San's Weblog

‘t Is al een tijdje geleden dat ik iets over Anna schreef *kuch kuch* en ze groeit zo snel op, dat ik nog zou vergeten te vertellen wat ze allemaal bijleert.

Momenteel is ze goed aan het leren haar voetjes te coördineren: rechttrekken aan iets en dan opzij proberen gaan. Ge ziet haar dan zo geconcentreerd kijken en één voetje zweeft dan zo eventjes in de lucht vooraleer een centimeter opzij te gaan. En zo komt ze heel langzaam maar zeker waar ze wil zijn.

Haar eerste stapjes zijn dus een feit, zij het met steun.

Een ander iets waar ze zich nu mee bezighoud is dingen in haar handjes nemen en op eigen wil loslaten. Niet zo gemakkelijk.

Hét uitgesproken spelletje daarvoor is ‘dank u, asjeblieft’ waarbij een voorwerp dus gegeven wordt aan Anna (asjeblieft) en dat zij dan teruggeeft (dank u). Telkens het loslaten op vraag lukt verspreid er zich een grote glimlach om haar lipjes.

Ge kunt er haar toch eventjes mee zoet houden.

Eén minder leuke kant aan haar groter worden: ze wordt zeer éénhandig. Ze kent haar mensen en daar moet het maar bij gelaten worden. Van iedereen waarmee ze niet zeer regelmatig in contact komt moet ze nu niet meer weten. Probeer haar zelfs maar geen eten te geven: ze valt nog liever dood van de honger dan een hap te aanvaarden.

Ze hangt vooral aan mij, letterlijk dan, en nog meer als er dus (voor haar relatief) onbekenden aanwezig zijn.

Het doet mij een beetje denken aan Louis aan die leeftijd. Hij liet mij ook (letterlijk) niet los. Telkens ik hem op de grond zette klampte hij zich vast aan mijn been. Hij ging nooit meer dan een halve meter bij mij uit de buurt en telkens er maar iets beweegde klampte hij zich weer vast.

Bij Louis heeft dat geduurd tot hij goed anderhalfjaar oud was. Toen is het zo goed als plots gestopt.

Anna is zo erg (nog) niet, maar het kan tellen. Dus als ik Louis als voorbeeld mag nemen, dan zal dat nog zo’n goed half jaar duren. Pfff.

Het sluipen is nu definitief voorbij voor Anna: kruipen is nu hét van hét.

Als het in het begin nog wat traag ging en voorzichtig, gaat ze er nu vandoor als een haas, een echte stoomwals. Maar ze doet het met elegantie.

Telkens ze een knietje verschuift/verzet, doet ze dat met haar voetje elegant in de lucht gestrekt. Als het andere knietje moet verzet worden gaat dat voetje dan in de lucht en gaat het eerste voetje zachtjes op de grond.

Zooooo schattig en grappig dat dat is, ge kunt het u niet inbeelden.

Gisterenavond naar Wim Helsen gaan kijken.

Zijn vorige show had ik alleen op video gezien maar vond ik fantastisch, dus toen Henk vorig jaar aankondigde dat hij in het voorprogramma van Wim zou spelen had ik een dubbele reden om zo vlug mogelijk kaartjes te kopen.

Het moest en zou de combinatie van de twee zijn en dus kwamen we uiteindelijk uit in de KVS in Brussel. Brussel omdat het makkelijk bereikbaar is met het openbaar vervoer én omdat we wat vrienden en familie hebben voor wie het ook goed uitkwam als het in Brussel was.

Gisteren waren we dan met acht om de voorstelling te gaan bekijken. Ik had toch een beetje schrik want de meesten die mee waren hadden noch Henk, noch Wim al gezien. Wij wel en we hadden hen zo hard aangeraden dat ik een beetje bang was van ‘wat als zij het nu niet goed zouden vinden’.

Toen Henk zijn ding deed heb ik meer naast mij gekeken dan naar het podium: lachen ze nu? Echt? Ja! Ze lijken het goed te vinden! Joepie! *niet dat ik niet naar de show aan het kijken was, dat uiteraard ook (vrouwen, weet ge wel, multifunctioneel en al), maar ik was toch heel nieuwsgierig naar de reacties*.

Daarna was Wim aan de beurt. Michel en ik hadden al een stuk van de show gezien in Rotterdam, na de halve finale van Cammaretten, en vonden het toen al zeer goed. Wij waren dus dubbel nieuwsgierig van wat hij er toen uitgelaten had.

Opnieuw was Wim in heel goeie doen. De show liep vlot en gezien hij voor deze show hulp nodig heeft uit het publiek was het afwachten of het in Brussel even vlot zou gaan als in Rotterdam.

De interactie was (uiteraard) anders maar eigenlijk veel grappiger wegens minder voorspelbaar.

De eerst minuten heb ik nog af en toe naar onze gezellen gekeken om te zien of ze het ook goed vonden maar al vlug zag ik dat ze ook 100% overtuigd waren en heb ik zonder verdere angst volop kunnen genieten van de rest van de show.

Ik ben fan. Van beiden. En als u het nog niet bent, wordt u het zeker eens u ze bezig gezien hebt. Gaan kijken dus.

Louis kwam gisteren thuis en hij had een heel verhaal dat de juffrouw gezegd had dat je ergens in een winkel monstertjes kon kopen. Je had een centje nodig met het cijfertje één op en je ging er dan de winkel mee binnen en daar was een mand met monstertjes en dan kon je er eentje uitkiezen.

Hem uitgelegd dat die ‘cent’ hoogstwaarschijnlijk geen ‘1 cent’ was meer ‘1 euro’ en dat we dat wel eens zouden bekijken.

Een beetje later komt hij naar mij en vraagt 2 euro.

m: “waarom heb jij 2 euro nodig?”

L: “om aan juffrouw Lieve te geven zodat zij voor mij monstertjes kan kopen”

m: “ik dacht dat je net gezegd had dat zo’n monsterje 1 euro kostte”

L: “jawel, dat is ook zo, maar ik wil er twee hebben”

Tja…