Tag: Louis

Uitstapje

Vandaag had Louis een daguitstapje met de klas: een bezoek aan De wereld van Kina, meer bepaald aan de tuin.

Gisteren voor sandwiches gezorgd, deze ochtend zijn pick-nick samengesteld en dan op weg om iedereen op tijd op de juiste plaatsen af te zetten.

Maar er was een probleempje vandaag.

Op maandag begint de school pas om 8u50 maar de opvang begint zoals op alle andere dagen, namelijk om 7u30.

Zelie en Louis zijn meestal een van de eersten die toekomen op school. Daarna is het richting school van Jan en onthaalmoeder om dat op tijd aan het station te zijn om mijn trein van 8u35 te halen.

Voor zijn uitstapje moest Louis vandaag niet afgezet worden op school, maar was de afspraakplaats vlakbij de Tuin … om 8u50. Dus geen opvang voor Louis en mama zou dus de trein missen.

Niet alleen de normale trein, maar direct ook de volgende die om 9u02 vertrekt. Het zou dus direct een uur later zijn vooraleer ik op het werk zou zijn.

Maar komt dat tegen: toen ik Jan afzette op zijn school vertrok daar juist mama C. met haar zoontje L. Zoontje L. is het beste vriendje van Louis en zij heeft nog een ander zoontje dat bij Jan in de klas zit. Vandaar dat ze dus op Jan zijn school was: ze had net haar ander zoontje afgezet.

Ik had er al vaag over lopen denken om haar dit weekend te bellen en haar te vragen hoe zij het ging regelen. Zij wonen nogal ver van Gent maar zij werkt in Gent en zet haar zoontjes op ongeveer hetzelfde moment af als ik de mijne. Bijna dagelijks babbelen we dus wel en Louis is er ook al gaan logeren.

Moest zij dan later naar haar werk gaan en L. zelf afzetten aan de plaats van afspraak zou ik haar dus kunnen vragen of zij Louis zou willen meenemen. Maar ik vind dat dan zo opdringerig van mijzelf en heb dus niet gebeld.

Maar toen ik haar deze ochtend tegenkwam was het ongeveer het eerste dat ze vroeg: of zij Louis niet moest meenemen. Fantastisch gewoon.

Ik was zeer blij en dankbaar. Louis was ook zeer gelukkig want nu mocht hij met zijn vriendje samen op pad.

De trein van 8u35 heb ik dus zonder problemen gehaald, dankzij C. en L. Nogmaals: bedankt.

Tandpijn

Louis klaagt al enkele weken, zo heel af en toe, over tandpijn: nu een dag wel, dan weer een paar dagen of zelfs meer dan een week niet.

Maandag bel ik eindelijk naar de tandarts voor een afspraak. Niet dat hij tijdens het weekend geklaagd had, maar voor een keer had ik het niet vergeten.

De eerstkomende datum die vrij was, was 15 juni. Met dat Louis toch klaagde vroeg ik of het echt niet vroeger kon. Na een beetje gezoek langs de andere kant van de lijn konden ze hem er nog tussen nemen op 11 juni.

Nu, als het niet vroeger kon, dan kon het niet hé. Uiteindelijk was hij al een tijdje aan het klagen, twee extra weken zouden er wel bij kunnen.

Tot we woensdagnacht thuiskwamen van ons avondje uit.

Toen ik bij de kinderen ging kijken, bleek Louis wakker te zijn en toen zei hij met zo’n halfwakker stemmetje ‘Mama, ik heb tandpijn’. Ik suste hem een beetje en dacht dat hij wel opnieuw in slaap zou vallen.

Toen ik in bed wou kruipen nadat ik de babysit naar huis had gebracht bleek Louis op mijn plaats te liggen. In plaats van opnieuw in slaap te vallen was hij eigenlijk nog meer wakker geworden van de pijn en dus had Michel hem bij hem genomen in ons bed.

‘k Heb hem iets gegeven tegen de pijn en hij was zo triestig en zielig dat ik hem maar in ons bed heb laten liggen. Niet op mijn plaats uiteraard maar tussen ons in.

’s Ochtends was de pijn weer volledig voorbij. Hij wou naar school en eens de tandarts ‘open’ was zou ik bellen om alsnog te proberen hem donderdag ertussen te krijgen.

De hele dag geen antwoord bij de tandarts en om twee uur kreeg ik dan telefoon of ik Louis van school kon afhalen want hij was al de hele tijd aan het wenen van de tandpijn.

Zo gevraagd, zo gedaan dus. Terwijl ik naar huis reed met de trein bleef ik maar proberen om de tandarts te bereiken, maar het lukte niet.

Thuis gekomen hem opnieuw een pijnstiller gegeven en deze ochtend ging het weer beter en wou hij naar school. Voor de zekerheid toch de pijnstiller meegegeven in zijn boekentas en ik zou opnieuw proberen de tandarts te bereiken voor een afspraak vandaag. Indien ik hem niet zou kunnen bereiken had ik nog twee andere tandartsen op de lijst staan.

Van deze keer werd er wel opgenomen en toen ik zei wat de evolutie was kreeg ik direct een afspraak voor deze avond (we hebben namelijk een zeer lieve en vriendelijke tandarts en hij werkte gewoon niet gisteren en dus was hij onbereikbaar, vandaar).

Vanavond dus naar de tandarts. Tandjes onderzocht en ja hoor: een gaatje. Zoals gewoonlijk was Louis opnieuw de flinkheid zelve. Hij zei af en toe wel ‘auw’, uiteindelijk heeft hij tandpijn, maar voor de rest bleef hij braaf liggen zonder enig gedoe.

Het gaatje is gedicht, de tand weer piccobello in orde, maar de tandarts heeft een ander probleem gezien.

Gezien de afspraak van 15 juni voor mij en de andere kinderen, heeft hij gewoon Louis er nog eens bijgezet om dan goed te kunnen kijken wat er aan de hand kan zijn.

Maar tot dan zouden er geen problemen meer mogen zijn.

’t Is bruin, ’t is zwart!

Deze week moeten we drie avonden op rij weg en vanavond was de eerste avond.

Met dat het examens zijn konden onze gewone babysits de eerste twee dagen niet en dus kregen we voor vandaag en morgen iemand nieuw: A., een studente kantoor.

Meestal vraag ik de babysitdienst wel een beetje informatie over de persoon, maar gezien het deze keer per telefoon bevestigd was geweest ipv. per mail was ik er niet aan toe gekomen, en dus was het voor iedereen een verassing wie het zou zijn: jongen of meisje (ik had wel de naam gehoord, maar hem niet goed verstaan), jong of oud, studente of niet, …

10 minuten te laat ging dan de bel. Jan en Anna zaten al in bed (zo gepland) en Louis en Zelie konden niet rap genoeg beneden zijn.

Vooraleer ik de tijd kreeg om zelf naar beneden te gaan kwamen ze alletwee al teruggelopen: Zelie al roepend ‘het is een bruin meisje’ en Louis erachter ‘Ze is zwart! Ze is zwart!’

Juist, de babysit was van Afrikaanse afkomst (of is dit ook al niet meer politiek correct?) en had dus een donkere huid. Zelie en Louis waren danig onder de indruk (en ik was toch wel een beetje beschaamd voor hun reactie).

De ‘shock’ was er ook direct af hoor en ze konden het direct met elkaar vinden, maar wie mij nog eens wil wijsmaken dat kinderen geen kleur zien, die zal ik volgende keer goed scheef bekijken.

Beleefd

Begin van het avondeten.

De kinderen zitten al aan tafel en ik ben nog over en weer aan het lopen om vanalles te doen (brood snijden, afwasmachine leegmaken, fles voor Anna opwarmen, …).

Plots een kreet van afschuw van Louis en een strenge vermaning ‘Neen Jan, ge moogt dat niet doen!’

Ik kijk om en vraag wat er aan de hand is. Louis: ‘Jan zit met zijn vinger in de choco en dat mag niet hé?’

‘Neen Louis, dat mag niet’ en ik kijk vermanend naar Jan die mij met een engelenlach op zijn gezicht aankijkt.

Ik zeg Jan nog eens in duidelijke taal dat hij niet met zijn vingers in de choco mag zitten en maak hem duidelijk dat het geen grapje is. Beteuterd knikt hij uiteindelijk maar.

We zijn een half uur later. Zelie en Michel hebben gedaan met eten, Jan en Anna zijn hun laatste stukjes aan het opeten en ik smeer mijn laatste boterham.

Plots kijk ik naar Louis en hij zit, geloof het of niet, met GANS ZIJN HAND! in de chocopot, met in zijn hand een stuk banaan.

Ik zie de aanleiding, daar niet van: hij had net een boterham met banaan en choco opgegeten en wou nu het restje banaan opeten en er ‘een beetje’ choco opdoen. In plaats van met een mes choco op zijn banaan te doen had hij er dus niet beter op gevonden dan gans zijn banaan in de choco te stoppen … er niet bij stil gestaan dat als je banaan in je hand zit, de choco op je hand belandt.

Michel en ik hebben ons dus maar een beetje kwaad gemaakt (toch wel moeilijk als je liever zou beginnen lachen). Ik heb hem dan ook nog eens gevraagd wat hij aan het begin van het eten tegen Jan had gezegd, iets wat hij zich nog zeer goed herinnerde.

Hij heeft de banaan mogen laten voor wat hij was en is direct zijn handen mogen gaan wassen.

Daarna heeft hij een vorkje genomen en heeft de banaan in stukken gesneden en proper met zijn vork opgegeten.

Pff. Kinderen 🙂

Goed idee

De kinderen wouden knutselen, gisteren al.

Gisteren hadden we andere dingen te doen en dus ging dat niet meer lukken, maar als tegenprestatie mochten ze gisteren op winkeltocht dingen kiezen om te kunnen knutselen vandaag.

Deze voormiddag was het dan zover: knutseldag was aangebroken.

Zelie wou met de scoubidou knutselen (gisteren gekozen), Louis wou met de toverstiften en Jan wou schilderen met zijn handjes.

Voor Zelie een plaatsje gemaakt aan de tafel en voor de jongens een plastiek op de tafel gelegd zodat ze naar hartelust (en zonder te veel schade aan mijn tafel) hun ding konden doen.

Ik heb dus al betere ideeën gehad dan dat dus. Vanaf moment één liep het mis.

De scoubidou lukte niet bij Zelie. Het is de eerste keer dat ze het deed en het vereist toch wel enige handigheid en vaardigheid in de vingers, dingen die je alleen krijgt door het veel te doen. Zelie heeft evenwel niet altijd geduld met dingen die niet direct lukken en er is dus heel wat afgezaagd geweest.

Louis kon het wel alleen af, dus daar was het relatief kalm.

Jan had de potjes met vingerverf nodig en om de zoveel minuten vroeg hij mij om er één open de doen. Nu vragen jullie zich waarschijnlijk af waarom ik ze niet gewoon allemaal open gedaan had? Wel, dat had ik wel gedaan, maar telkens hij een potje gebruikte deed hij het ook weer dicht. Vandaar.

Tussendoor moest ik ook nog het eten maken (uiteraard) en mij bezig houden met Anna die zich na een tijdje grondig begon te vervelen zo op haar eentje.

Tegen dat Jan besloot dat hij gedaan had met verven zat niet alleen zijn blad onder de verf, maar ook zijn volledige schort, zijn handen en zijn gezicht. Hij had nog net zijn haar gemist.

Jan naar het toilet gestuurd om zijn handen te wassen en ondertussen de schort buiten gelegd om te drogen.

Toen ik even later naar het toilet moest kreeg ik bijna een hartaanval. OK, volledig akkoord, je kan niet van een driejarige verwachten dat hij zonder morsen zijn handen wast, maar wat hij gedaan had sloeg toch alles.

De volledige lavabo, binnen- en buitenkant, zat onder de verf. Een hele plas lag onder de lavabo en het potje en opstapje dat eronder stond zaten ook quasi volledig onder de verf.

Laat het gezegd wezen dat het toilet nu heel proper staat te blinken terwijl het niet mijn bedoeling was vandaag ook te kuisen 🙂

Gelukkig hadden de kinderen, tegen dat het eten klaar was, geen zin meer om daarna nog eens te knutselen.

Verstoppertje spelen

Louis zit, als laatste en alleen, nog aan tafel voor het middageten. Ik loop in de buurt, kwestie dat hij niet alleen zou moeten zijn.

‘Mama, ik denk dat die vlieg verstoppertje speelt met de andere vliegen’

Ik kijk naar hem en hij zit naar het plafond te staren, naar een vlieg.

‘Zou kunnen’ zeg ik.

‘Ah ja, hij zit de na te denken waar ze kunnen zijn. Ik zie dat want hij zit de hele tijd rondjes te draaien.’

Zie, aan zoveel logica kunt ge niet onderuit.

6 jaar

Vandaag is Louis zes geworden en kreeg hij een feestje voor de vriendjes van zijn klas.

Acht vriendjes had hij gevraagd maar er zijn er (gelukkig) maar vijf gekomen: twee meisjes en drie jongens. Er was ook een vriendinnetje van Zelie bij. Dus in totaal waren er tien kinderen. Could be worse.

Want ik heb, zij het onverwacht maar totaal welkom, hulp gekregen. De mama van een vriendje is gebleven (het vriendje is in het begin altijd heel erg beschaamd) en heeft goed geholpen, vooral met pannenkoeken bakken.

Want in plaats van taart waren er vandaag pannenkoeken. Ik heb het eerste deel gebakken, daarna heeft de andere mama overgenomen omdat ik Anna uit bed moest halen.

Toen ik beneden kwam zaten alle kindjes aan tafel. We hadden al een hele hoop pannenkoeken (leve de warmhoudoven: een hele hoop pannenkoeken zodat iedereen gelijk kon bediend worden mét een warme pannenkoek) en terwijl de kinderen begonnen eten heeft de mama de rest van de deeg opgebakken.

Een tempo dat die kinderen hebben. Het was erger dan een hoop uitgehongerden. Ze aten zo rap dat ik met moeite kon volgen, en ze moesten dan nog niet wachten terwijl we aan het bakken waren.

Alle kinderen hebben minimum vier pannenkoeken gegeten, Louis zelfs zeven. Het ging dus zeer vlot binnen.

Voor de rest is alles vlot verlopen. We hebben met waterballonnen gesmeten (altijd succes met zo’n weer), tikkertje door de benen gespeeld (wreed wijs hoe rap en intens ze liepen: alle kindjes baadden op het einde in het zweet) en één, twee, drie piano.

Ik denk dat de kindjes een leuke namiddag hebben gehad en vanavond goed zullen slapen.

Eerste verhaal

Louis heeft vanavond zijn eerste verhaaltje voorgelezen.

Er lag hier nog een verhaaltje dat bij zonnekind zat, over Sinterklaas, en Louis wou dat ik dat voorlas. Gezien zonnekind voor kinderen van het eerste en tweede leerjaar is en er dus twee verhaaltjes inzitten (één voor het leesniveau van het eerste en één voor het leesniveau van het tweede leerjaar) zei ik hem dat, als hij het verhaaltje voor het eerste leerjaar zou lezen, ik het verhaaltje voor het tweede zou doen.

En zo gebeurde het. Hij had hier en daar nog een beetje hulp nodig (de doffe ‘e’, de klank ‘ou’), maar uiteindelijk heeft hij het gans gelezen. Regelmatig begon hij te zeggen dat hij het niet kon (typisch Louis), om dan halverwege die uitspraak toch de woordjes goed te lezen.

Ongelooflijk trots dat ik ben op hem. Morgen, als ik thuis de kat ga eten geven, ga ik eens kijken of ik nog van die boekjes vind. Oefening baart kunst.

Oudercontact maart 2007

Het schooljaar is weer al voor meer dan de helft voorbij en dus was het weer eens tijd voor het oudercontact. Zowel bij Zelie als bij Louis konden we een afspraak maken en naar goede gewoonte doen we dat dan ook.

Ik sta erop dat we dat samen doen. Zo echt van dat het ‘ouder’ contact blijft en geen ‘mama’ contact wordt want dat mamacontacten heb ik al genoeg. Gelukkig heb ik op dat vlak helemaal geen protest van de andere kant en leggen we dan de agenda’s samen om te zien welk uur het best past.

Vorige vrijdag mochten we dan gaan:

  • om 17u35 voor Louis
  • om 18u00 voor Zelie

mooi aaneensluitend vond ik zo.

Toen we toekwamen, nét op tijd, bleek dat het contact met de juffrouw van Louis als een half uur vertraging had. Niet zo goed dus. Er zaten nog twee mama’s te wachten en dus zag het er naar uit dat de twee contacten elkaar zouden overlappen.

Eens gekeken bij de juffrouw van Zelie maar daar was het ook noppes: de juffrouw had immers niemand gepland vanaf 17u15 en was dus niet aanwezig in haar klas. Onze hoop dat ze misschien toch even vroeger zou terugkomen was ook ijdel: om 18u01 kwam ze terug en konden wij meteen binnen.

Tijdens het hele contact zat ik regelmatig naar buiten te kijken om te zien of de andere mama niet passeerde van bij Louis zijn juffrouw. Niets te zien, dus was ik redelijk gerust.

Het verdict bij Zelie: alles prima, tip top in orde. Niets op aan te merken. De kleine opmerkingen van bij het eerste contact waren volledig in orde nu. Zelie zit zelfs naast een van de meest disruptieve kinderen in de klas en gaat daar uitstekend mee om, zei de juffrouw: ze doet niet mee en houdt hem zelfs een beetje in toom. Haar bijkomende werkboekjes maakt ze mooi binnen de tijd af en haar eerste somplex boekje had ze ook net afgewerkt.

In principe viel dit contact samen met het ‘groot’ rapport (met punten dus), maar omdat de juffrouw zelf ziek was geweest de hele week is dat nog even uitgesteld. Geen vragen daarover mogelijk dus, maar ik denk niet dat we er zullen hebben. Over de hele lijn doet ze het goed, dus zorgen moeten we ons niet maken. Was er iets geweest dan zou de juffrouw er sowieso met ons over gesproken hebben, rapport of niet.

Toen we buiten kwamen bij de juf van Zelie kwam ook net de vorig mama buiten van bij de juf van Louis en konden we dus direct binnen. Prachtig geregeld dus.

Louis doet het ook uitstekend. Hij is heel leergierig en slorpt de dingen op om te leren. Blijkbaar wil hij zelf dingen weten en de juf zegt: ik geef hem dan maar; zolang ze er zelf om vragen is het een teken dat ze er klaar voor zijn. Hij leest al goed en schrijft deftig en de juf heeft de indruk dat hij rapper is dan Zelie. Dat belooft dus.

Zijn emotionele aanvallen, zijn huilbuien die hij thuis heeft, die heeft hij blijkbaar (veel) minder in de klas. Dat geeft dus hoop dat hij er uiteindelijk toch vat zal op krijgen, ook thuis, want uiteindelijk moet het toch ook lastig zijn voor hem alles als zo’n drama te ervaren.

De kindjes van de derde kleuterklas hadden ook hun schoolrijpheidstest gehad en dat was absoluut geen probleem voor Louis. Hij is dus klaar voor het eerste studiejaar.

Niets dan goed nieuws en twee kindjes om trots op te zijn en dat is altijd leuk om horen.