San's Weblog

Vandaag de kindjes aan school afgezet met de wagen. ‘Auto?’ hoor ik jullie denken. ‘Ge moet zot zijn met zo’n mooi weer’, maar dat ben ik écht niet hoor. Allez, eigenlijk wel een beetje, maar dat heeft niets te maken met dat ik daarom de kinderen met de auto afgezet heb deze ochtend.

Er waren twee redenen om dat te doen. De eerste, én belangrijkste, is Jan. Hij is deze nacht wakker geworden met ongelooflijk veel pijn in zijn knie. Hij kon zijn beentje niet meer strekken van de zeer en geplooid houden was blijkbaar ook niet echt een optie. Het heeft toch zeker twee uur geduurd eer we hem weer in slaap kregen … in ons bed. Deze ochtend leek het beter, maar af en toe kreeg hij nog een serieuse opstoot en dus maar besloten om zijn knie vandaag rust te gunnen en dus de kinderen met de auto te brengen.

De tweede reden heet ’schouwing’. ‘t Is weer die tijd van het jaar en een paar weken geleden vond ik dan de mooie groene kaart in de brievenbus om de auto te laten keuren en dat moest voor 8 april gebeuren. De weken sinds de uitnodiging heb ik afspraak gemaakt met de garage voor een onderhoud en nazicht (en herstel). Dat is dan uiteindelijk vorige week kunnen gebeuren. Volgende week is het Paasvakantie en ben ik ofwel aan het werk, ofwel zijn de kinderen thuis, dus vandaag was de ideale dag om dat te doen.

Gisteren was het plan nog om de kinderen met de fiets naar school te brengen, terug naar huis te rijden, wagen ophalen en laten keuren. Vandaag dus in één ruk doorgereden van kinderen afzetten naar de keuring.

Op (amper?) anderhalf uur stond ik weer buiten. De rij wachtenden viel dus mee en de controle ging vlot. Deze keer hebben ze zelfs een relatief grondig oog geworpen op de kinderzitjes. Bizar want ik weet niet of dat uit curiositeit was of of ze dat moeten doen. Maar dus alles in orde en ik heb weer een groene kaart voor het komende jaar. Eerste goed nieuws dus want ik maak mij daar toch altijd een beetje zenuwachtig in.

Voor mij was dat eigenlijk het tweede goede nieuws. Want tijdens de wachttijd kreeg ik telefoon met het leuke nieuws dat ik mag terugkomen. Joepie! Op zich wil dat dus nog altijd niets zeggen, maar het is toch weer een kansje meer. Nog twee weken wachten, dat wel, maar die gaan zo voorbij vliegen want de vakantie ligt ertussen en met de kinderen thuis zal ik (gelukkig) niet veel tijd hebben om mij op voorhand op te jagen.

Gisterenavond met de auto de stad in: te weinig tijd, den anderen zijn fiets was kapot en we moesten aan de Zuid zijn dus de conclusie was rap getrokken. Parkeren aan de Zuid is ook niet evident, dus maar direct in de ondergrondse parkeergarage geparkeerd. Vlakbij en een gemak.

Wij naar het evenement en dan een hapje gaan eten in goed gezelschap en dan naar de cinema. Het is niet ver tussen de eetplaats en de cinema en dus gingen we wandelen. De wagen stond veilig gepakereerd en in de buurt van de cinema een parkeerplaats vinden is ook niet altijd evident.

Rond 1u15 waren we terug en wat bleek: de ondergrondse garage was hermetisch afgesloten. Blijkbaar is het geen garage die 24u/24u open is, maar dat had ik niet gezien bij het parkeren. Nooit aan gedacht en dus ook niet op gelet. We waren net 15min te laat.

We hebben dan maar een taxi naar huis genomen en deze ochtend ben ik met de kinderen in de bus tot aan de Zuid gereden om daar dan de auto uit de garage te bevrijden.

Note to self: volgende keer de sluitingsuren van de parkeergarages controleren.

De camionette van de Vieze Gasten is vannacht gestolen aan de garage in Lovendegem. Ze is gemakkelijk te herkennen, want volgespoten met graffiti. Op de neus staat in spiegelschrift “de vieze gasten”. Nummerplaat: AHR 959
Moest iemand hem zien, verwittig dan aub!
Dat mag hier in de commentaren, of via mail (dan verwittig ik hen wel) of rechtsteeks naar bij’ de vieze gasten 09/2370407.

Dan staat ge daar voor het rood licht aan de Heuvelpoort. Een auto komt tot stilstand naast u en de bestuurster gebaart naar u alsof ze iets wil zeggen. Dus doet ge uw raam open.

‘Mevrouw, u weet toch dat uw rechterachterband plat staat?’ Huh? Plat? Bah neent gij, hoe zou ik dat weten. Ik bedank de vrouw vriendelijk, rij voorzichtig verder want ik was op weg om de kinderen van school te halen, en als ik stop voor de school van Jan en Anna bekijk ik de band. Juist dus, plat. Niet volledig, ik vermoed dat ik dat wel zou gemerkt hebben, maar toch een goed stuk.

Andere kinderen opgehaald en dan allemaal samen onmiddellijk naar de garage. Er zijn veel plannen voor het weekend, vooral plannen waarbij de auto nodig zijn, dus met een platte band rondrijden was geen optie. De garage kon ons niet helpen dus werden we doorverwezen naar de bandencentrale hier vlaktbij. Twee en een half uur na de initiële mededeling had ik twee nieuwe achterbanden (de tweede leek ook op niet veel meer) en nu ben ik weer veilig voor een hele tijd.

De hele toestand doet er mij aan denken dat ik toch een serieuse beschermengel moet hebben als ik in de auto zit. Zo was er die keer toen ik met de Kangoo in de gracht belandde van de E40 na een slippartij op ijs. Auto volledig naar de zak maar ik kwam er vanaf met twee sneden in mijn hoofd en vier oppervlakkige sneetjes in mijn gezicht. Genaaid en nooit meer iets van gemerkt. Zelfs geen littekens aan overgehouden.

Of die keer dat ik naar Brussel reed en mijn wagen plots, zonder merkbare aanleiding, begon te vertragen en vertragen. Ik kreeg hem nog net op de parking van een wegrestaurant waar hij volledig stilviel. Even wachten, nog tot Brussel kunnen rijden én later op de avond terug naar Gent. De volgende dag naar de garage. ‘Maar madammeke, prijs u gelukkig dat ge nog leeft’: serieus erge problemen met de remmen en remleidingen en zo en gans de boel had kunnen blokkeren – had dat eigenlijk al moeten doen – waardoor het een kleine ramp zou geworden zijn: overkop gaan op een drukke autostrade, niet aan te raden zou ik zo denken.

Of die keer dat ik van de autostrade kwam en een ‘toenktoenk’ geluid hoorde aan de auto. Eens in het stad was dat al veel minder en de volgende dag niets meer. Maar een paar dagen later toch nog eens bij de garage binnengesprongen om te vragen of zij een idee hadden? De mechaniciens kwamen kijken maar vonden niets, tot de secretaresse het hoorde. Zij naar de auto, bekeek de banden en zag direct dat er in één band al een gaatje zat en er een paar plekken tot op de draad versleten waren en dat de andere band ook een paar rotversleten plekken had. Net geen klapband(en) dus.

Of die keer … grapje. Ik denk dat dat voorlopig alles was. Ik hoop alleen dat die beschermengel nog een tijdje bij mij blijft.

Ik heb de executive decision genomen om deze week niet te fietsen naar school. Na het debâcle met Anna de vorige keer dat het vroor vind ik het niet echt waard om ons leven nog eens te riskeren.

De auto doet dus dienst deze week en als ik kijk wat voor vuiligheid (=ijs) er zoal op de voetpaden ligt en op de plaatsen waar de fietsers fietsen, zijnde dus de zijkant van de baan, ben ik zeer content met mijn beslissing.

Want uiteindelijk liggen de straten in Gent er verder zeer goed bij. Veel heeft het hier niet gesneeuwd, dus is er niet veel last van smeltende-en-opnieuw-aanvriezende sneeuw en als er al problemen geweest konden zijn dan werden die tijdig vermeden met zout (vermoed ik). Geen slippartijen dus meegemaakt en ook geen enkel gezien. Niet dat ik nu op normaal tempo rijd, ik blijf aan een slakkengangetje rijden onder het motto ‘better safe then sorry’, maar problemen heb ik nog niet tegengekomen.

En het moet gezegd: met deze temperaturen en de snijdend koude wind is het toch veel aangenamer in de auto dan op de fiets. Vooral voor Anna is het ook beter. Dat kind zit vooraan op de fiets, stil, en haar beentjes vangen dus als eerste alle weerelementen op, vooral ook omdat die beentjes, in tegenstelling tot de rest van haar lichaam, geen extra bescherming heeft. Bij de vorige koude vlaag klaagde ze dus wel eens van te koude benen en voeten.

Maar beloofd: als het stopt met vriezen kan je ons weer het centrum zien doorkruisen in een mooie, fietsende rij.

Ik heb mijn auto gekuist. Zo met een emmer met veel zeep in en een harde handborstel en dan maar tapijten schuren en dashbord afkuisen en hopen dat de radio nu nog gaat werken.

De voorgeschiedenis. Beeld u in, de hectische woensdagavond waarbij ik mijn tijd tussen 17u30 en 20u spendeer als taxichauffeur. Normaal moet het zo gaan:

• 17u30: vertrek thuis/schoonouders richting Destelbergen – Franse les voor Zelie en Louis
• 17u55: afzetten Zelie en Louis; vertrek zwembad Strop – watergewenningslessen Jan
• 18u10: afzetten Jan en hem helpen omkleden; samen naar zwembad om hem bij de juffen te brengen
• 18u25: vertrek naar huis om Anna af te zetten bij papa zodat zij op tijd naar bed kan
• 18u45: vertrek thuis richting Destelbergen – afhalen Zelie en Louis
• 19u00: vertrek Destelbergen richting zwembad Strop – afhalen Jan
• 19u30: vertrek naar huis

Vooral dat laatste uur varieert nogal, afhankelijk van hoe lang Jan nog even blijft spelen in het zwembad na zijn les, maar over het algemeen zijn we tegen 20u ten laatste wel thuis.

Gisteren was er een kink in de kabel: toen ik thuiskwam om Anna af te zetten was Michel er niet. Zo lang mogelijk gewacht, maar dan toch maar met Anna (ondertussen in pyjama) vertrokken om Zelie en Louis (en Jan dus) af te halen. 8 minuten later vertrokken, dus ook te laat toegekomen in Destelbergen. Gezien Jan toch nog een beetje speelt, kon het niet zoveel kwaad om daar een beetje later te zijn.

Maar op de weg naar het zwembad is Anna plots beginnen overgeven. Niet zomaar een beetje: een ware fontein spoot uit haar mond. Resultaat: dashboard onder, grond onder, jas onder, pyjama onder, stoel onder, … denk aan een onderdeel in haar buurt en het zat onder het overgeefsel.

In het zwembad heb ik haar dan maar uitgekleed en haar daar onder de douche gestoken. Haar vuile kleren heb ik in Jan zijn zwemzak gestoken en ‘k heb haar een trui van Jan en van mij aangedaan. Haar stoel heeft gelukkig een overtrek, zodat die er rap af was en met Jan zijn handdoek heb ik er dan de laatste kleine stukjes nog afgedaan. De rest moest maar wachten tot we thuis waren.

Thuis Anna dan onmiddellijk omkleed en in bed gestoken, net zoals Jan en terwijl Louis en Zelie hun laatste dingen deden voor het slapengaan, heb ik een emmer genomen, vol zeep gestoken en ben ik de sporen gaan uitwi(a)ssen.

Leuk einde van de avond, nietwaar? En nu hopen dat het iets eenmalig was. Thuisgekomen heeft ze nog iets gedronken en dat lijkt binnen te blijven en ziek lijkt ze anders niet. Vingers gekruist houden.

Wauw! Dramatische titel, maar in enige zin nog waar ook.

Eigenlijk is dit de derde keer dat ik aan de dood ontsnapt ben. Allez, als ik mij beperk tot dingen die met de auto te maken hebben. Of beter: met gebreken aan de auto.

De eerste keer reed ik nog met een Peugeot 205, een bakske van 13jaar oud die al heel wat kilometers gevreten had. Op weg van Brussel naar Gent was ik in een soortement panne geraakt: de auto vertraagde en hij kon het nog net lang genoeg uithouden tot ik kon afslaan op zo’n autostradebenzinestationwegrestaurant waar hij volledig blokkeerde. Een half uurtje gewacht en toen werkte alles weer en kon ik doorrijden naar Gent. Veilig voelde ik mij niet dus in plaats van naar huis te rijden reed ik rechtstreeks naar mijn garage. Diagnose: iets met mijn remmen (-blokken/-schijven/whatever) en dat die mens zei dat ik de hemel mocht danken dat ik zelfs nog in Gent was geraakt en niet dood was. De hele boel zou geblokkeerd moeten geraakt zijn waardoor ik garantie overkop zou gegaan zijn en zo midden op de autstrade is dat geen goed idee.

De tweede keer reed ik (opnieuw) over de autostrade toen ik een geluid hoorde alsof ik over bobbels reed ‘boem-boem, boem-boem, …’ en ook voelde ik de wagen scheef trekken zodat ik meer moest tegensturen. We waren op weg naar iets en ik reed dus rustig verder. Het was toch avond en waar kon ik naartoe en bovendien moesten we ergens zijn. De volgende dag toch maar langs de garage gepasseerd en wat bleek: madam, ge hebt wreed geluk gehad! Er bleek een (miniscuul) gaatje in twee van mijn banden waardoor die elk moment konden gesprongen zijn (de banden dus hé, niet de gaatjes). ‘t Was een dure lol: vier nieuwe banden (iets met nieuwe regelgeving dat ge vier identieke banden moet hebben) maar ik had het overleefd.

Gisteren kom ik terug uit Oudenaarde en in Gent merk ik een vreemd geluid op achteraan de auto. Ook weer zo’n boem-boem geluid. Zaterdag hebben we een (miniem) accident gehad waarbij een andere wagen tegen de linkerachterhoek van de auto botste. Op eerste zicht leek er geen schade te zijn (behalve een paar krassen op de bumper) en ik was het dus vergeten om dat te laten nakijken. Oeps, dacht ik dus: toch meer schade dan gedacht.

Deze ochtend in allerijl naar de garage (eerst wel heel voorzichtig gereden om de kinderen naar school te brengen) die onmiddellijk keken of er dus bijkomende (niet-zichtbare) schade was van dat ongeluk. Na een half uur komt dienen mens terug en zegt: dat geluid linksachter in uw auto, dat is van een platte band linksvoor. Slik!

De band is hersteld en ik heb (opnieuw) dus veel geluk gehad. Ik moet nu toch eindelijk eens in mijn hoofd steken dat ‘boem-boem’ zeer gevaarlijk is en waarschijnlijk een platte band betekent.

‘t Is weer die tijd van het jaar: ons twee oudsten hebben ons voor een week verlaten: ze zijn op kamp naar zee. Snif.

Gisteren als een gek kleren gesorteerd en gestreken en gewassen om toch maar alles klaar te hebben dat ze mee wouden nemen. Deze voormiddag was het dus kleren klaarleggen, zoeken, sorteren, markeren, lijstjes aanleggen, afchecken, in valiezen steken.

Direct na de middag was het dan gelukkig ietsje kalmer: alles was klaar geraakt net na het eten. We gingen dan nog gauw Louis zijn nieuwe fiets ophalen terwijl Anna sliep en wat bleek: platte batterij (weeral). Stom vals contact ook. Verdorie. Volgende week nog eens dringend bellen naar de garage dus om te zien of dat stom reservestuk nu nog niet binnen is. Want het is dan nog de tweede keer deze week.

Woensdag had ik het ook al zitten. Ik stond gelukkig geparkeerd rechttegenover een gebouw waar ze aan het renoveren zijn en de ganse schilderploeg had het gesputter van mijn motor gehoord. Ze zijn met zijn allen naar buiten gekomen om de auto in gang te duwen. Hilariteit bij de kinderen verzekerd, behalve bij Anna die doodsbenauwd was toen er een wildvreemde man op de plaats van haar mama kwam zitten.

Vandaag heb ik de hulp ingeroepen van iemand die ik ken met startkabels. Gelukkig was ze thuis én was ze in de mogelijkheid om te komen, anders waren we nooit op tijd weggeraakt naar zee: als ge op de mannen van touring moet wachten, op een zaterdag … en we hadden maar een uur.

De auto hebben we weer in gang gekregen, maar die fiets, dat is niet meer gelukt. We zijn wel op tijd kunnen vertrekken en dus zijn we ook op tijd toegekomen. Michel heeft Zelie geïnstalleerd, ikke Louis en dan was het weer de bijeenkomst beneden waar we ingelicht werden over de activiteiten die gaan komen.

Het afscheid was zoals gewoonlijk: dikke kus en knuffel en dan zo rap mogelijk weg, zo rap dat ze vergeten waren Jan goededag te zeggen en het ventje bleef beteutert achter. Dus ben ik met hem nog rap achter Zelie en Louis gelopen om alsnog salut te zeggen en we hadden geluk: we hebben ze nog net kunnen tegenhouden vooraleer ze op de trap naar boven verdwenen.

Jan vindt het allemaal een beetje raar. Hij vroeg vanavond of Louis daar dan een bed had? En Zelie ook? En hij had een groot bed hier maar Zelie en Louis hadden er geen daar want ze hadden hun groot bed hier Logica van een driejarige dus. Want hij had het bed van Zelie en van Louis wel gezien daar, dus eigenlijk wist hij wel dat er een groot bed was, maar toch.

Een weekje alleen dus met Jan en Anna. Het zal hier een beetje stiller zijn in huis. De eerste dagen zal ik er van genieten, maar vanaf dinsdag zal het mij wel te stil zijn en dan wordt het aftellen naar zaterdag (maar zeven keer slapen meer, maar zeven keer slapen meer, …).

Om 22u25 sta ik op uit mijne luie zetel om de gordijnen te sluiten en wat zie ik: één politieagent en twee parkeerwachters die in de straat lopen.

Ik denk even na waar ik mijn auto geparkeerd heb (jaja, ik weet het, ik doe dat hier niet altijd reglemantair, foeifoei) en besef dat hij totaal verkeerd staat. Deze avond was ik nogal zeer laat thuisgekomen in termen van ‘laat voor de kinderen’: het was al half acht. De kinderen moesten nog eten en met Jan net ziek geweest te zijn wou ik hem niet véél te laat in bed (zijn normale uur is immers 19u en dat ging ik sowieso niet meer halen).

Ergens had ik verwacht dat Michel al ging thuis zijn en dat ik de kinderen dan kon afzetten zodat hij zou beginnen met hen eten te geven. Ondertussen zou ik dan een deftige parkeerplaats zoeken.

Maar het moet altijd lukken en net vanavond moest Michel overwerken en dus was hij nog niet thuis. Ik liet de boel dan maar de boel om eerst voor de kinderen te zorgen en ik zou dan de wagen wel verzetten als Michel thuiskwam.

Michel is pas om half tien thuisgekomen en ondertussen was ik het (uiteraard) totaal vergeten … tot ik die mannen in de straat zag lopen dus.

Parkeerwachters op zich, daar maak ik mij hier niet echt zorgen om. Zij zijn alleen bevoegd om tickets uit te schrijven en verder niets. ‘Echte’ boetes, PV’s, kunnen ze niet uitschrijven en aangezien ik een bewonerskaart heb zou ik dus toch geen ticket krijgen.

Maar als de politie erbij wordt geroepen wordt het een ander paar mouwen. Zij zijn immers wel bevoegd en het zou niet de eerste keer zijn dat ze een auto laten wegslepen hier in de straat, alhoewel ze dat tot nu toe alleen nog maar gedaan hebben als auto’s zich onterecht op de gehandicapten plaats zetten.

In zeven haasten ben ik de deur uitgevlogen, op mijn pantoffels, om mijn auto te gaan verzetten: de politieagent was net teruggelopen en de parkeerwachters waren doorgelopen. Vijf minuten sjans, dacht ik, en ik ben toertjes gaan rijden tot ik ergens een legale plaats heb gevonden.

Wat bleek toen ik terugkwam: vlak voor mijn deur staat een wagen met de verkeerde bewonerskaart en dendienen heeft geen ticket gekregen. Ofwel kunnen die mannen niet goed kijken, ofwel kwamen ze hier om een andere reden en heb ik mijn auto nu zo ver gezet voor niets.

Bah! Maar ik sta nu wel legaal

Door een aantal maanden niet thuis te zijn was het contact met mijn familie er een beetje bij ingeschoten. De kinderen waren ook al een tijdje aan het zagen om nog eens bij tante Sofie en pepe te gaan en dus gingen we een namiddagje bij mijn zus gaan.

Het kwam hier ook goed uit want Michel moest iets uitleggen ivm Het Project aan een aantal mensen, en dat lukt altijd een beetje beter als er geen vier kinderen rondlopen die je constant onderbreken

Het eerste teken dat er iets niet in orde was met de auto was het feit dat, toen ik de passagiersdeur opende, de andere drie deuren niet opengingen.

Toen de kinderen instapten merkte ik dat het lichtje achteraan in de auto nog brandde en toen wist ik het: ik rende naar de bestuurderskant en probeerde de auto te doen starten en ge raadt het: niets! Noppes! Nada!

Platte batterij.

Even gedacht of we mensen kenden in de buurt met startkabels, maar voor zover ik weet is dat niet het geval. Dan maar Touring gebeld.

Ondertussen waren hier de mensen toegekomen voor Michel zijn ding, waaronder mevrouw Onnozelheid zelve. En wat bleek toen ik vertelde van mijn batterij: zij had startkabels in haar wagen bij.

Jippie-jee! Onmiddellijk Touring afgebeld (en daarmee 228 € uitgespaard) en met mevrouw Onnozelheid de auto opnieuw proberen opstarten.

En ge raadt het nooit: twee vrouwen die geen yota kennen van auto’s hebben mijn wagen weer aan de praat gekregen.

Eerlijkheid gebiedt te vertellen dat de wederhelft, meneer volume 12 en P. ook komen kijken zijn, maar dat was dus om te kijken want de kabels waren toen al lang correct geplaatst.