San’s Weblog

De juffrouw van het belspel heeft gelijk plastieken borsten. Niet ‘plastiek’ als in valse borsten (al zou dat ook het geval kunnen zijn, daar niet van), maar plastiek als in die plastieken namaakborsten die de venten in Aalst aandoen voor de stoet van de ‘voil janetten’.

Haar boezem staat daar zo pront te blinken. Het is echt vies.

En zo zit mijn eerste werkweek er ook weer op, want ja, op vrijdag werk ik niet hé. Het 4/5den stramien en zo.

Vandaag vroeg mijn collega of ik morgen kwam werken. Het is nu toch al een jaar dat ik 4/5den gewerkt heb, dus zij nam aan dat dat alles was. Ik moest haar teleurstellen: het is tijdskrediet voor vijf jaar. Daarna? Dat zien we binnen vier jaar dan wel.

Het was niet alles, zo na twee maanden opnieuw beginnen werken, en nog minder als je dat moet doen met zo’n kl**te tekst. Twee dagen heeft het geduurd vooraleer ik er weer een beetje inkwam, maar sinds gisteren vlot het weer. Nu maar hopen dat het weekend mijn ritme niet opnieuw volledig afbreekt.

Enfin. Ik ga een beetje van het weekend genieten. Er is veel te doen dit weekend: naar De Site voor Het eerste weekend van september of naar de Prinsenhoffeesten of naar Vlaanderen zingt of naar een fantastische fototentoonstelling of naar het feest van 25 jaar Parkeerbedrijf of naar Oudenaarde en naar de kermis met mijn zus en haar familie en mijn papa. Of van hot naar her hollen en naar alles gaan.

Of gewoon een gans weekend ons opsluiten en ons voorbereiden op de eerste schooldag maandag? Euh… Neeje. Toch maar niet

Het is nu al de derde dag dat ik terug aan het werk ben. Drie dagen. En ik zou het nog echt leuk vinden ook ware het niet dat ik direct met een kl**te tekst opgescheept zit om te verbeteren: lang, moeilijk, veel te controleren en dus gaat alles traag vooruit en hebt ge de indruk dat ge een ganse dag eigenlijk niets gedaan hebt … behalve één tekst … van de 22 die ik moet controleren.

Maar los daarvan is het fijn om terug te zijn. De collega’s zijn nog niet allemaal terug uit vakantie, maar die collega’s waar ik het best mee overeen kom en met wie ik ga eten zijn wel al terug. Na een deugdoende vakantie bij iedereen is de sfeer nog ontspannen en het is dus wel leuk terug te zijn.

Al drie dagen ga ik nu ook met de fiets naar het station, in plaats van met de auto. Want ik moet geen kinderen afzetten op drie plaatsen, dus kan ik de wagen maar best laten staan: goed voor het milieu én voor mijn (abominabele) conditie. Het is maar voor deze week, maar toch.

Telkens ik ’s avonds terug in Gent kom begint mijn hart wel te kloppen van anticipatie: gaat mijn fiets er nog staan? Zal hij ondertussen niet gestolen zijn? Ik heb gelukkig van die felroze fietstassen zodat ik hem meestal al van ver opmerk en dus slaak ik al drie dagen een zucht van opluchting.

Maar gisteren was er wel iets bizars toen ik mijn fiets ging losmaken: ik merkte op mijn achterste spatbord een kleine rechthoekige fluo-oranje sticker op met daarop de tekst ‘gemerkte fiets’. Van de schrik heb ik het er direct afgetrokken

Mijn eerste gedacht was dat een dievenbende het geplakt had: stickertjes plakken en als ge niet reageert dan denken ze dat ze de fiets gewoon kunnen meepakken zonder dat iemand het direct gaat merken. Maar als ik er verder over nadenk, lijkt mij dat toch niet de goede verklaring.

Weten jullie meer?

Toen ik deze avond terugkwam van mijn werk zat de trein naar Gent (Brussel dus), zoals gewoonlijk in de zomer, bomvol.

Ja, want in de zomer gaan alle gepensioneerden naar zee voor een dag (het is toch gratis) en uiteraard kunnen zij alleen naar huis komen als de mensen gedaan hebben met werken. Het resultaat is dus propvolle treinen.

Als de conducteur wat meezit mag je dan wel in eerste klas, maar vandaag was dat niet zo: er was nog plaats mevrouw. Zeker weten.

Nu, als je alle wagons afgaat zal er uiteraard wel een plaatsje beschikbaar zijn hier en daar, maar hij had ook gelijk: de laatste wagon, net degene waar hij voor stond toen ik het vroeg, had nog meer dan een uitzonderlijk plaatsje vrij.

Ik stap op en installeer mij en vlak na mij stapt een juffrouw op die blijkbaar nog even op het perron afscheid genomen had van haar vriend nadat zij haar bagage al binnengezet had.

Verbouwereerd kijkt ze naar de zetels naast mijn zitplaats en zegt: ik dacht nu echt dat ik hier zat? Want alle vier de zetels waren bezet. Door een ouder koppel en hun kleinkinderen. Waarop de (oudere) vrouw nogal hooghartig antwoord: uw tas staat daar mevrouw’ en wijst naar de ruimte op de grond tussen twee zetels. Geen uitleg, geen excuses, niets. De juffrouw kijkt daarop doodverbaasd en zegt dan maar ‘nog een geluk dat u mijn tas niet meegenomen heeft’ waarop ze dan maar een ander zitje gaat zoeken.

Ik moet zeggen dat ik ook volledig verbouwereerd was door zoveel lef. OK dat je liefst met je groepje samenzit, maar als er geen vier plaatsen meer samen zijn dan ga je toch niet zomaar iemands gerief op de grond zetten zonder boe of ba. Dat doe je toch niet? Of ben ik nu zo verkeerd opgevoed?

Daarna heeft die madam nog commentaar zitten geven en aan haar kleinkinderen verklaarde ze op een bepaalde moment ‘Ge kunt toch niet verwachten dat wij op onze leeftijd gaan rechtstaan gedurende de rit?’

Neen, dat kunt ge niet verwachten. Maar een vriendelijke vraag aan de juffrouw had haar hetzelfde resultaat gegeven in plaats van zomaar de boel te bedisselen zonder inspraak van die juffrouw.

De jeugd van tegenwoordig heeft geen respect meer voor de ouderen, wordt wel gezegd. Maar is respect dan niet wederzijds? En betaamt het niet aan de ouderen van tegenwoordig om het goede voorbeeld te geven?

Altijd raar zo opeens een gezicht zien dat bij een stem past die ge al kent. De stem dus, niet het gezicht.

Vandaag voor het eerst Peter Van De Veire gezien van StuBru want neen, ik kijk zo niet naar de webcam en dus weet ik niet hoe die mensen van StuBru eruit zien.

Niet mis. Neen, niet mis.

Acht volle weken heb ik gehad. Acht weken vakantie. En eigenlijk iets langer want aangezien ik op vrijdag niet werk is mijn vakantie al op 29 juni begonnen. Of is het 28 juni ’s avonds?

Ik ben blijkbaar ook niet de enige die morgen terug aan het werk mag. Ook voor i. is het afgelopen met de vakantie en ergens vind ik dat wel tof zo, dat ik niet de enige ben die na een lange periode terug aan het werk moet.

Nu ‘moet’. Niet dat het mij tegensteekt hoor. Eigenlijk kijk ik er naar uit om terug te beginnen. Want mijn acht weken vakantie waren toch eigenlijk niet echt vakantie. Vakantie in de zin van niets doen en genieten, u nergens van aantrekken en nieuwe dingen ontdekken. Mijn acht weken waren acht weken babysitten en wassen en plassen en van hot naar her gaan. Dus, net zoals i., had ik niet echt een vakantiegevoel.

Niet dat het me stoort hoor. Helemaal niet. Die extra weken ouderschapsverlof die ik opnam, dat was met de zeer duidelijke gevolgen in mijn hoofd. Ik heb mij daar nooit illusies over gemaakt wat dat zou geven, zo twee maanden thuis met vier kinderen.

Het heeft me wel (nog maar eens) duidelijk gemaakt dat ik niet in de wieg ben gelegd om huismoeder te zijn. Dat ik toch een beetje meer intellectuele uitdaging nodig heb dan thuis te zijn met mijn kinderen, hoe graag ik ze ook zie en hoe erg ik ook genoten heb van de afgelopen weken.

Want genoten, dat heb ik wel, ondanks alle het hectische van een huishouden met vier kinderen. Ik weet ook dat ik zou genieten moest het veel langer duren. Dat weet ik immers uit ervaring van toen ik na Jan en Anna bijna een half jaar heb thuis gezeten. Maar ik weet dat dat genieten er is omdat ik weet dat de periode eindig is. Dat het niet blijft duren. Dat aan het einde van die periode (hoe lang of hoe kort ook) mijn werk staat te wachten.

En wat het grootste bewijs is van dat genieten is dat, in die acht weken, er geen enkel vriendje is komen spelen. Niet dat ze niet mochten. Integendeel. Maar we hebben ons zo goed geamuseerd en we hebben zoveel gedaan, dat het in al die weken gewoon niet aan bod gekomen is om vriendjes te vragen. We hebben er zelfs niet aan gedacht. Ik niet, maar de kinderen ook niet.

Misschien dat er op het allerlaatste moment toch nog verandering in komt? Voor volgende donderdag hebben we een vriendinnetje van Zelie op slaappartij gevraagd. Hopelijk kan ze dus komen. En ik denk dat ik morgen de mama van een vriendje van Louis ga bellen om te vragen of dat vriendje op vrijdag mag komen. Zo hebben de twee oudsten alletwee een vriendje voor de laatste vakantiedag.

Morgen terug aan het werk. Het zal deugd doen.

Zelie wil volgend jaar muziekschool volgen. Geen probleem, want relatief vlak naast de deur is er een muziekschool: the chances.

Maar er is een probleem. Uiteraard. De muziekschool is elke dinsdag en vrijdag, telkens beginnend om 16u15. Op vrijdag is dat geen probleem want ik werk niet op vrijdag. Dinsdag daarentegen.

Vandaar een oproepje: bent u/kent u iemand die onze dochter op dinsdag van school kan halen (om 15u50) en haar dan naar de muziekschool kan brengen. De afstand tussen school (Savaanstraat) en muziekschool (Ottogracht) is nog iets te ver om het haar alleen te laten doen.

Alvast bedankt.

Dan zit ge zo een dagje in Nederland om uw neefje zijn zevende verjaardag te vieren. En de hele familie is er: mijn broer, zus en papa en zus, broer en papa van schoonzus, allemaal met partners en kinderen.

Het is wel een drukke dag want er zijn toch wel veertien kinderen en er is altijd wel iets. Maar het is vooral een leuke dag want er is zeer mooi weer (stralende zon), goed gezelschap (bovengenoemde mensen), zalig lekkere taart (bakker) en wreed lekkere pasta (broer).

Uiteindelijk was je toegekomen om 16u en vertrek je iets na 21u en tegen dan zijn de kinderen hyperactief van oververmoeidheid. In de auto is het elke vijf minuten ‘Mama!’ terwijl je telkens antwoord dat het geen nut heeft wegens te veel lawaai in de auto en te stille stemmen van kinderen.

Na drie kwartier rijden valt dan eindelijk het vierde kind in slaap en na 50min begint het derde kind te zagen dat het moet plassen … net op het moment dat je voor de ring van Antwerpen zit en er de eerste (tientallen) kilometers geen tankstation in de buurt is. Dan maar gebruik gemaakt van de pechzone naast de pechstrook. Doodsbenauwd was ik.

Terug in de auto de kinderen wijsgemaakt dat het gedaan moest zijn met ‘Mama!’ te roepen wegens 1. toch geen woord ervan te verstaan en 2. veel te gevaarlijk want aandacht afgeleid van (toch wel drukke) verkeer.

Vijf minuten later lagen er vijf mensen te slapen in de auto en werden de laatste 40min in alle stilte gereden zodat we zonder ongelukken en zonder mama op te jagen in Gent geraakten.

Eén minuut voor aankomst thuis komt tweede kind huilend wakker (waarschijnlijk soort nachtmerrie), terwijl hij toch niet echt wakker is wegens niet reageren op vragen en al.

Vijf minuten na aankomst liggen vier kinderen in een diepe slaap en kan mama even bekomen van de drukte van de dag.

Voor het Project hebben de kinderen ik een beetje van prospectie gedaan en dat is ons goed bevallen.

Drie parken leren kennen die we nog niet kenden. Drie zeer leuke parken. Niet dat dat eigenlijk zo moeilijk is: uiteindelijk gingen we eigenlijk alleen maar naar het Baudelopark.

Jammer dat mijn vakantie voorbij is want anders zou ik op onderzoek gaan naar nog meer verborgen pareltjes.

 Ik kan zo genieten van de avonden. Als de kinderen in bed liggen is het plots zo rustig en stil. Wreed aangenaam. En ergens in mijn (onbewuste) achterhoofd dacht ik waarschijnlijk dat het altijd zo zou zijn.

En vanavond kreeg ik dan een mailtje van een mede-mama-met-vier-kinderen (ook al zijn haar kinderen dan al wat ouder) dat mij terugbracht in het echte leven:

“Anderzijds ken ik het maar al te goed dat vakantie met vier kinderen leuk is, maar voor jezelf toch maar half vakantie is […], je blijft toch een groot deel van je tijd besteden in functie van de kinderen (en dat blijft zo als ze groter worden, ook al verandert de parktische invulling wel natuurlijk. Wat vooral verandert is dat je de avonden niet meer voor jezelf hebt, ze blijven soms langer op dan wij)”

Ieks! Lap! Tot daar mijn illusies Dan maar dubbel genieten van de avonden die ik nog heb.