Ons drie ‘oudsten’ slapen vanavond bij hun grootouders. Anna ligt braaf te slapen en haar horen we niet meer tot morgenvroeg, dus wij zijn eigenlijk zo goed als kinderloos.
En wat doet een jong koppel dan bij zo’n gelegenheden: mooi weer buiten, vakantie(gevoel toch tenminste), terraskes vlak bij de deur, …?
Binnen zitten naar TV kijken.
Sad bastards we are.
Wij kijken nogal graag naar The West Wing. Niet op TV maar op DVD.
Het probleem daarmee is: we beginnen te kijken naar één aflevering en voor we het weten hebben we een ganse DVD met vier afleveringen bekeken. We zeggen er onze marathonsessies tegen.
Seizoen 6 ligt hier nu al een paar maanden te wachten op ons en we zijn er een paar dagen geleden aan begonnen.
Resultaat: moe. En ik niet alleen 🙂
Louis gaat door een lastige periode blijkbaar.
De laatste dagen krijgt hij serieuze ’toeren’ zoals ze dat bij ons zeggen: boos zijn voor het minste, weigeren dingen te doen, beginnen krijsen voor het minste.
This too shall pass … I hope
Zelie is gisteren 7 jaar geworden. 7 volle, grote jaren. Niet te geloven (of eigenlijk wel natuurlijk).
Dinsdagavond was ze wreed opgewonden en ’s ochtends is ze opgestaan met zo’n smile van hier tot in Congo op haar gezicht. Niet te doen. Ben dan rap beneden haar kadootje gaan halen en ze was er wel blij mee 🙂
’t Was anders een beetje een slechte dag om te vieren. Ik hoor jullie al denken: een woensdag, dat kan toch niet beter? Een andere woensdag misschien maar gisteren niet.
De traktatie voor de klas was een fruitsla. Maar woensdag is zwemdag voor Zelie’s klas. Gezien ze wandelen naar het zwembad duurt het ongeveer de hele voormiddag en zijn ze eigenlijk niet lang in de klas. De fruitsla moest dus wachten tot vandaag (maar ze heeft blijkbaar wel gesmaakt).
Weken geleden hadden we gezegd dat we dan gisterennamiddag het feestje zouden geven met haar vriendinnetjes maar toen hoorden van de turnclub dat de brevettendag van vorige zaterdag verhuisd werd naar gisteren en gezien Zelie haar brevet wou halen … We gaan nu het feestje doen op het einde van de vakantie.
Na de brevetten zijn we nog eens langsgeweest bij mamie en daar heeft ze nog een paar kadootjes gekregen.
Nu ja, al bij al nog niet zo’n slechte verjaardag: ze vindt het niet erg dat haar feestje verlegd is en ze vond haar kadootjes vreselijk leuk. Op school heeft ze vandaag haar liedjes en felicitaties gehad en de fruitsla gegeten en ze heeft iets om naar uit te kijken tegen het einde van de vakantie.
Toen ik vanavond Jan in zijn bed wou steken was er plots groot protest.
Niet het soort protest dat ik in het verleden kreeg. Nee hoor, een véél beter en gegrond protest: Jan wou eerst een verhaaltje.
En hoe kan je dat nu weigeren?
Een niet zo leuke namiddag: op bezoek geweest bij mijn tante om mijn innige deelneming te gaan betuigen.
’t Is erg als iemand zo plots overlijd. Ge hebt geen afscheid kunnen nemen en dat vreet en maakt je boos.
Toen mijn mama overleed was het ergens wel plots in de zin van niet verwacht dat het die dag ging gebeuren. Anderzijds is zij gestorven. Ik bedoel daarmee dat zij langzaamaan doodgegaan is en wij waren erbij om haar te begeleiden, of hoe je dat ook wil noemen. Wij hebben afscheid kunnen nemen.
Mijn tante en nichten hebben geen afscheid kunnen nemen en dat moet des te meer pijn doen.
Zaterdag begrafenis. Het laatste afscheid, hoewel nonkel Dirk eigenlijk niet de persoon is om definitief afscheid van te nemen: veel te veel goede herinneringen.
Zondag was er naar jaarlijkse gewoonte aperitief van de Waterwijk. Waterwijk, zijnde de wijk waar wij wonen.
Normaal gezien is het “aperitief in het park” waar we dan samenkomen om iets te drinken tegen een kleine vergoeding. Met de heraanleg van de Gelukstraat en de Sint-Katelijnestraat in een woonerf was het dit jaar “aperitief in het woonerf” (ja hoor, wij staan ook op de foto’s). Vlak bij de deur en heel gezellig.
Een bijkomende wijziging op de vorige jaren: geen kleine bijdrage voor de drankjes en hapjes maar alles volledig gratis en voor niets. Een kadootje van het wijkcomité. Bedankt.
Het eerste half uur hebben we de weergoden aan onze kant gehad en bleef het droog, daarna was het om zeep: eerst een beetje regen maar uiteindelijk toch serieus hard. Maar dat heeft niemand tegengehouden: de opkomst was groot en het was goed voorbij 13u eer de aperitief was afgelopen.
Ik heb kennis gemaakt met een aantal mensen die ik nog niet kende en uiteraard veel gekletst met de mensen die ik al kende. De kinderen hadden ook reuzepret: veel hapjes en een gegarandeerde autovrije (en dus zeer veilige) straat om in rond te lopen en te fietsen.
De afwezigen hadden ongelijk. Nu is het weer uitkijken naar volgend jaar.
Vandaag maakte ik de opmerking tegen mijn vriendin E. (en later ook tegen mijn zus) dat het toch ongelooflijk is hoe graag je je kinderen ziet. Het is niet te vergelijken met om het even wat.
Mijn vriendin vroeg daarop of ik een favoriet had en ik moest heel eerlijk bekennen: neen. Ik zie mijn kinderen allemaal even graag. Misschien niet allemaal op exact dezelfde manier, het zijn vier heel verschillende karakters, alhoewel ik dat zelfs betwijfel.
Mijn vriendin zei hetzelfde: geen favorieten, gewoon twee schatten van kinderen.
Toevallig had mijn zus (twee kindjes) ongeveer dezelfde conversatie gehad met mijn nicht (drie kindjes) en beiden hebben hetzelfde gevoel: geen favourieten.
Vandaar dat ik niet goed begrijp waar sommige mensen zich zorgen over maken als ze voor een tweede kindje gaan: of ze dat tweede kindje even graag zouden zien als het eerste.
Voor mij is dat zelfs nooit een vraag geweest. Liefde is niet iets dat je in bepaalde hoeveelheid hebt en dan maar moet zien te verdelen. Integendeel, hoe meer mensen je graag ziet, hoe meer liefde je hebt te geven.
De liefde die ik voelde toen ik Zelie kreeg, het exact zelfde gevoel kreeg ik bij Louis, Jan en Anna. Als ik naar mijn kinderen kijk is het alsof mijn hart zwelt. Fantastisch gewoon.
Waar ik oorspronkelijk vandaan kom zijn kadeeën kinderen, eerder gebruikt in de zin van kapoenen.
Waar ik oorspronkelijk vandaan kom zijn het ook bierfeesten, elk laatste weekend van juni.
Ik heb het uiteraard over Oudenaarde.
Vroeger, in mijnen jongen tijd, waren het alleen bierfeesten. Die begonnen vrijdagavond met de verkiezing van de bierprinses en -prins met daarna nog een optredentje van een lokale artiest. Een kalme opening.
Zaterdag was de hoofddag: de markt afgesloten, iedereen op straat en ’s avonds ambiance met terassen die vervijfvoudigd waren in omvang, optredens op een groote podium, veel ambiance en gratis bieruitdeling.
De zondag waren er dan allerlei activiteiten en wedstrijdjes zoals bierbakken stapelen, varkensworp, …
De zaterdagavond was de meest belangrijke: niet alleen de jeugd was in grote getale aanwezig, de ‘oudjes’ moesten zeker niet onderdoen. Heel veel ambiance dus, waarvan de meeste uiteraard werd gemaakt door jezelf met je bende vrienden. Het was een vaste afspraak die niet gemist mocht worden.
Toen ik afstudeerde van het humaniora waren de bierfeesten dé gelegenheid om allemaal weer samen te komen na een jaar studeren in verschillende scholen en steden. Gezien mijn ouderlijk huis toen op de markt zelf was werd afgesproken bij ons. Niet alleen door mijn vrienden maar ook de vrienden van mijn ouders, broer en zus kwamen opdagen. Massa’s volk kwam er de zaterdagavond van de bierfeesten bij ons langs (één avond heb ik eens een 87 man geteld).
Die samenkomsten zijn beginnen verminderen de laatste twee jaar voor mijn ouders verhuisden. De laatste samenkomst met mijn vrienden dateert van toen ik (hoog)zwanger was van Zelie: ik 39 weken zwanger en twee van mijn vriendinnen 7 maanden zwanger. Schoon zicht. Het jaar daarop was het afgelopen: mijn ouders verkochten het huis en ik en mijn vriendinnen bleven thuis bij onze babies.
Het einde van een traditie.
Maar een jaar of twee later zijn ze in Oudenaarde met een nieuwe traditie begonnen: de Kadeefeesten. Het is een onderdeel van de bierfeesten gefocused op de kinderen.
Daar waar voordien de kinderen vooral op zondag kwamen werd dit nu verzet naar zaterdagnamiddag. De ganse hoogstraat wordt afgezet en er worden springkastelen (van bij mijn zeer goede vrienden) geplaatst, een rommelmarkt georganiseerd, enz.
Ondertussen is dit uitgegroeid tot een vaste waarde en trekken de feesten veel volk. Alles is zeer goed uitgewerkt en georganiseerd en dit jaar was er zelfs een thema doorheen de feesten: piraten. Er stonden drie immense springkastelen, een trampoline gedoe, ponies om te bereiden en zelfs een mini molen en uiteraard waren er heel veel kinderen die op de rommelmarkt stonden hun oud speelgoed te verkopen.
Die nieuwe tradie, daar gaan we nu naartoe, met de kinderen. Zo hebben zij ook iets aan de bierfeesten, nietwaar.
En nadat de kinderen uigesprongen zijn doen we toch nog een beetje mee aan de bierfeesten zelf: een pintje pakken op een terras.
Op 13 juni is onze familie een jongentje rijker geworden: Klaas is de zoon van mijn nicht K. en haar partner K. (nog een geluk dat hun namen niet met een M beginnen, anders was het M&M :)).
Alhoewel de bevalling niet zonder slag of stoot ging (moeilijk is een eufimisme in dit geval), is het resultaat meer dan de moeite waard: een heel flinke en fantastisch mooie baby. Zoals ik zei tegen mijn nicht: in feite maken wij alleen mooie babies in de familie … en zoals ik benadrukte aan de trotse vader: een zeer schoon baaske maar toch is Anna nog mooier (kan ook niet anders want ten eerste is het mijn dochter en ten tweede is het mijn dochter).
Uiteraard waren haar ouders ook apetrots op hun 4e kleinkind (haar zus heeft het haar al voorgedaan met drie jongentjes).
Groot was dan ook de schok toen ik gisterenavond telefoon kreeg van mijn zus: mijn nonkel D., vader van K. en grootvader van Klaas, is gisteren overleden. Plots. Zonder aanleiding. Voor zover we wisten was hij kerngezond. Mijn zus aan het huilen aan de telefoon, ik aan het huilen en beven.
Via deze weg wil ik mijn familie dan ook heel veel sterkte wensen in de komende dagen, weken, maanden en jaren.