Het gaat

Deze morgen aan de schoolpoort. Drie mama’s met de fiets die hun respectievelijke kinderen afzetten en ondertussen nog rap afspraken maken. Want zo gaat dat: maandag moet die naar daar en gaat dan met die mee, dinsdag is er dan een andere regeling met een andere mama enz.

Vandaag was het aan Louis om mee te rijden met mama 2: hij moet naar de muziekschool en haar dochter gaat ook, net als de dochter van mama 3, die dus ook meerijdt. In ruil neem ik de andere dochters van mama 2 en 3 mee, vriendinnetjes van Zelie.

Enfin, we stonden dus aan de schoolpoort om de namiddagregeling nog eens te overlopen en vroegen aan mama 2, wiens man vrijdagavond pas uit het ziekenhuis werd ontslaan, of het wel zou gaan? Of wij niets konden/moesten doen? en zij antwoorde: ‘Neen hoor, het gaat’ … en toen begon ik luidop te lachen. Mama 2 en 3 keken naar mij van ‘duh?’ en ik probeerde te stoppen met lachen om uitleg te geven: ‘Het gaat’ zei ik, ‘maar hebben wij ooit al een mama gehoord die zei dat het niet ging?’.

Ze konden niet anders dan ook beginnen lachen.

Hectisch

Gisteren was hectisch. OK, het was vroeger ook al zo, maar dit jaar is het (nog) een graad erger geworden. De belangrijkste oorzaak? Jan zijnen voetbal.

Begrijp mij niet verkeerd: ik vind dat fantastisch. Hoe gelukkig die jongen is als hij mag voetballen. Hoe hij daar in opgaat. Hoe veel en hoe rap ze dingen leren, in zo’n club (Jan dus niet alleen, ge moet die andere gastjes sprongen zien maken). Maar kwa tijdsroof kan het tellen.

Zaterdagvoormiddag was vorig jaar ook al druk: turnen (Zelie, Jan én Anna) en zwemmen(Jan, Louis en Zelie). Maar de namiddag was tenminste een rustpunt, zeker omdat er 2 kinderen minder waren wegens naar de scouts. Dit jaar zijn de voormiddagen opnieuw druk: ballet (Anna), turnen (Anna en Zelie) en zwemmen (Jan, Louis en Zelie). In de namiddag zijn Zelie en Louis weer naar de scouts, maar nu komt daar tussenin Jan zijnen voetbal. Elke zaterdag heeft hij een wedstrijd, soms in de voormiddag, soms in de namiddag, en een wedstrijd betekent erbij blijven. Mijn rustige namiddag is dus weg als de wedstrijd in de namiddag valt.

Maar kijk, we (de ouders) hebben zaterdag genoten. Onze jongens hebben weer verloren, maar deze keer maar met 3-4. Twee goals door Noah, één door Jan en vooral, ze hebben goed gespeeld. Op een bepaald moment een prachtige beweging gemaakt tussen 3 spelers met lange passen. Ik ga dus effectief nog een echte voetbalmama worden.

Maar kijk, dat was maar één deeltje van de hectische dag. On a different note heeft Anna haar eerste balletles gekregen zaterdag. Zelie volgt sinds 2 jaar balletles bij Ducatillion en we zijn daar zeer content van: streng maar rechtvaardig en het moet goed zijn zonder de kinderen af te jakkeren en te ontmoedigen. Het is echt ballet en geen ‘huppeldepup’ om de kinderen bezig te houden. Dit jaar kwam er een lesuur bij voor de allerkleinsten vanaf 4 jaar en ik heb gevraagd of Anna het mocht proberen: ze wil graag ballet doen en ge kunt nooit weten hé. Toen ik haar afhaalde glunderde ze gewoon en de juf zei dat ze dacht dat het wel ging gaan, dus proberen we toch nog even voort.

Om een hectische dag volledig rond te maken was er nog een verjaardagsfeestje ’s avonds … in Nederland wat betekende: op tijd vertrekken als in tussen 17u30 en 18u. Als ge maar om 17u thuiskomt, 2 kinderen moet klaarmaken voor de avond én uzelf klaar maken voor een feest, laat dat niet veel tijd.

Het feestje, dat was van mijn broer en zijn vrouw, die dit jaar 40 geworden zijn endit met een zeer leuke fuif hebben gevierd: lekker eten, veel drank, mensen teruggezien die ik 15 à 20 jaar niet meer gezien had, familie, goede muziek en zeer luik gezelschap. Om 2u30 heb ik mijzelf verplicht om toch te gaan slapen: het feestje was nog niet gedaan en ik amuseerde mij rot, maar vandaag was er een lunchafspraak in België en dus moest ik op tijd opstaan. Een voordeel: mijn papa is mij thuis komen halen en heeft mij hier weer mooi afgezet zodat ik zelf niet moest rijden. Moe gelijk ik loop de laatste weken was dat maar goed ook en zo had ik bovendien nog zeer leuk gezelschap gezien Michel thuis is gebleven bij de kinderen.

Vandaag was ik toch blij dat zaterdag achter de rug was.

Inzicht

Morgen heb ik een afspraak. Om mij te helpen inzicht te verschaffen in mijzelf. Te weten wat ik nu kan en wil. Want zelfkennis, dat is niet altijd gemakkelijk.

Ik heb er al een genereuse dosis. Met scha en schande opgedaan. Vooral veel schande. Maar al doende leert men, nietwaar. Maar dat heeft veeleer betrekking op mijn persoonlijkheid.

Nu krijg ik hulp in inzicht krijgen in mijn toekomst en wat ik wil, niet in mijn zijn. En het is niet makkelijk en zeer confronterend. Blèh!

Voorzitter

Kijk zie. Vanavond ben ik totaal onverwacht gebombardeerd geweest tot voorzitter van de vergadering. Amper een klein uur op voorhand. Onvoorziene omstandigheden en zo. Dus ook zenuwen bij mij.  Want voorzitter spelen, dat heb ik nog niet (veel) gedaan.

Maar kijk. Ik had gelukkig nog veel staan op de computer en de echte voorzitter had nog iets kunnen doormailen en zo is het al bij al wel meegevallen. Ik had gevreesd voor veel daveringen en gebeef wegens de zenuwen, wat zich meestal omzet in mijn spreken in hakkelen en dingen herhalen, maar vanavond is dat niet gebeurd. Het ging redelijk vlot.

’t Is een wijze vergadering geworden. Veel nieuwe gezichten en ook een paar oude. Er komen er nog 2 dit jaar met deze groep en ik heb er een goed oog in. ’t Gaat leuk worden.

Volgende keer alleen niet vergeten om de mensen te vragen zichzelf voor te stellen. Zo op een eerste ontmoeting is dat eigenlijk toch wel handig én leuk.

Status na 2 weken

Vandaag 2 weken geleden zijn we met Anna eindelijk naar huis mogen komen. Hoe stelt ze het ondertussen? is een ongelooflijk veelgestelde vraag. Niet verwonderlijk, daar niet van.

Awel, ze doet dat goed. Wat zeg ik? Zeer goed zelfs.

Sinds vorige week maandag gaat ze dus weer volle dagen naar school. Vrijdag was er wel een onderbreking wegens doktersbezoek en volgende vrijdag is het meer van hetzelfde (opvolgen, heet dat, en maar goed ook), maar voor de rest gaat ze dus gewoon naar school en ze amuseert zich zeer goed. ’s Ochtends kan ze wel nog eens een traantje laten, maar tegen dat ik 5 meter verder ben is dat verdriet al gepasseerd en ’s avonds is ze dolenthousiast.

Daar waar ze twee weken geleden fysiek soms nog niet al te sterk was, is daar nu niets meer van te merken. Ze zaagt wel rapper, vooral als ze moet stappen, maar gisteren heeft ze bewezen dat het dus effectief gewoon gemakszucht is en geen slappe beentjes: ze heeft een hele namiddag in het park gespeeld en rondgelopen en ’s avonds zat ze nog vol energie. De voorbije 2 weken had ik weer rapper de buggy uitgehaald, daar waar hij voor het ziekenhuisbezoek eigenlijk al zo goed als uit de deur was, en madam had dat dus zeer rap door gekregen.

En sinds zaterdag is ze eigenlijk op elk vlak weer terug naar hoe ze was voor het ziekenhuis. Want voor Anna het ziekenhuis binnenging was ze pamperloos, zowel overdag als ’s nachts. In het ziekenhuis was pamperloos niet echt een optie. Toen we naar huis mochten sliep ze opnieuw met een pamper en ’s ochtends waren die meestal wel vuil. Maar zaterdagnacht was het dus zonder én zonder accidentje en dus nu al twee nachten op rij geen pamper en een droog bed.

Ondertussen is ze ook al goed gewoon aan het drukverband en verdraagt ze de siliconen die eronder moeten zeer goed. De wonde ziet er goed uit (of moet ik nu ex-wonde zeggen), geen extra irritaties en als de siliconen eraf moeten dan klaagt ze eigenlijk dat zij ze er weer op wil. Kwa onderhoud valt het ook wel mee, want ik vreesde dat het serieus wat werk zou zijn. Ook goed nieuws hier dus, zowel voor haar als voor mij.

Alles gaat dus prima met haar en moest ik nu eens uitgeslapen geraken …

Autovrij

Vandaag was het autovrije zondag in Gent met overal dingen te doen. Ik had er wel van gehoord en hier en daar de tenten zien opzetten en opduiken, maar ik had er mij niet over geïnformeerd dus ik wist niet wat er juist allemaal te doen was.

Gezien mijn zombie-toestand zag ik het enerzijds niet zitten om de hele dag thuis te zitten met lawaaierige kinderen maar ik zag het eigenlijk ook niet zitten om op stap te gaan. Dan toch maar de stapschoenen aangetrokken en eens een kijkje gaan nemen in de stad.

We zijn niet ver gelopen: tot aan het Baudelopark en maar moest dat ook niet echt zijn. Ik heb een rotnamiddag achter de rug want ik voelde mij mottig en het was zo ongelooflijk druk. Nog nooit had ik het zo lastig in een massa volk. Maar de kinderen amuseerden zich rot en zijn dan nog vriendjes tegen gekomen zodat hun namiddag zeker niet meer stuk kon en dus keek ik om de x aantal minuten op mijn uurwerk en telde ik af naar het moment dat ik kon zeggen dat we naar huis moesten.

Ben nog nooit zo blij geweest dat ik thuis was en nog meer toen ik de kinderen in bed kon steken.

Trouw

Gisteren is mijn jongste nichtje getrouwd. 25 jaar en ze gaf haar ja-woord aan haar lief van 9  jaar. ’t Zijn dingen.

Eerst was er de kerkelijke ceremonie in de namiddag. Met mijn nonkel die haar weg gaf en een wreed schoon trouwkleed en familie in het lang en met hoeden en veel traantjes langs alle kanten van ontroering. Enfin, de hele santeklam. Bij het buitenkomen uit de kerk waren er kleine kadootjes voor de kindjes en kon je een ijsje eten. Met dat het toch zo ongelooflijk warm was, was dat ijsje wel zeer welkom.

En ik had ook ‘geluk’: alleen Anna was mee naar de kerkelijke trouw. Zelie en Louis hadden scouts, de aanvang van het scoutsjaar met overgang en alles en Louis ‘moest’ overgaan, van de Kapoenen naar de Wouters. Jan had voetbalmatch, iets wat de komende zaterdagen eerder regel dan uitzondering zal zijn en zo bleef ik alleen over met Anna. Ik vreesde het ergste. Tot nu toe heb ik nog geen enkele kerkelijke ceremonie kunnen uitdoen als zij erbij was. Altijd drama op één of ander (uiteraard uiterst ongeschikt) moment waardoor ik uit de kerk moest vluchten. Maar gisteren gedroeg ze zich als een engeltje. En zo kon onmiddellijk de hele familie haar zien en zien dat ze het goed stelt.

’s Avonds was er dan Het Feest. Receptie met champagne à volonté en hapjes. Mindere hapjes dan champagne in verhouding, want mijn glas geraakte maar niet leeg tot de receptie gedaan was en ik drink nu eenmaal zeer graag champagne. Ik moet toegeven dat mijn toestand niet van de nuchterste was toen ik aan tafel aanschoof. ‘Zat’ is een te groot woord. ‘Tipsie’ is wel toepasselijk. Maar kijk, ik had nog de hele avond om te ontnuchteren en dat heb ik dan maar gedaan ook. Het zeer lekkere menu heeft daarbij goed geholpen en de liters water ook 🙂 En dansen tot half vijf in de ochtend kan ook tellen om de nodige alcohol uit te zweten.

Het was een zeer leuk feest. De muziek lag mij niet altijd, maar ik steek dat dan weer op het feit dat ik een ‘oude zaag’ aan het worden ben. Nu, of muziek mij ligt of niet, het gaat mij niet tegenhouden om de dansvloer onveilig te maken.

Pas tegen 5u thuis dus. Gelukkig zaten we niet ver van huis en moesten we geen uren terugrijden: van Merelbeke tot thuis is het amper 15 minuten. Maar veel geslapen heb ik dus niet en ik vrees dat ik nu echt te lang gewacht heb om te recupereren: barstende hoofdpijn, lopende neus en kriebel in de keel zijn mijn deel. Wat gaat dat morgen geven.

Maar gelijk den anderen altijd zegt: een kermis is een geseling waard en ik heb mij wreed goed geamuseerd.

Kwaad

Ik heb mij vanavond toch zo ongelooflijk kwaad gemaakt op Jan. Zo kwaad, dat ik volledig over mijn toeren was, en hij ook.

En het enige wat ik nu al de hele avond wil doen is hem wakker maken en hem knuffelen. Zo slecht voel ik mij nu. ’t Was nochtans terecht, maar toch.

’t Is al voorbij

Voor deze week dan toch, die platte rust. ’t Heeft maar 2 dagen mogen duren, jammer genoeg.

Want woensdag, dan waren de kindjes thuis en dan moest er in de voormiddag geboodschapt worden om dan te koken zodat het eten (zo goed als) klaarstond als ze thuiskwamen. In de namiddag is er dan muziekles (Louis), voetbal (Jan) en muziekles (Zelie), dus ook geen tijd om tussendoor te rusten.

Vandaag was de kuisvrouw er en dan vind ik het zo niet echt te doen om in bed te kruipen. Maar gezien we vanavond bezoek hadden heb ik mij dan maar bezig gehouden met alle voorbereidingen te doen voor het eten die er al konden gedaan worden. Aangezien ik wreed graag kook, en al zeker als ik dat zo ongelooflijk op mijn gemak kan doen zonder constant gestoord te worden, was dat dus geen corvée.

Daarna ben ik op bezoek geweest. We zijn deze zomer beginnen sorteren en opruimen (met nadruk op ‘beginnen’ want er blijft nog een hoop te doen) en zo is er een heleboel babyspeelgoed samengezet geweest. Hier komen normaal gezien geen babies meer bij, dus is dat speelgoed dat weg mocht. Rommelmarkt was één optie, maar omdat we toch wat mensen kennen met babies heb ik dus eerst eens gevraagd of die niet geïnteresseerd waren. Al direct prijs bij de eerste die ik vroeg en dus ben ik dat vandaag maar gaan afzetten.

Daar zijn dan direct 3 zeer leuke dingen uitgekomen. 1: weer een paar vierkante meter minder gerief om ergens een plaats voor te zoeken; 2: een zeer leuke middag, want uiteraard heb ik het niet afgezet om direct opnieuw te vertrekken. Wel binnen gegaan, met de baby gespeeld, met de mama gekletst, zeer lekker balletjes in tomatensaus gegeten en nog gekletst en nog met de baby rondgelopen (het is niet omdat ik er zelf geen meer wil, dat ik er geen meer wil vastpakken hé); 3: een (hopelijk) contente mama die al dienen ‘brol’ nu zelf niet meer moet kopen.

Dus slapen zat er vandaag niet meer in, want na het bezoek was het alweer tijd om de kinderen van school te halen, naar de kapper te gaan, naar huis te gaan, kinderen eten te geven, in bed te stoppen, bezoek ontvangen, een zeer leuke avond te hebben en nu eindelijk naar bed kunnen gaan.

Morgen en overmorgen wordt het niet veel beter: morgen is Anna thuis want we moeten in de voormiddag naar het UZ om haar drukhandschoen op te halen en dus de nodige instructies te krijgen. Slapen zit er dus helemaal niet in. Zaterdag is er in de voormiddag de normale kinderactiviteitendrukte. In de namiddag is dat er ook, plus nog een trouw én ’s avonds een trouwfeest. Het doel om uitgerust te zijn tegen het trouwfeest komt dus serieus in het gedrang.

Maar kijk. Zondag staat nog maagdelijk leeg. Misschien kan ik dan een tweede poging starten. Te laat voor het trouwfeest, maar nog niet te laat als ik redelijk uitgerust terug wil gaan werken.

Platte rust

Eindelijk ben ik aan mijn recup begonnen. Sinds gisteren gaat Anna weer volle dagen naar school zodat ik gewoon ‘vrij’ heb tot half vier. En dus kruip ik terug in mijn bed en slaap tot dan.

Eten, niet zo belangrijk blijkbaar. Waar ik vorige week schijnbaar altijd honger had, heb ik dat deze week niet. Alsof mijn lichaam wist dat het reserves moest opdoen voor deze week. Een boterhammetje ’s ochtends, een drietal boterhammen ’s avonds samen met de kinderen en ik heb genoeg.

Maar tegen dit weekend moet ik mijn slaap ingehaald hebben: dan trouwt mijn nichtje en moet ik in form zijn en dan moet mijn eetlust dus ook terug zijn.

Moet lukken.