage, pech voor de wagen die ingesloten was. Gelukkig nam de overbuurvrouw daar geen genoegen mee en heeft ze hen kunnen overtuigen om hun wagen te verzetten.

Net toen ze gingen instappen reed de auto, die net voor de voorkant van de camionette geparkeerd stond, weg en dus reden ze parallel met het voetpad in die plaats. Niet dat dat een goede oplossing was. Nu stond de straat wel niet meer geblokkeerd en werd de wagen erachter niet meer ingesloten, maar stonden ze nog steeds voor de garage (’t was een echt lange camionette).

Deze middag stonden ze er nog. Ik hoop dat de eigenaars van de garage vroeg thuiskomen, want zij kunnen niet weten van wie die wagen is (ah ja, ge moet uiteraard geen briefje nalaten hé. Gewoon eens zeggen tegen de overbuurvrouw moet toch volstaan. Zij zal zich wel bezighouden met de hele dag te staan wachten op haar buren om het hen te kunnen zeggen), en dat zij er flink werk van maken.