Hup met de beentjes

Als je al eens lid bent van het oudercomité, moet je af en toe paraat staan om de handen uit de mouwen te steken en te helpen voor één of andere schoolactiviteit.

Vrijdag was ik daardoor ‘van dienst’ voor het Retoricabal van het Sint-Barbaracollege, het bal dus van de laatstejaars humaniora.

Tijdens de voorbereidende vergaderingen had ik al opgevangen het toch wel één van de populaire bals was en, wegens overbevolking vorig jaar, zouden dit jaar enkel tickets verkocht worden in voorverkoop, niets meer aan de kassa.

Het bal was weken op voorhand uitverkocht en vrijdagavond was dan de grote avond: Retoricabal 2007 in de Kokorico.

Wij van het oudercomité werden vooral ingezet aan de ingang om tickets te controleren en een toegansstempel te geven, en op de parking om daar alles te helpen in goede banen te leiden.

Het was een leuke avond: eerst een receptie boven in de zaal vooraleer het bal begon en daarna, voor mij, ‘op wacht’ aan de kassa, eerst achteraan en dan vooraan.

Altijd leuk om ‘de jeugd van tegenwoordig’ de revue te zien passeren. Uiteraard hebben naar de kledij gekeken, gezien het één van onze taken was. De uitnodiging zei ‘Cocktail’ en ‘das verplicht’ en dus moesten wij daarop toezien, samen met het personeel van de Kokorico.

Alle jongens zonder das werden zonder pardon de deur gewezen … uiteraard alleen tot ze zich ergens een das konden bemachtigen. Meisjes die zich niet aangepast zouden gekleed hebben mochten ook niet binnen.

Gelukkig viel het al bij al mee: maar enkelen hadden geen das aan maar bleken er een in hun auto te hebben gelaten, dus probleem rap opgelost. Een aantal meisjes hadden toch nét iets te korte kleedjes aan. Hen hebben we binnengelaten maar met het advies volgend jaar toch een paar centimeter meer aan te doen 🙂

Er was gewaarschuwd voor valse kaarten en er zijn er een aantal opgedoken, maar zeker niets om echt naar huis over te schrijven. En persoonlijk heb ik geen enkel probleem gehad met mensen die alsnog wouden binnenkomen zonder kaart: slechts één koppel en na een overtuigende ‘uitleg’ door mijn collega zijn ze zonder al te veel protest weggegaan.

De tieners hebben zich over het algemeen prachtig gedragen, zij het dat er een aantal tegen de late uurtjes toch een beetje (zeer) wankel op de benen begonnen te staan. De ambiance zat er in en je zag dat het goed zat.

De muziek, daar ga ik mij niet over uitlaten of ik zou beginnen klinken als een oude zaag. Laat het gezegd wezen dat ik ‘in mijnen jongen tijd’ al niet te vinden was voor de toenmalig house en techno en what’s it en dat dat er met het ouder worden echt niet op verbeterd is. Gelukkig heb ik, toen ik nog thuis woonde, de ervaring van naast een dancing gewoond te hebben. Toen was het nog geen (constante) ‘bong bong’ muziek, maar het geluid dat langs de ventilatie ontsnapte (voornamelijk de bassen dus) leek er wel veel op. Ik heb geleerd om dat af te sluiten, een pure noodzaak tijdens de examens, dus had ik er vrijdagavond niet echt last van.

Top of the bill die avond én verassingsact: Milk inc. En of dat gesmaakt heeft bij het jonge volkje!

De hele organisatie, en dus ook het balcomité van het humaniora zelf, verdient een dikke pluim voor het gebeuren. Op naar volgend jaar en zien of het volgend comité het beter kan doen. Het zal moeilijk worden maar moeilijk gaat ook, nietwaar.

En daar is dan nummer 5

Vrijdagmiddag, toen ik Anna afhaalde bij de onthaalmoeder, had ze een rood kaakje. Meestal een teken van tandjes, dus heb ik maar eens in haar mondje gepierd.

En ja hoor: er kwam geen tandje door, er zat er al een door. Volledig en al, nooit iets van gemerkt deze keer. Geen koorts, niets lastig geweest. Alleen donderdag had ze blijkbaar niet veel eetlust maar vrijdag was dat al volledig voorbij.

Tand nummer 5, snijtand rechtsboven, is een feit. Nog maar 15 te gaan.

Coördinatie

’t Is al een tijdje geleden dat ik iets over Anna schreef *kuch kuch* en ze groeit zo snel op, dat ik nog zou vergeten te vertellen wat ze allemaal bijleert.

Momenteel is ze goed aan het leren haar voetjes te coördineren: rechttrekken aan iets en dan opzij proberen gaan. Ge ziet haar dan zo geconcentreerd kijken en één voetje zweeft dan zo eventjes in de lucht vooraleer een centimeter opzij te gaan. En zo komt ze heel langzaam maar zeker waar ze wil zijn.

Haar eerste stapjes zijn dus een feit, zij het met steun.

Een ander iets waar ze zich nu mee bezighoud is dingen in haar handjes nemen en op eigen wil loslaten. Niet zo gemakkelijk.

Hét uitgesproken spelletje daarvoor is ‘dank u, asjeblieft’ waarbij een voorwerp dus gegeven wordt aan Anna (asjeblieft) en dat zij dan teruggeeft (dank u). Telkens het loslaten op vraag lukt verspreid er zich een grote glimlach om haar lipjes.

Ge kunt er haar toch eventjes mee zoet houden.

Eén minder leuke kant aan haar groter worden: ze wordt zeer éénhandig. Ze kent haar mensen en daar moet het maar bij gelaten worden. Van iedereen waarmee ze niet zeer regelmatig in contact komt moet ze nu niet meer weten. Probeer haar zelfs maar geen eten te geven: ze valt nog liever dood van de honger dan een hap te aanvaarden.

Ze hangt vooral aan mij, letterlijk dan, en nog meer als er dus (voor haar relatief) onbekenden aanwezig zijn.

Het doet mij een beetje denken aan Louis aan die leeftijd. Hij liet mij ook (letterlijk) niet los. Telkens ik hem op de grond zette klampte hij zich vast aan mijn been. Hij ging nooit meer dan een halve meter bij mij uit de buurt en telkens er maar iets beweegde klampte hij zich weer vast.

Bij Louis heeft dat geduurd tot hij goed anderhalfjaar oud was. Toen is het zo goed als plots gestopt.

Anna is zo erg (nog) niet, maar het kan tellen. Dus als ik Louis als voorbeeld mag nemen, dan zal dat nog zo’n goed half jaar duren. Pfff.

Elegantie

Het sluipen is nu definitief voorbij voor Anna: kruipen is nu hét van hét.

Als het in het begin nog wat traag ging en voorzichtig, gaat ze er nu vandoor als een haas, een echte stoomwals. Maar ze doet het met elegantie.

Telkens ze een knietje verschuift/verzet, doet ze dat met haar voetje elegant in de lucht gestrekt. Als het andere knietje moet verzet worden gaat dat voetje dan in de lucht en gaat het eerste voetje zachtjes op de grond.

Zooooo schattig en grappig dat dat is, ge kunt het u niet inbeelden.

Whahaha

Gisterenavond naar Wim Helsen gaan kijken.

Zijn vorige show had ik alleen op video gezien maar vond ik fantastisch, dus toen Henk vorig jaar aankondigde dat hij in het voorprogramma van Wim zou spelen had ik een dubbele reden om zo vlug mogelijk kaartjes te kopen.

Het moest en zou de combinatie van de twee zijn en dus kwamen we uiteindelijk uit in de KVS in Brussel. Brussel omdat het makkelijk bereikbaar is met het openbaar vervoer én omdat we wat vrienden en familie hebben voor wie het ook goed uitkwam als het in Brussel was.

Gisteren waren we dan met acht om de voorstelling te gaan bekijken. Ik had toch een beetje schrik want de meesten die mee waren hadden noch Henk, noch Wim al gezien. Wij wel en we hadden hen zo hard aangeraden dat ik een beetje bang was van ‘wat als zij het nu niet goed zouden vinden’.

Toen Henk zijn ding deed heb ik meer naast mij gekeken dan naar het podium: lachen ze nu? Echt? Ja! Ze lijken het goed te vinden! Joepie! *niet dat ik niet naar de show aan het kijken was, dat uiteraard ook (vrouwen, weet ge wel, multifunctioneel en al), maar ik was toch heel nieuwsgierig naar de reacties*.

Daarna was Wim aan de beurt. Michel en ik hadden al een stuk van de show gezien in Rotterdam, na de halve finale van Cammaretten, en vonden het toen al zeer goed. Wij waren dus dubbel nieuwsgierig van wat hij er toen uitgelaten had.

Opnieuw was Wim in heel goeie doen. De show liep vlot en gezien hij voor deze show hulp nodig heeft uit het publiek was het afwachten of het in Brussel even vlot zou gaan als in Rotterdam.

De interactie was (uiteraard) anders maar eigenlijk veel grappiger wegens minder voorspelbaar.

De eerst minuten heb ik nog af en toe naar onze gezellen gekeken om te zien of ze het ook goed vonden maar al vlug zag ik dat ze ook 100% overtuigd waren en heb ik zonder verdere angst volop kunnen genieten van de rest van de show.

Ik ben fan. Van beiden. En als u het nog niet bent, wordt u het zeker eens u ze bezig gezien hebt. Gaan kijken dus.

Onderhandelen

Louis kwam gisteren thuis en hij had een heel verhaal dat de juffrouw gezegd had dat je ergens in een winkel monstertjes kon kopen. Je had een centje nodig met het cijfertje één op en je ging er dan de winkel mee binnen en daar was een mand met monstertjes en dan kon je er eentje uitkiezen.

Hem uitgelegd dat die ‘cent’ hoogstwaarschijnlijk geen ‘1 cent’ was meer ‘1 euro’ en dat we dat wel eens zouden bekijken.

Een beetje later komt hij naar mij en vraagt 2 euro.

m: “waarom heb jij 2 euro nodig?”

L: “om aan juffrouw Lieve te geven zodat zij voor mij monstertjes kan kopen”

m: “ik dacht dat je net gezegd had dat zo’n monsterje 1 euro kostte”

L: “jawel, dat is ook zo, maar ik wil er twee hebben”

Tja…

Oproep (weeral)

Soms moet ge eens helpen, nietwaar, en ik doe dat dan met veel liefde. Om het met de exacte woorden van i. te zeggen:

“Zo. We gaan eens van multimediaken doen, hier ten huize.

Lief kwam een aantal maanden geleden tot de conclusie dat hij geen enkele opname heeft van zijn oud stand-upmateriaal en dat dit wel jammer is, want dat zo een aantal geniale (mwoeha) grappen verloren gaan voor het nageslacht.

En dus werd er een datum geprikt samen met de onvolprezen Lunatics en een oproep gelanceerd voor heuse YouTube-opnames. Er zijn een aantal bevriende filmmakers die alvast komen opnemen, maar de bedoeling is zoveel mogelijk verschillende opnames te hebben: met GSMs, kleine en grote camera’s. Al die zaken worden dan op een centrale plaats verzameld en achteraf gemonteerd.

Deze oproep dus om zoveel mogelijk mensen samen te krijgen die komen opnemen. En wel volgende dinsdag, 6 maart 2007, vanaf 21.30 in Le Bal Infernal, Kammerstraat Gent.

Als u daar zin in heeft, mag u gerust the word spreaden met elektronische post of op het interweb. En wij hopen u vooral volgende week te zien in Den Bal, camera in aanslag.”

Uiteraard kan je het ook lezen bij haar ventje hé 🙂

Komen jullie ook? Met de nodige toestellen?

Een kermis …

… is een geseling waard’ wordt hier ten huize weleens ten berde gebracht door mijn wederhelft.

Met die gedachte troost ik mij want de gevolgen van de laatste twee dagennachten laten zich meer dan goed voelen.

Eerst was er zaterdagavond. Een heel leuk feestje voor Lien haar 30ste verjaardag. Heel gezapig en gezellig, heel wat afgekletst en gelachen en het was zo leuk dat ik helemaal de tijd uit het oog verloor.

Niet dat ik nog ergens moest zijn, maar meestal als ik wegga zit ik zo met de gedachte in het achterhoofd dat ik er ’s ochtends vroeg uitmoet wegens vier kinderen die nog (steeds) niet uitslapen.

Zaterdag was ik dat helemaal uit het oog verloren. Het was zo leuk dat de tijd echt voorbij vloog zonder dat ik er graten in had en toen ik toch eens op mijn uurwerk keek was het plots 3u. Even kort geschrokken, maar toen ik besefte dat het toch al zo laat was en ik sowieso doodmoe zou zijn zondag, heb ik dan maar doorgezet. Voor een keer was ik immers nog helemaal niet moe en uiteindelijk ben ik om 4u45 in mijn bedje beland.

Pas vier uur later (toch nog zo lang) is de jongste wakker geworden en moest ik opstaan.

Het moe-zijn viel al bij al nog mee. Vooral omdat het gisteren ook nog zeer druk werd: we vierden Jan zijn verjaardag met de (uitgebreidere) familie: mijn zus en gezin, mijn vader en de peter en meter van Jan met hun respectievelijke partners en kinderen.

De kinderen hebben zich gedragen, de cadeaus (een soort pick-up maar met heel grote banden (en veel lawaai), een dierentuin van fisher price (en met veel lawaai), een leesboekje van auto’s (en met lawaai) en drie pyjama’s) werden met een glunderend gezicht opengemaakt en ook onthaald, de taarten (zachte chocolade, rode vruchten crème brulée, citroen merengue, witte suiker met appelen – opnieuw van Françoise) smaakten meer dan lekker en de conversatie was wreed goed. Een leuk feestje en iedereen heeft genoten.

Uiteindelijk heb ik ’s avonds dan nog een bezoekje gebracht aan de (laatavond voorstelling in de) Studio Skoop met vriendin E., haar partner W. en vriend M. De keuze viel op ‘Das Leben der anderen’, film die uiteindelijk vannacht een oscar gewonnen heeft als beste buitenlandse film, en terecht vind ik (ook al weet ik eigenlijk helemaal niet wat de concurrentie was).

OK, het was zeer lang geleden dat ik naar iets anders gekeken heb dan flitsende amerikaanse producties met special effects en zo, dus het was even aanpassen aan het (veel) tragere tempo, maar eens je in de film zat werd je zo meegesleept.

Zeer goed en de moeite waard: kijken zo ik zo zeggen. Enig probleem: ik zat uiteindelijk pas om 1u30 in mijn bed en deze ochtend begon de gewone ochtendroutine weer met opstaan om 6u20 want de vakantie (voor de kinderen) is voorbij.

Eén nacht vier uur slapen en een tweede nacht vijf uur slapen werpt vandaag zijn vruchten af: ik kan gerust zeggen dat ik nogal moe ben. We slepen ons de dag wel door hoor, maar ik hoop dat ik vanavond het karakter zal kunnen opbrengen om op tijd in mijnen nest te kruipen.

Te vroeg gesproken

Gisteren nog verkondigd dat Jan (nog) niet ziek is geweest, vandaag is het tegengestelde waar.

Het moet vannacht begonnen zijn. Rond middernacht kwam hij huilend wakker dat hij naar toilet moest. Op zich geen probleem, ware het niet dat hij nogal warm aanvoelde. Hij had evenwel een zeer dikke trui aan (waar hij absoluut mee wou gaan slapen), dus trui uitgedaan en gehoopt dat dat de reden was.

In de loop van de nacht heeft hij echter nog een aantal keer geweend maar hij kwam nooit echt wakker. Maar telkens ik ging kijken bleef hij toch warm aanvoelen.

Deze ochtend heeft hij extra lang geslapen, wat op zich niet verwonderlijk is na een drukke dag als gisteren, maar toen hij wakker werd had hij duidelijk koorts.

Behalve mama is iedereen hier nu dus al ziek geweest. Ik heb mij laten vaccineren, dus hoop ik dat het daaraan ligt dat ik tot nu gespaard ben gebleven én ook gespaard zal blijven, want ik kan het mij nu niet veroorloven om ook ziek te worden: er staan te veel leuke dingen op stapel.