San's Weblog

Kijkt hier. Het prachtige halssnoer dat ik van mijn zoon gekregen heb. Hij had er ook nog een aparte, tweekleurige dinosaurus bijgemaak.

Ooit heb ik hem gevraagd wat hij later wou worden en toen zei hij ‘beeldhouwer’. Als hij zo voort doet, dan zal dat wel lukken (niet dat ik bevooroordeeld ben natuurlijk).

Ik zucht en steun en kreun.

Mijn hoofd voelt alsof het vol zit met watten terwijl mijn neus loopt als een kraan die niet meer toe te draaien valt. Ademen met mijn mond dicht lukt absoluut niet. Mijn hoofd voelt aan alsof het 1000 kg weegt, maar met al dat snot dat eruit blijft komen vind ik dat ook niet verwonderlijk, want waar zit het anders allemaal? Al twee nachten slaap ik ongelooflijk onrustig zodat ik mij ook niet uitgeslapen voel en zelfs moe ben.

Dat ik mij mottig voel is een understatement, maar ziek ben ik niet. Toch niet ziek in de zin van dat ik beter thuisblijf en mij dan verzorg. Want koorts heb ik niet en alhoewel het soms iets moeilijker concentreren is, is mijn denkvermogen (nog) niet aangetast.

Lang geleden dat ik nog een ‘kop’valling heb gehad, maar ik wil maar één ding: dat het rap voorbij gaat.

Moederdag was rustig en leuk. Deze ochtend was er eens geen gezaag van wie de koeken moest halen, de versjes en gedichten werden voorgelezen en de kadootjes afgegeven. Toch de kadootjes van Louis en Zelie. Deze van Anna en Jan had ik al woensdag gekregen wegens dat ze absoluut niet wouden wachten. Misschien nog een geluk ook, want ik kreeg van beiden een levend plantje/bloemetje en zo hebben die ondertussen toch al water gekregen.

Louis heeft en prachtige ketting gemaakt.  Er zitten zes parels op uit een doosje, maar de rest van de parels heeft hij volledig zelf gemaakt: drie dinosaurussen, een hart en drie ronde parels. Zeer mooi. Zelie heeft een prachtige kaart gemaakt van plak en knipwerk. Er staat een windmolen op en het is met allemaal kleine stukjes gedaan en het was blijkbaar zeer moeilijk en dat zie je ook. Het resultaat mag er alleszins zijn. Kadootjes om te koesteren dus. Jan en Anna hebben dan nog maar eens hun versje opgezegd.

Mijn papa is ’s middags komen eten om daarna mee te gaan naar het turnfeest en zo zijn kleinkinderen eens bezig te zien. ‘t Was weer leuk. Altijd plezant om je kinderen zo bezig te zien. De kinderen moesten er een uur vroeger zijn en net zoals gisteren ging Anna zonder enig probleem met de juf mee, zonder zelfs nog om te kijken. Zowel Jan en Anna hebben hun dansje en oefeningen goed gedaan en Zelie vond ik ook zeer goed, beter dan tijdens de repetities.

En dan hadden we eigenlijk een beetje geluk, want de drie kinderen hadden hun optreden voor de pauze en in plaats van dus nog naar het tweede deel te kijken, zijn we door gegaan naar het verjaardagsfeest van mijn schoonvader.

De familie was verzameld in de tuin en het weer kon niet beter zijn geweest vandaag. We waren nog net op tijd om nog een stuk taart te eten en van de zon te genieten. De kinderen hebben dan nog in de tuin gespeeld met de achterneefjes.

Ik had de kinderen hun pyjamas mee omdat ik voorzag dat het te laat zou worden voor hen en ze hebben daar alle vier hun eigen bedje. Het is morgen toch nog altijd een schooldag. Anna en Jan dan om 20u in hun bed (sowieso al een uur later dan normaal) en om 21u was het tijd voor Zelie en Louis. Bleek dat Anna en Jan nog altijd niet sliepen en toen we nog een uur later besloten naar huis te gaan had geen van de vier al een oog dicht gedaan.

De kinderen hadden dus een zwaar weekend en dat belooft dus niet veel goeds voor de komende week. Maar het is nu eenmaal niet elke dag feest, nietwaar.

In het humaniora heb ik blind leren typen. ‘t Was van moetes, daar niet van, maar ik ben daar eigentlijk, feitelijk ongelooflijk content van.

Want dan kunt ge zo uw gedachten opschrijven, zoals in een blog dus of in een mail, terwijl ge TV zit te kijken of een gesprek aan het voeren zijt, en OK, hier en daar staat dan wel een foutje, maar meestal weet ik zelfs dát en dan gaan mijn vingers automatisch naar de backspace toets om dat te verbeteren.

Soms lijkt het dan alsof mijn vingers een eigen leven aan het leiden zijn. Maar ik mag er dan wel niet naar kijken en er goed over nadenken, want dan is het om zeep. Dan vinden mijn vingers geen enkele toets weer en komt er alleen zever in pakskes tevoorschijn.

Het leutige aan mijn werk is dat dat veel in het Engels en Frans is en dat ik ondertussen ook al een aardig ‘mondje’ Frans en Engels blind kan typen. Want vergis u niet, het is niet omdat ge in één taal kunt blind typen, dat dat automatisch in een andere taal ook lukt … allez, bij mij ging dat toch niet automatisch

Op twee dagen, vier feesten. Het is eens wat anders. En het is eigenlijk nog erger dan het klinkt want de feesten zijn niet evenredig verdeeld: vandaag één, morgen drie. Ge moet het maar doen, nietwaar.

Dat het dus een druk weekend is moet ik niet meer zeggen. Vandaag viel het gelukkig nog mee met ‘maar’ één feest. Het was namelijk het jaarlijkse schoolfeest dat dit jaar in het teken stond van techniek.

In plaats van de ‘gewone’ volks(achtige)spelletjes stonden er nu koffers op de koer van Technopolis en daar konden de kinderen allerlei proefjes en puzzels en dingen doen. Daarnaast waren er nog veel dingen te doen, zoals optredens van de kinderen (de eerste keer voor Anna en ze deed dat fantastisch), een cafetaria, knutselatelier, schaakwedstrijd, … Enfin, genoeg te doen een hele namiddag.

’s Avonds kon er gegeten worden in het humaniora en daar hebben we gretig gebruik van gemaakt. Daar is het ook een beetje ‘mis’ gelopen want ik ben blijven hangen, en de kinderen daardoor dus ook, en plots was het bijna 22u en verschoot ik mij een bult. Het was zoals altijd weer wreed leuk en ik kijk nu al uit naar volgend jaar.

Morgen dus nog drie feesten: moederdag (niet dat er daavoor – gelukkig – iets speciaals te doen is), feest bij de turnclub en verjaardagsfeest van mijn schoonvader en ik ben er zeker van dat het veel te laat zal worden, maar dat het mij niets zal kunnen schelen

De perikelen maandag hadden nog een staartje gekregen.

Wegens allerlei omstandigheden stond mijn GSM niet aan die dag. Ik had hem wel bij mij, maar hij stond gewoon niet aan. En het was ook niet nodig dat ik hem aanzette want ik kon toch niets doen moest ik opgebeld worden, wegens vastzitten op de luchthaven.

Net voor we eindelijk de wachtkamer van de dokter binnen mochten ontdekte ik het en zette hem dus aan onder het motto ‘ge weet maar nooit’. Ik die nooit telefoons krijg had nu drie gemiste oproepen. Twee daarvan waren van de school en één van een mama die toen ook mee was op uitstap.

Wat bleek (want gelukkig hadden ze boodschappen nagelaten): Zelie had koorts en ja, wat nu? Gezien de school dus geen antwoord had gekregen en papa blijkbaar ook niet bereikbaar was, konden ze niet veel meer doen dan haar naar huis te laten gaan om 16u. Van de schoolpoort had de-mama-die-ook-meewas haar meegenomen en afgezet aan de muziekschool, want uiteindelijk zat daar niet veel anders op.

Toen ik eindelijk de boodschappen hoorde ging ik door de grond. Zo erg vond ik dat. Gelukkig ging het bij de dokter zelf zeer vlot en ik hoopte dat met een beetje geluk, ik Zelie nog ging kunnen opvangen na de muziekschool.

Pech gehad en haar uiteindelijk net gemist. De sukkel, want tegen dan voelde ze zich dus redelijk ongelooflijk miserabel. Gelukkig zag een gezin Nederlandse toeristen hoe miserabel ze was en ze hebben haar tassen overgenomen om dan met haar naar huis te wandelen. Gelukkig was den anderen ondertussen al thuis zodat ze niet voor een gesloten deur stond.

Dinsdagochtend had ze nog steeds koorts en pijn en dus drong een doktersbezoek zich op. Diagnose: keelontsteking. Ze kreeg antibiotica voorgeschreven en ze heeft daar zo goed op gereageerd, dat ze woensdag al weer naar school wou en kon: koorts weg en keel was draaglijk.

Vandaag verkondigde ze met veel bravure dat haar keel volledig genezen was, met in het achterhoofd de gedachte van ‘nu moet ik die (vieze) siroop niet meer nemen’. De teleurstelling op haar gezicht was de moeite toen ze hoorde dat ze desalnietemin toch haar siroop moest uitnemen.

Het belangrijkste is dat ze erdoor is en dat is maar goed ook, want we hebben een serieus feestweekend voor de boeg.

En voor één keer gaat het niet over de kinderen.

Na de ongelooflijk leuke nichtenavond gisteren, met fantastisch nieuws (maar dat is voor sebiets), moest ik denken aan de laatste keer dat ik over mijn ‘kleine’ zus sprak. Want dat is ze, mijn kleine zus: ze is toch twee jaar jonger dan mij. De laatste keer, want plots realiseerde ik mij dat mijn kleine zus inmiddels 25 jaar was en dus helemaal niet ‘klein’ meer. Sindsdien spreek ik over mijn jongere zus.

Gisteren hadden vier van de zes nichten net zo’n aha-erlebnis. Want tussen de zes nichten zit er een halve generatie van een 10-tal jaar: 4 zijn dertigers, 2 zij nog twintigers. De twee jongste nichtjes (en hun broer) staan bij ‘de ouderen’ dan ook bekend als ‘de kleine DM’.

Maar vorig jaar heeft de jongste van de twee (nu toch al een mooie 25j) zich al verloofd en in september trouwt ze. Gisteren kwam haar zus (net geen 27j) dan ook met het heugelijke nieuws dat zij verloofd is en volgend jaar gaat trouwen. We hadden dus iets te vieren.

Twee trouwen op twee jaar. De kleine DM worden groot. We zullen vanaf nu een andere term mogen gaan zoeken.

Oh ja: nog eens proficiat hé nichtjes én wederhelften en drie toezen.

 Vanavond ben ik weg. Straks komt de babysit en dan kan ik vertrekken.

Want vanavond is de tweede editie van de nichtenavond. Jochei! Amusement verzekerd. Byéé.

Lien is niet de enige met oorprobleempjes in de familie. Hier hebben de oortjes ook last.

Als kind had ik jaarlijks oorontstekingen. Elk jaar tussen mijn 6 en 12 jaar garantie één oorontsteking en één keelontsteking. Gemiddeld dus een maand per jaar thuis want twee weken voor elke ontsteking. Gelukkig kreeg ik ze niet opeenvolgend, maar verspreid over de winter, maar toch. Pijn. Dat herinner ik mij er vooral van. Enorm veel pijn. De keelontsteking een hel, de oorontsteking nog veel en veel meer. Huilend ineengedoken in een hoekje op de speelplaats omdat ik niet wist waar kruipen van de pijn.

Onze kinderen hebben daar (nog) geen last van. Zelie is ooit van een vakantiekamp thuisgekomen met een dubbele oorontsteking, maar ware het niet dat de we bij de dokter moesten zijn voor iets anders voor haar, we hadden het nooit echt gemerkt. Ze had er niet echt veel last van. Last, dat was eigenlijk het woord, pijn neen.

Voor zover ik weet is dat de enige keer dat één van ons kinderen een oorontsteking gehad hebben. Dus dat Zelie buisjes heeft is daar niet aan gelegen. Dat ze gewoon bijna niet meer hoorde, dat was wel de aanleiding.

Tijdens onze uitstap in de Paasvakantie merkten we dat Louis gelijk niet zo goed meer hoorde. Dat én het feit dat Zelie de laatste tijd af en toe klaagt van een serieuse gevoeligheid aan haar oren én dat Jan zijn oren er vorig jaar niet al te best uitzagen, maakten dat ik dus nog eens een afspraak maakte bij de NKO. Aangezien ik de indruk heb dat mijn gehoor ook niet opperbest is, heb ik dan maar direct een afspraak voor mijzelf bij gemaakt.

Vandaag was D-day. Zelie is uiteindelijk niet meegegaan, iets met toekomstige examens op de muziekschool, en dus ga ik met haar binnen twee weken gaan. Jan, Louis en ik, in gezelschap van Anna, zaten wel in de wachtzaal, of beter: wachtgang. Na één uur en 15 minuten wachten (leert u ook eens de betekenis van een ‘wacht’gang) konden we eindelijk bij de dokter.

Verdikt: Jan zijn oortjes hebben zichzelf ‘hersteld’. In pricipe had ik vorig jaar, twee maanden na de vorige controle, opnieuw moeten langsgaan omdat het er niet goed uitzag. Het leek dezelfde kant als Zelie op te gaan, maar ik was het een beetje uit het oog verloren om een nieuwe afspraak te maken. Gelukkig, bleek nu, want alles is in orde gekomen puur natuur.

Louis blijkt vocht te hebben in zijn oortjes met alleen een licht gehoorverlies in het rechteroor als gevolg. Voorlopig gaan we proberen dat op te lossen met een siroop. Verder in de gaten houden dus en als het niet verbetert, opnieuw een afspraak maken om nog eens te kijken.

Op mijn oren was uiterlijk niets aan te merken. Dus een gehoortest gedaan om te zien of het niet iets inwendig kon zijn. Blijkbaar ook een zeer miniem verlies aan beide oren, maar zo weinig dat het verwaarloosbaar is. Ik moet er dus mee leren leven dat ik niet hoor als er een groep is, maar aangezien ik dat al jaren doe, is dat geen probleem.

Vervolg binnen twee weken dus.

Ja ik weet het. Het was hier niet zo druk als anders, maar vermoeidheid zit daar voor veel tussen. ‘t Is niet alsof er niets te vertellen valt. ‘t Is gewoon dat ik ’s avond zo moe ben dat ik mij niet meer kan herinneren wat ik nu allemaal wou schrijven.

Zoals dat ik opgeroepen ben om als bijzitter te gaan meetellen bij de verkiezingen. In de namiddag dus. Om 14u of om 16u. Kwestie om u zo lang mogelijk in spanning te laten zodat ge geen al te vaste plannen kunt maken. Bij de vorige verkiezingen mocht ik ook opdagen om te tellen. Tot bleek, toen ik er aan kwam, dat ik eigenlijk pas derde reserve bijzitter was. Derde. Reserve. Toen de tweede reserve toekwam wist ik al dat ik mocht naar huis terugkeren, kwestie dat er toen al genoeg bijzitters aanwezig waren. Maar neen. De voorzitter volgde het boekje en liet ons blijven tot het uur er was. Tegen dat het 14u was (of was dat toen om 13u?) waren alle bijzitters én alle reservebijzitters aanwezig en mochten alle reserves dus beschikken.

Ik begrijp wel dat ze er niet opzetten of ge nu effectief of reservebijzitter zijt. Moesten ze dat doen, dan zouden de reservebijzitters waarschijnlijk systematisch te laat komen of niet komen opdagen. Maar moeten we nu echt blijven als blijkt dat het telbureau al voltallig is zonder u? Enfin. We zien dus wel wat het dit jaar zal geven. Ergens hoop ik dat ik effectieve bijzitter ben. Toen ik nog advocaat was, was ik eens voorzitter en ik heb dat wreed graag gedaan. Ik zou het dus niet erg vinden. Wachten om te horen dat ik niet moet blijven, dat vind ik wel erg.

Of zoals dat er vandaag bezinningsdag was voor de eerste communie. Bij de kinderen op school wordt de eerste communie in het tweede leerjaar gevierd en dus is het dit jaar Louis zijn beurt. Niet dat Louis zijn communie doet, maar ze zitten nu eenmaal op een katholieke school en alhoewel niemand verplicht wordt zijn communie te doen, moet elk kind wel verplicht alle voorbereidingen meemaken. En daar ga ik volledig mee akkoord hoor. Dus een bezinningsdag hoort daarbij.

De bezinningsdag is dus met alle kinderen van het tweede leerjaar én met hun ouders, of tenminste de ouders die zich hiervoor kunnen vrijmaken. Vorige keer waren wij er alletwee bij. Dit jaar moest Michel afblazen op het laatste moment en dus was het ik alleen met Louis … en 67 anderen. Een grote groep dus. We hebben een bezoek gebracht aan de luchthaven van Zaventem, een rondleiding en zo een beetje een blik achter de schermen gekregen. De gids deed zijn rondleiding op maat van de kinderen, maar ik (en nog een heel aantal ouders) vonden het even interessant. Een zeer leerijke, aangename, maar ook vermoeiende dag dus.

Of zoals dat er hier weer iets rondhangt. Vorig weekend is Anna op zondagochtend wakker geworden met lichte koorts. Tegen dat wij opstonden was zij voor de TV weer in slaap gevallen maar tegen de middag was er niets meer te merken. Diezelfde namiddag heeft Louis zijn volledige middagmaal weer uitgek*tst en daarna niets meer. Vandaag is Zelie met koorts thuisgekomen maar nu lijkt het erop dat het niet iets van korte duur zal zijn. Een dokterbezoek lonkt dus morgen.

Maar vanavond lonkt eerst een vroege nacht.