Eerste Communie

In de school van ons kinderen wordt de eerste communie in het tweede leerjaar gevierd, dus dit jaar is het aan Zelie.

Nu ja, ons kinderen zijn geen van allen gedoopt, dus hun eerste communie doen ze eigenlijk niet. Maar ze gaan nu eenmaal naar een katholieke school en dat houdt in dat àlle kindjes zullen deelnemen aan de voorbereidingen van die eerste commuie, gedoopt of niet, katholiek of niet.

Het is in ‘ernst’ begonnen vorige week dinsdag. Elk kindje heeft een eerste communieboekje gekregen en daarvoor moeten ze bijna dagelijks huistaken maken. Geen huiswerk dus maar een huistaak.

Tot nu toe was dat: geboortekaartje, familiefoto en doopfoto’s (in geval van Zelie niet haar doopfoto dus maar van iemand die ze kent)  inkleven. Nog niets echt over religie zelf en eigenlijk vraag ik me wel af wat het uiteindelijk allemaal zal inhouden, godsdienst gewijs dan.

Dinsdag is er een infoavond voor de ouders. Ik vermoed dat we dan wel zullen horen wat exact van ons allemaal verwacht wordt, want ik weet dat voor de juffrouw van Zelie de eerste communie iets dat moet beleefd worden door kinderen én ouders.

Ondertussen praten we erover met Zelie en doen we dus lustig mee. We zullen wel zien wat het zal geven in de komende weken.

Geeuw

Twee avonden vroeg in bed hebben het hem nog niet gedaan.

Deze namiddag zijn we met een paar bekenden een tweetal uurtjes naar de kermis geweest. Wreed leuk, gezellig en aangenaam maar nu ben ik wel geradbraakt. Zowel psychisch als fysiek.

Alles doet pijn en ik ben doodop.

De goede trend van de laatste twee avonden dan maar doorzetten zeker en vanavond weer vroeg naar bed.

Geeuw.

Verwondering

An vroeg me een tijdje geleden of ik nog steeds zo verwonderd was over Anna’s ontwikkeling, een vierde kindje en al, ik zou dat toch al ergens gewoon moeten zijn.

Awel, ik ben daar nog steeds doodverwonderd over. Dat ze dat leren en kunnen, hoe ze dingen onder de knie krijgen. Het oefenen, kijken, proberen uitvinden hoe dingen werken en hoe zij het zelf kunnen laten werken en doen.

Anna is momenteel aan het oefenen om eten in haar mond te krijgen. Op zich niet zo speciaal, zou je denken. Anna steekt vanalles in haar mond: als het in haar handje belandt, belandt het luttele seconden later in haar mond. Maar dat lukt maar perfect als het relatief grote dingen zijn.

Nu neemt Anna nog alles in haar vuistje en als de dingen groot genoeg zijn kan ze het dus in haar mond steken. Stukjes boterham daarentegen zijn klein en als ze dat in haar vuistje neemt is het moeilijk om dat te coördineren om in haar mond los te laten. Want een vuist geraakt niet in haar mond en dus moet ze het stukje boterham zo voor haar mondje plaatsen dat, als ze haar mondje opendoet, ze het erin kan drukken.

Dus begint ze goed te oefenen op de pincetgreep (iets tussen duim en wijsvinger nemen). Ze merkt al dat als ze dat doet, het iets makkelijker is om een klein stukje in haar mond te steken én ook los te laten: de toppen van haar vingertjes passen immers wél in haar mond. Maar lukken doet het nog niet altijd, zowel de pincetgreep als iets in haar mond krijgen.

Dus daar zit ik nu naar te kijken en te wachten tot ze het volledig onder de knie heeft. Het boeiende leven van een mama, voila.

Belofte

… maakt schuld. De chili was heerlijk en dus hier volgt het recept, inclusief mijn opmerkingen over hoe ik het effectief gedaan heb. Hou met die opmerkingen wel rekening dat ik de porties eerst verdubbeld heb voor 8 personen dus ipv voor 4):

Voor 4 Personen

Ingrediënten:

  • olijfolie
  • 2 middelgrote uien
  • 1 teen knoflook
  • 2 afgestreken theelepels chilipoeder
  • 1 verse rode spaanse rode peper
  • 1 volle theelepel gemalen komijn
  • zeezout en zwarte peper uit de molen
  • 455g rundsvlees uit de hals, gehakt of hoogste kwaliteit rundergehakt
  • 200g zongedroogde tomaten in olie
  • 2 blikken tomaten van 400g
  • 1/2 kaneelstokje
  • 2 blikken rode bonen van 400g
  • vetvrij papier

Bereidingswijze:

Voorbereidingen:

  • uien en de knoflook fijnmalen
  • spaanse peper ontdoen van zaadjes en fijnhakken
  • zongedroogde tomaten fijnmalen met net genoeg olie uit de pot zodat zich een mooie pasta vormt
  • rode bonen laten uitlekken

Koken:

Bak uien en knoflook in een beetje olijfolie zacht.Voeg chilipoeder, peper, komijn (meer of minder naargelang je het al dan niet erg pikant wil. Ik had bv. drie kleine pepertjes maar pepertjes die wel goed pikant waren. Met komijn ben ik niet al te gierig want ik vind dat heel lekker) en een beetje peper en zout toe. Doe vervolgens het gehakte vlees (bij ons gewoon gemengd gehakt varken-rund hoor) erbij en laat het al roerend bruinbakken. Doe de tomatenpasta (ik had maar de 250 gr ipv 400 gr) samen met de tomatenblikken (1500 gr ipv 1600 gr), het kaneelstokje (2 ipv 1) en een wijnglas water bij het vlees (1 ipv 2). Peper en zout indien nodig. Breng het aan de kook, dek af met een stuk vetvrij papier en leg het deksel op de pan. Ofwel op een laag pitje 1 1/2 uur zachtjes laten sudderen,ofwel 1 1/2 uur in de oven zetten (indien je de oven gebruikt moet je deze voorverwarmen op 150 gr). Doe er 30 minuten voorhet verstrijken van de kooktijd de bonen bij.

Dat 1 1/2 uur: bij mij stond dat langer op, maar dat maakt het nu niet. Uiteindelijk is het een stoofpot, geen exacte wetenschap, nietwaar. Jamie zegt er nog bij: “Dit gerecht smaakt altijd beter als het een dag van tevoren klaarmaakt”, en dat zal wel zijn: de smaken zijn beter opgenomen en verdeeld. Opgelet: als je het opnieuw opwarmt wordt het ook pikanter, dus hou daar misschien rekening mee als je kiest hoeveel pepers en chilipoeder je erbij zal doen.

Tip: vooraleer op te dienen probeer er de kaneelstokken uit te vissen en roer dan nog eens goed door, want als je net een portie met kaneelstok hebt smaakt die te veel door in dat stukje.

Serveren met (zachte) tortilla’s, rijst, gemengde sla en guacomole, alhoewel wij ons beperkt hebben tot tortillas.

Shut down

Gisteren zou ik normaal gezien Michel gaan afhalen zijn van zijn vergadering voor het project. Ik keek daar al naar uit want het zijn daar toffe mensen en dat navergaderen is altijd gezellig.

Maar plots, om 21u kreeg ik mijnen klop, zooooo zwaar dat ik nog met moeite op mijn benen kon staan, letterlijk. Gebeld dus naar ‘de sjoe’ en gevraagd of hij zo ook wel terug zou geraken. Hij zei dat hij wel een oplossing zou vinden en résultat du cours: om 21u30 zat ik al in bed en ben ik als een blok in slaap gevallen.

De drukte van de afgelopen twee/drie weken heeft mij eindelijk ingehaald.

Zin

Ik ben dol op chili con carne. Als ik naar een mexicaans restaurant ga waar ik nog nooit geweest ben zal ik meestal de chili bestellen om te weten hoe goed hij wel is.

Zondagavond kreeg ik plots heel erg zin in chili en ik weet van één zeer goed recept: dat van Jamie Oliver. Allez, dat denk ik toch.

Indertijd, toen hij nog zijn programma had op BBC, heb ik hem dat eens zien maken en heb in de rapte het recept opgeschreven. Maar ge weet hoe dat gaat als er iets op TV is: ge mist wel eens een ingrediënt, de hoeveelheden zijn niet altijd je dat, … Er is dus nogal veel improvisatie nodig om de leegtes op te vullen.

Het was in 2001, moet ergens november geweest zijn, dat ik dat gezien heb want ik heb toen het (improvisatie)recept gebruikt om een mexicaanse avond te organiseren ter ere van mijnen verjaardag: chili con carne (én sla én guacamole én …) voor zo’n 20 man. Zeer lekker en gemakkelijk want je kan het op voorhand maken. Dat het lekker was, hoeft niet gezegd want mijnen pot was compleet uitgelekt.

Dat recept was zo op een los papiertje geschreven dus ik moet er geen tekeningetje bij maken om te weten wat er ondertussen mee gebeurd is. Juist: foetsie. En ondanks de hopen en hopen kookboeken die zowel mijn schoonmoeder als ikzelf hebben, laat het nu wezen dat wij beiden geen enkele boek van Jamie Oliver hebben.

Maaaaaarrrr …. mijn goede vriendin E. heeft wel een aantal kookboeken van hogergenoemde Jamie en dus heb ik haar maar gemaild: of ze me alsjeblieft het recept wou doormailen. Nog geen half uurtje later had ik het (dat is nu eens vriendschap zie).

Maandag en dinsdag heb ik geen boodschappen kunnen doen, maar gisteren wel en dus heb ik er mij gisterenavond aan gezet en ik moet zeggen: het rook al heerlijk. Vanavond is dus dé avond: we gaan chili eten. Joepie!

Als het zo lekker is als ik mij herinner, of beter: als het échte recept zo lekker is als indertijd het improvisatierecept, dan post ik het morgen, uiteraard schaamteloos overgenomen van de enige echte. Ondertussen ga ik mij eerst nog een beetje verlekkeren op wat komen gaat.

Rood kaakje

Vanmiddag had Anna weer een rood kaakje, een teken dat er waarschijnlijk weer een tand aan het uitkomen is. Dus controleren geblazen en ja hoor:

tand 6, snijtand rechtsonder, is een feit.

Bij zowel tand 5 als tand 6 hebben we eigenlijk niets gemerkt, behalve de rode kaak dan: geen koorts, geen wenen, niet lastig zijn, niets gewoon. Zalig. Het geeft tenminste hoop voor de overige 14 tanden.

Opnames

Gisteren hebben wij gevolg gegeven aan Henk zijn oproep en zijn we naar de Bal Infernal getrokken gewapend met twee digitale fototoestelletjes om zijn optreden op te nemen.

‘Men’ had ons gewaarschuwd om op tijd te zijn gezien het café op dergelijke avonden nogal vlug volzet is. Bijgevolg stonden wij er al op het openingsuur en maar goed ook: tegen 21u15 zat het café vol.

De aanvang van het showgedeelte was maar voorzien om 21u30 en tot dan hebben we ons dus maar geamuseerd om gezellig te babbelen met een aantal bekenden en ook (toen het een beetje te luidruchtig werd en gezien ik doof wordt als er te veel volk tegelijk babbelt) een beetje te lezen.

De avond begon met de Lunatics: mijn eerste keer dat ik dit improtheatergezelschap zag en het is meer dan goed meegevallen. Het ging vlot, was absurd en ik heb zeer hard moeten lachen. Nu noteren in mijn agenda dat ze er elke dinsdag zijn en vanaf nu eens meer gaan kijken.

Ze hebben een goed uur gespeeld en daarna was er een welkome pauze om wat drankjes te halen want ondertussen was het er bloedheet geworden. Tijdens de pauze nog een paar andere bekenden ontmoet en daarna was het tijd voor Henk.

Henk bracht ‘oud’ materiaal, materiaal waarvan hij (nog) geen beelden had en vandaar de oproep om filmmateriaal mee te brengen. Een oproep die geslaagd leek als ik mag afgaan op het aantal video- en andere opnametoestellen aanwezig.

Ook opgemerkt dat Henk inmiddels blijkbaar over een paar groupies beschikt: een aantal meisjes die zich pal voor het podium plantten vlak na het optreden van de lunatics en er niet meer wijkten gedurende de pauze. Wel grappig eigelijk en leuk voor Henk.

Het optreden van Henk was anders dan zijn show nu, maar alleszins even goed. Goed gelachen en ik was duidelijk niet alleen. Zoals mijn ventje zei: de afwezigen hadden ongelijk.

Nu maar hopen dat alle opnames ook goed gelukt zijn en dan kan iedereen binnenkort het resultaat bekijken op You Tube.

Oudercontact maart 2007

Het schooljaar is weer al voor meer dan de helft voorbij en dus was het weer eens tijd voor het oudercontact. Zowel bij Zelie als bij Louis konden we een afspraak maken en naar goede gewoonte doen we dat dan ook.

Ik sta erop dat we dat samen doen. Zo echt van dat het ‘ouder’ contact blijft en geen ‘mama’ contact wordt want dat mamacontacten heb ik al genoeg. Gelukkig heb ik op dat vlak helemaal geen protest van de andere kant en leggen we dan de agenda’s samen om te zien welk uur het best past.

Vorige vrijdag mochten we dan gaan:

  • om 17u35 voor Louis
  • om 18u00 voor Zelie

mooi aaneensluitend vond ik zo.

Toen we toekwamen, nét op tijd, bleek dat het contact met de juffrouw van Louis als een half uur vertraging had. Niet zo goed dus. Er zaten nog twee mama’s te wachten en dus zag het er naar uit dat de twee contacten elkaar zouden overlappen.

Eens gekeken bij de juffrouw van Zelie maar daar was het ook noppes: de juffrouw had immers niemand gepland vanaf 17u15 en was dus niet aanwezig in haar klas. Onze hoop dat ze misschien toch even vroeger zou terugkomen was ook ijdel: om 18u01 kwam ze terug en konden wij meteen binnen.

Tijdens het hele contact zat ik regelmatig naar buiten te kijken om te zien of de andere mama niet passeerde van bij Louis zijn juffrouw. Niets te zien, dus was ik redelijk gerust.

Het verdict bij Zelie: alles prima, tip top in orde. Niets op aan te merken. De kleine opmerkingen van bij het eerste contact waren volledig in orde nu. Zelie zit zelfs naast een van de meest disruptieve kinderen in de klas en gaat daar uitstekend mee om, zei de juffrouw: ze doet niet mee en houdt hem zelfs een beetje in toom. Haar bijkomende werkboekjes maakt ze mooi binnen de tijd af en haar eerste somplex boekje had ze ook net afgewerkt.

In principe viel dit contact samen met het ‘groot’ rapport (met punten dus), maar omdat de juffrouw zelf ziek was geweest de hele week is dat nog even uitgesteld. Geen vragen daarover mogelijk dus, maar ik denk niet dat we er zullen hebben. Over de hele lijn doet ze het goed, dus zorgen moeten we ons niet maken. Was er iets geweest dan zou de juffrouw er sowieso met ons over gesproken hebben, rapport of niet.

Toen we buiten kwamen bij de juf van Zelie kwam ook net de vorig mama buiten van bij de juf van Louis en konden we dus direct binnen. Prachtig geregeld dus.

Louis doet het ook uitstekend. Hij is heel leergierig en slorpt de dingen op om te leren. Blijkbaar wil hij zelf dingen weten en de juf zegt: ik geef hem dan maar; zolang ze er zelf om vragen is het een teken dat ze er klaar voor zijn. Hij leest al goed en schrijft deftig en de juf heeft de indruk dat hij rapper is dan Zelie. Dat belooft dus.

Zijn emotionele aanvallen, zijn huilbuien die hij thuis heeft, die heeft hij blijkbaar (veel) minder in de klas. Dat geeft dus hoop dat hij er uiteindelijk toch vat zal op krijgen, ook thuis, want uiteindelijk moet het toch ook lastig zijn voor hem alles als zo’n drama te ervaren.

De kindjes van de derde kleuterklas hadden ook hun schoolrijpheidstest gehad en dat was absoluut geen probleem voor Louis. Hij is dus klaar voor het eerste studiejaar.

Niets dan goed nieuws en twee kindjes om trots op te zijn en dat is altijd leuk om horen.

Scouts Groepsfeest

We zijn weer een jaartje verder en dus was het tijd voor een nieuw groepsfeest bij de scouts.

Een andere groepsleiding en dus ook een andere organisatie.

Vorig jaar werd gekozen voor een show, gebracht door de verschillende takken. Dit jaar werd geopteerd voor een stadspel: de kinderen verdeelden zich in groepjes (takoverschrijdend) en dienden dan, met de ouders, naar vijf verschillende locaties in het centrum te trekken om spelletjes te doen en punten te verzamelen.

Zeer leuk idee vond ik en de spelletjes bleken ook zeer leuk: van die oude volksspelletjes zoals sjoelbak en met een balletje kegels omver gooien. De kinderen vonden het heel leuk en de volwassenen amuseerden zich ook.

Aan het hele gebeuren maar één minpunt (dat ik ook tegen de leiding heb gezegd): ze hadden het ‘centrum’ nogal ruim opgevat en dus moesten er een serieuse afstanden afgelegd worden tussen de verschillende locaties. Té groot, bleek voor ons want wij waren met een bende van kleine kindjes: drie kapoenen en één kabouter én Jan was ook mee, te voet.

Als groep hebben we dus niet alle spelletjes kunnen doen dus. Gelukkig hadden we een papa mee op de fiets en die heeft dan de laatste spelletjes alleen gedaan terwijl wij, te voet, eigelijk maar net op tijd terugwaren.

Daarna eten: paëlla, en het moet gezegd: zeer lekker. Het heeft ons gesmaakt en de kinderen ook.

Na het eten was er voor de kinderen een kinderfuif waar zij naartoe verdwenen zijn. Ik heb Michel (wegens rugpijn) en Anna (te moe om te helpen donderen) naar huis gebracht en ben dan teruggekeerd voor koffie en taart en om op de drie anderen te wachten tot zij uitgefuifd waren.

De koffie met taart waren welkom na een nacht van drie uur slaap. Er was een ruime keuze aan taarten en ik heb de ‘kokos-appeltaart’ geproefd: originele combinatie die meer dan gesmaakt heeft. Ondertussen heb ik dan gezellig gekletst met de andere ouders. Aangenaam gezelschap gehad waardoor ik mijn vermoeidheid toch grotendeels vergat.

Het laatste deel van de avond is Jan bij ons komen zitten, meer bepaald op mijn schoot. Hij was helemaal niet moe hoor, zei hij terwijl hij zijn hoofdje op mijn schouder legde 🙂

Uiteindelijk zijn we rond 22u naar huis vertrokken. Moeie maar blije kindjes, moeie maar blije mama.

En nu de rest van het weekend een beetje proberen recupereren om morgen weer fit te zijn voor het werk.