Tag: Louis

Zingen

Van Anna mag ik niet zingen. Telkens als ik begin te zingen, begint zij luid te roepen in protest. Ik ga hier nu niet beweren dat ik een prachtige stem heb, maar zo vals zing ik nu ook niet om protest uit te lokken. Zeker niet als ik zachtjes zing.

Maar van Anna mag ik dus niet zingen.

Vanavond heb ik er voor eens een mouw aan kunnen passen. Het was ‘Vlaanderen zingt’ hier in Gent en omdat ik iemand moest spreken en zij er naartoe ging, hebben we daar afgesproken. Ik ben er met alle kinderen naartoe geweest en we hebben daar toch anderhalfuur gebleven en ik mocht mij uitleven.

Luidkeels meegezongen. Dat heb ik gedaan. Zonder ook maar één kreet van protest van Anna. Plezant dat dat was. Anna kon wel niet meezingen, maar dansen wel en dat heeft ze ook volop gedaan. Eerst op mijn arm, maar daarna moest ik haar neerzetten en stond ze op haar beentjes te dansen of ze zette zich neer en bewoog zo op de muziek. De drie anderen zijn vanaf het begin door de mensenmassa naar voor gelopen om daar het gebeuren mee te maken en te dansen en zingen.

’t Was een leuke avond maar de kinderen zaten erdoor (uiteraard) veel te laat in bed: het was kwart voor elf. Morgen zou Zelie om 9u moeten gaan turnen. We zullen dus wel zien of we er geraken.

Terug thuis

Deze ochtend om zes minuten voor negen vertrokken om de twee oudsten te gaan halen. Met dat schoon weer dat voorspeld werd was ik er niet gerust in, filegewijs dan, maar behalve een snelheidsbeperking tot in Drongen van 110km/u hebben we niets gemerkt van eventuele dagtoeristen. Het langst hebben we moeten wachten vanaf de oprit naar Adinkerke: het is dé oprit ook voor Plopsaland en dat kan je merken als je daar rond 10u aankomt.

We waren dus mooi op tijd en de kinderen waren zeer blij ons terug te zien maar ook een beetje triest om te moeten vertrekken.
Ze zijn een paar keer rondgegaan om toch maar zeker te zijn dat ze alle monitoren dag hadden gezegd en ik denk dat het toch zo’n half uur geduurd heeft vooraleer we eindelijk konden vertrekken.

Met dat het zo’n prachtig weer was besloten we aan zee te blijven en er een dagje van te maken. Eerst een wandelingetje op de dijk, een opblaasbaren krokodil en orka gekocht, zetels voor Michel en mijzelf, een hapje gaan eten en dan het strand op. Meer moet dat dus niet zijn voor de kinderen want ik had mij wel voorzien en de zandspeeltjes, extra handdoeken en zwemkostuums meegepakt.

De hele namiddag hebben we dus aan het strand doorgebracht en hebben we genoten van zon, zee en zand. Zelie heeft al niets schrik meer en gaat zo diep mogelijk de zee in. Louis gaat ook al ver maar bleef eigenlijk toch liever in het ondiepe op de orka dobberen. Jan had veel schrik in het begin en toch weer niet: hij deed niet liever dan naar de zee te gaan maar als hij er was kreeg hij schrik om er dieper in te gaan dan met zijn tenen. Maar na een tweetal uur is dat ook volledig over gegaan en sprong en liep hij erin zo rap hij kon of dobberde hij op de krokodil. Anna kon er niet genoeg van krijgen. De eerste kennismaking was een beetje verrassend maar eens ze de temperatuur en de golfjes gewoon was wou ze er niet meer uit.

We hebben er allemaal een mooi kleurtje bijgekregen (vooral Michel dan: een rood kleurtje) maar het was een zalige dag. In de late namiddag zijn we dan op het gemak teruggekeerd naar huis en eens in de auto zijn Anna en Jan (en Michel ook eigenlijk) prompt in slaap gevallen. Louis heeft ook een dutje gedaan maar hij bleef al iets langer wakker.

We hadden een ijsje beloofd en het was er niet meer van gekomen aan zee, dus heb ik dan na de boterhammetjes ’s avonds Jan een ijsje uit de diepvries gegeven en ben ik met Zelie en Louis, eens Jan en Anna in bed lagen, nog eens tot op de Patersholfeesten geweest om met hen een ijsje te eten. Ze zaten, na zo’n zware week, eigenlijk veel te laat in bed maar voor enen keer …

Missen

Wat ik voor mijzelf voorspeld had is uitgekomen: ’t is woensdag en ik begin de twee oudsten nu wel te missen. Nu ja, het helpt natuurlijk niet als Jan ’s morgens opstaat en dan telkens vraagt: ‘Heb ik veel geslapen?’

Toen hij dat eergisteren vroeg begreep ik het niet heel goed. Veel geslapen? Ja zeker, toch wel 12 uur. Toen ik dus ‘ja’ zei was hij doodcontent ‘Dan gaan we Zelie en Louis halen?’

Ah! Toen begreep ik het. We hadden aan Jan gezegd dat hij nog veel keer moest slapen en dat we dan Zelie en Louis zouden terug afhalen. Hij dacht duidelijk dat twee keer slapen voldoende was om als ‘veel’ gekwalificeerd te worden. We hebben dan maar de dagen op het bord getekend en elke morgen zetten we nu een kruisje op de dag dat we wakker worden zodat hij een beetje een zicht heeft op hoelang het nog zal duren.

Aftellen

Deze morgen kreeg ik nog een ‘domper’ op mijn niet-missen: een brief in de bus van Zelie. Ze schrijft o.a. dat ze ons niet mist, maar wel een brief van ons. Kwa eerlijkheid kan dat dus wel tellen, nietwaar :)Dus vanaf deze morgen zit ik af te tellen samen met Jan: nog drie keer slapen. Nog drie keer slapen.

Update: Hihi. Michel heeft dezelfde boodschap gekregen van Zelie maar in mailvorm. Ze heeft mij ook gemaild, maar daarin stond:

hallo mama
we hebben hier al veel gedaan.
het leukste is de computer (de leraar is peterpan van musical) !
ik moet nu weg! tot de volgende

Geen extra schuldgevoel voor mij. Oef!

Even naar zee en sebiet terug

’t Is weer die tijd van het jaar: ons twee oudsten hebben ons voor een week verlaten: ze zijn op kamp naar zee. Snif.

Gisteren als een gek kleren gesorteerd en gestreken en gewassen om toch maar alles klaar te hebben dat ze mee wouden nemen. Deze voormiddag was het dus kleren klaarleggen, zoeken, sorteren, markeren, lijstjes aanleggen, afchecken, in valiezen steken.

Direct na de middag was het dan gelukkig ietsje kalmer: alles was klaar geraakt net na het eten. We gingen dan nog gauw Louis zijn nieuwe fiets ophalen terwijl Anna sliep en wat bleek: platte batterij (weeral). Stom vals contact ook. Verdorie. Volgende week nog eens dringend bellen naar de garage dus om te zien of dat stom reservestuk nu nog niet binnen is. Want het is dan nog de tweede keer deze week.

Woensdag had ik het ook al zitten. Ik stond gelukkig geparkeerd rechttegenover een gebouw waar ze aan het renoveren zijn en de ganse schilderploeg had het gesputter van mijn motor gehoord. Ze zijn met zijn allen naar buiten gekomen om de auto in gang te duwen. Hilariteit bij de kinderen verzekerd, behalve bij Anna die doodsbenauwd was toen er een wildvreemde man op de plaats van haar mama kwam zitten.

Vandaag heb ik de hulp ingeroepen van iemand die ik ken met startkabels. Gelukkig was ze thuis én was ze in de mogelijkheid om te komen, anders waren we nooit op tijd weggeraakt naar zee: als ge op de mannen van touring moet wachten, op een zaterdag … en we hadden maar een uur.

De auto hebben we weer in gang gekregen, maar die fiets, dat is niet meer gelukt. We zijn wel op tijd kunnen vertrekken en dus zijn we ook op tijd toegekomen. Michel heeft Zelie geïnstalleerd, ikke Louis en dan was het weer de bijeenkomst beneden waar we ingelicht werden over de activiteiten die gaan komen.

Het afscheid was zoals gewoonlijk: dikke kus en knuffel en dan zo rap mogelijk weg, zo rap dat ze vergeten waren Jan goededag te zeggen en het ventje bleef beteutert achter. Dus ben ik met hem nog rap achter Zelie en Louis gelopen om alsnog salut te zeggen en we hadden geluk: we hebben ze nog net kunnen tegenhouden vooraleer ze op de trap naar boven verdwenen.

Jan vindt het allemaal een beetje raar. Hij vroeg vanavond of Louis daar dan een bed had? En Zelie ook? En hij had een groot bed hier maar Zelie en Louis hadden er geen daar want ze hadden hun groot bed hier 🙂 Logica van een driejarige dus. Want hij had het bed van Zelie en van Louis wel gezien daar, dus eigenlijk wist hij wel dat er een groot bed was, maar toch.

Een weekje alleen dus met Jan en Anna. Het zal hier een beetje stiller zijn in huis. De eerste dagen zal ik er van genieten, maar vanaf dinsdag zal het mij wel te stil zijn en dan wordt het aftellen naar zaterdag (maar zeven keer slapen meer, maar zeven keer slapen meer, …).

Vuurwerk

Zaterdagavond ben ik met Zelie en Louis naar het groot vuurwerk gaan kijken aan de Watersportbaan.

We waren er relatief ruim op tijd (anderhalf uur) en we hadden ons voorzien op het wachten. Gewapend met een zak chips, water, lees- en kijkboekjes, trui, jassen en een extra deken trokken we er naartoe. Het leek bijna alsof we gingen kamperen.

Rond kwart na elf begon het dan en het was echt mooi: grondvuurwerk, hoogtevuurwerk, halfhoog vuurwerk, … alles op mooie muziek gezet en mooi georchestreerd.

Vooral sommige heel hoge pijlen gaven fantastische ‘ontploffingen’ (of hoe noem je dat?) en sommigen ervan waren zo groot dat het wel leek alsof de sterretjes op je afkwamen.

De reactie van Louis toen zo’n pijl voor het eerst afging: ‘Wauw! En je kan het zelfs van dichtbij bekijken!’

Grote jongens

Louis speelt met een blokkenpuzzel (zo een met kubussen en elk vlak vormt een puzzel). Jan komt erbij zitten.

J: Mag ik meespelen?

L: Neen, dit is voor grote jongens.

J: Maar ik ben een grote jongen.

L: Ja, maar het is voor grotere jongens.

J: Maar ik ben al een grotere jongen.

L: Neen. Voor andere grotere jongens.

J: Maar ik ben een andere grote jongen…

Tja, als hij iets wil, dan weet hij het zeer goed uit te leggen.

Hmm, vijf minuten later en Louis heeft het opgegeven en Jan heeft alle blokken mooi in de doos gelegd … maar geen puzzel gemaakt 🙂

Soapopera

Het wordt een vervolgverhaal met een dagelijkse aflevering bijna.

Het is vorige week begonnen bij Jan die een dag of twee goed ziek was. Zaterdagavond is Louis gestuikt en hij was gisteren de hele dag zo slap als een schotelvod. Maar in tegenstelling tot Jan, beperkte het zich bij Louis tot koorts. Net als bij Jan heeft het anderhalve dag geduurd want vandaag was hij weer zo gezond als maar kan.

Vanavond heeft Zelie het zitten. Het is deze namiddag begonnen met enorme buikpijn en tegen vanavond had ze barstende hoofdpijn. De timing is niet zo goed want want overmorgen vertrekt ze op scoutskamp.

Nu dus hopen dat het hetzelfde virus is als bij haar broertjes en dan hoeft ze zich geen zorgen te maken.

Ocharme

Is het dan eindelijk vakantie en dan wordt Louis toch niet ziek zeker? Het is gisterenavond begonnen, of beter: toen heb ik het gemerkt. Maar als ik de foto’s bekijk van de brevettendag heb ik de indruk dat het toen al aan het broeden was.

Voor het optreden van Zelie moesten we in de Collegekerk van het Sint-Jozefcollege in Sint-Niklaas zijn. We waren daar maar net op tijd toegekomen en om de kinderen nog een beetje deftig te kunnen zien hebben we ons dan maar vooraan voor/in een biechtstoel geïnstalleerd.

Het concert duurde twee maal drie kwartier, met een half uur pauze en na ongeveer een half uur begon Louis het lastig te krijgen. Hij heeft zich dan wat in de biechtstoel gelegd en tijdens de pauze kwam hij er, na een drankje en een beetje buiten spelen, gelijk weer een beetje door. Maar eens het concert weer bezig was ging het weer niet meer. De volledige tweede helft heeft hij zich ofwel in de biechtstoel gelegd, ofwel lag hij half op mijn schoot van ellende.

Deze morgen had hij 38,6 °C koorts en is hij de hele dag binnen gebleven. Jammer genoeg voor hem was hij deze ochtend al wakker om half zeven, dus dat deed er ook geen deugd aan. Maar behalve koorts is er eigenlijk niets mis met hem: hij klaagt niet over pijn en moet niet overgeven.

Toen ik deze namiddag dan met de drie andere kinderen een wandeling maakte tot aan de Sint-Lucasacademie (om de tentoonstelling te bekijken én om Zelie en Louis in te schrijven voor volgend jaar), is Louis thuis gebleven. Tegen dat we terug waren lag hij (eindelijk) te slapen.

We hadden voor vandaag een petanquetoernooi en BBQ voorzien in onze agenda, maar met Louis ziek te zijn hebben we het toernooi sowieso afgeblazen en we zouden zien hoe hij vanavond zou zijn om eventueel nog naar de BBQ te gaan.

Gezien hij lag te slapen, ben ik dan maar alleen gegaan. Nu ‘alleen’ is veel gezegd. Het is beter te zeggen: zonder Michel en Louis, want Michel is thuisgebleven bij de zieke terwijl ik met de drie anderen gaan barbecuën ben.

Wij waren pas om 21u thuis en Louis was tegen dan wakker en nog steeds op. Tweede avond op rij dat het dus laat is geworden, wat niet zo goed is voor een zieke. We zien wel wat de komende dagen zullen geven, maar ik denk (hoop) dat hij er tegen overmorgen wel bovenop zal zijn.

Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats

… wij hebben ongeloofelijke haast (Herman van Veen)

Dat was zowat gisteren mijn dag in een notedop: haast, haast, haast. Van hier naar daar rennen en terug. En nog eens over en weer. Hoe dan? Wel, als je er rekening mee houdt dat het ongeveer 35min rijden is tussen Gent en Sint-Niklaas, dan moet ge u de volgende routine proberen voorstellen:

  • 9 – 10u30: turnen Zelie – Gent
  • 11u – 14u: koorrepetitie Zelie – Sint-Niklaas
  • 11u30 – 12u30: Turnen Louis – Gent (met dank aan F.  om hem te brengen, maar zelf afgehaald)
  • 14u00 – 17u30:  Brevettendag turnen Zelie en Louis – Gent
  • 19u: Zelie afzetten in Sint-Niklaas voor koorconcert ’s avonds
  • 20u: met gezin naar Sint-Niklaas voor koorconcert

Om het zacht uit te drukken: het was hectisch.

Eerst wou ik Zelie de koorrepetitie ’s middags laten overslaan, maar in tegenstelling tot de andere kinderen van het koor was het haar eerste optreden en ik was een beetje bang dat de middag oefensessie te belangrijk was voor ’s avonds. Ik heb nog gelijk gekregen ook en Zelie was zeer blij dat ik die extra toer gedaan heb.

Eventjes respijt gehad ’s avonds toen de brevettendag al om 16u30 afgelopen was in plaats van op het voorziene uur (later). En ook een beetje geluk gehad toen ik ’s middags toestemming kreeg van de koorleiding om Zelie eventueel al een half uur vroeger te mogen brengen (vanaf 18u30 dus), anders was ik nooit op tijd terug in Gent geraakt om met iedereen dan opnieuw naar Sint-Niklaas te rijden.

Maar los van het opjagen, het was een leuke dag en vooral: de kinderen vonden het fantastisch. Louis en Zelie hebben hun turnbrevet gehaald. Niet dat er ook maar één kind het niet zou halen, daar niet van. Het is eerder een pro forma gedoe dan serieus, maar het is goed voor de kinderen en ze tonen dan trots wat ze allemaal geleerd hebben in het jaar.

’s Avonds dan met bijna heel het gezin naar Zelie gaan kijken in Sint-Niklaas, bijna want Anna is thuis gebleven onder het waakvolle oog van nonkel Philippe.

Het optreden was zeer leuk: al die enthousiaste kinderen hun longen uit hun lijf zien zingen. Het was een lust voor het oog. Niet dat het allemaal zo zuiver was, maar je zag dat ze er allemaal ongelooflijk veel plezier in hadden en dus stoorde het in het geheel niet. Na het optreden is Zelie nog enthousiaster dan voordien om ermee door te gaan. Dat belooft dus.

De kinderen lager er uiteindelijk pas om elf uur in, veel te laat ja, maar het is gelukkig vakantie en gezien ik ook niet moet werken wil dat zeggen dat ze er toch niet uitmoeten om één of andere reden.

Toekomstmuziek

Het einde van het schooljaar is nu wel heel dichtbij en dat begin ik aan vanalles te merken: Zelie die haar tafeldiploma haalt, Jan die plots kan fietsen, maar ook voor Louis veranderen er dingen die momenteel misschien wel het meest ingrijpend zijn.

Volgend jaar gaat hij immers naar het eerste leerjaar. Het is gedaan met kleuter zijn en ganse dagen spelen. Het zal (meer) werken worden.

Om de stap toch een heel klein beetje voor te bereiden zijn ze dinsdag met de derde kleuterklas een uurtje naar het eerste leerjaar geweest om te gaan kijken hoe het er daar aan toe gaat.

Hij is vol lof thuisgekomen en had zelfs huiswerk mee. Zo content dat hij was: nu werd hij wel écht groot hé.

Dinsdagavond is hij er niet meer toegekomen om het te maken, maar woensdagavond kon niets of niemand hem er van weerhouden om zijn huiswerk nu wel te maken. Hij nam het na het eten mee naar boven en heel geconcentreerd heeft hij het dan volledig gemaakt.

Yep. Hij ziet het volledig zitten voor volgend jaar.