Spoken

Deze ochtend rond 5u werd ik wakker omdat Jan weende. Bedje uit dus naar Jan en vragen wat er mis was.

‘Mijn deken’ klonk het heel zielig.

Ik begon dus zijn bed af te tasten (want om 5u ’s ochtends steek ik geen lichten aan om 1. de andere kinderen niet wakker te maken en 2. Jan zelf niet volledig wakker te maken) eerst links, dan rechts, dan op zijn voeteneinde. Geen deken.

The mind boggles. Waar kon dat deken in godsnaam naartoe zijn? Licht dus toch maar aangestoken en achter, naast en onder zijn bedje gekeken. Geen deken.

Nog meer verbazing.

Dan maar rondgekeken in de kamer en …. het deken lag in Louis zijn bed!

Hoe? Who knows. Jan slaapt bij mijn schoonouders in een reisbedje waar hij niet uit kan (of wil) en Louis en Zelie lagen vast te slapen.

Het deken dan maar gepakt en Jan weer ondergestopt en een nota voor mezelf gemaakt om het deze morgen maar aan Louis te vragen, of hij er iets van wist.

Deze morgen aan het ontbijt Louis er dus over gevraagd en hij wist van niets. Boos zei hij ‘Ik heb geslapen vannacht’ en dat was dat.

Er is dus maar één conclusie mogelijk: er waren spoken aan het werk. Voor ons is het gelukkig maar tijdelijk een probleem want binnen een paar weken kunnen we (hopelijk) weer naar huis 😉

Ge doet het uw eigen aan

Het is nu al twee avonden op rij dat ik na 1u in bed zat. Allez, ik moet dus zeggen ’twee nachten’.

Eergisteren was het omdat ik Michel ging halen van zijn vergadering. Hij belde al om 22u30 dat het afgelopen was, maar dat ik mij niet moest opjagen. Uiteindelijk ben ik er pas om 23u15 toegekomen en uiteraard zijn we nog blijven plakken.

Voor we het wisten was het 1u en toen zijn we maar rap naar huis vertrokken.

Gisteren had ik dan vergadering met de oudervereniging. Van deze keer was ze pas om 23u gedaan maar uiteraard moet er dan nog navergaderd worden.

Bla, bla, bla; klets, klets, klets en plots was het weer 1u.

Twee nachten op een rij amper 5 uur slapen is dus niet meer voor mijnen leeftijd. Waar ik dat vroeger zonder enig probleem kon merk ik het nu meer dan goed.

Hopelijk lukt het mij om vanavond ‘wijs’ te zijn en op tijd in mijnen nest te kruipen want het is nodig.

Skip

Het virus lijkt gestopt te zijn bij mij. Zelie is weliswaar ziek, maar met een bronchitis en dus geen buikgriep.

Oef. Niet dat ze ziek is uiteraard, maar gezien ze geen buikgriep heeft zit het er dus dik in dat de rest van de familie hievan gespaard zal blijven.

De bronchitis vind ik alleszins minder leuk. Zowel Louis als Jan zijn er zeer gevoelig aan en Anna heeft er dit jaar ook al een gehad. In plaats van hopen dat de buikgriep zich niet verder zet is het nu dus hopen dat ons drie andere gezond blijven.

Anna is eigenlijk al goed aan het hoesten, dus ik houd mijn hart al vast.

Nu, nog een dagje school en dan begint de krokusvakantie maar met een beetje pech zal het een ziekenvakantie worden.

Bugs

Bij de ene familie vallen ze als vliegen voor het ene virus. Bij ons is het een ander: het heel leuke ‘buikgriepvirus’.

Vrijdag is Louis thuisgebleven na een accidentje donderdag op school. Niet dat hij door dat accidentje moest thuisblijven, maar het accidentje was een teken van het uitbreken van het virus. Donderdagavond was hij zo moe en mottig dat hij, weliswaar onder vriendelijke dwang, vroeger in zijn bed is gekropen en prompt in slaap is gevallen. Aangezien hij vrijdagochtend nog steeds buikpijn had hebben we hem dus maar thuis gelaten bij mamie.

Over het weekend is het enigzins verbeterd bij hem: nog wel diarree, maar de buikpijn was over en hij voelde zich goed, zodat hij gisteren weer naar school is gegaan.

Maar gisteren is het bij mij beginnen kriebelen. Nu, kriebelen zou nog leuk zijn. De krampen die ik voel zijn allesbehalve kriebelig. Maar behalve de buikkrampen (en de gevolgen erna) voel ik me eigenlijk niet al te slecht, alleen een beetje slapjes in de benen.

Maar na Louis en ik, was Zelie deze ochtend ook helemaal van de kaart: ook buikpijn. Ze is naar het toilet gegaan en opnieuw in haar bed gekropen, waarna ze prompt opnieuw in slaap is gevallen. En opdat Zelie nog eens zou inslapen, moet ze zich eigenlijk al zeer slecht voelen want in principe zou ze liever doodvallen dan toegeven dat haar bed misschien de beste oplossing zou zijn.

Three down, three to go? Of beter: ‘six to go’ gezien we nu bij mijn schoonouders wonen. Ik hoop van harte van niet.

Sneeuw

Toen ik eergisteren de kinderen van school ging halen was het aan het sneeuwen. Uiteraard dacht ik dat de kinderen dat wreed wijs zouden vinden.

Ik kom dus aan het school, zie Jan en zeg enthousiast ‘het sneeuw’, waarop hij naar mij kijkt met een blik van *zucht, die dwaze, we gaan het haar nog eens moeten uitleggen dat we niet achterlijk zijn, want ze weet van niet beter* en zegt berustend ‘ik weet het’.

Dat hij het al wist, wist ik uiteraard ook: hij is tenslotte niet blind, maar ik had toch een beetje enthousiasme verwacht. Mis dus.

Niet getreurd dacht ik: ik heb er nog twee die het wel leuk zullen vinden. Maar wat denkt ge wat de reactie was toen ik het tegen Zelie en Louis zei: identiek dezelfde blik met hetzelfde antwoord.

Mijn beurt dus om te zuchten.

Het is toen niet blijven liggen en uiteindelijk hebben we er maar weinig van gemerkt: tegen dat we thuis kwamen was het al meer aan het regenen dan aan het sneeuwen.

Deze morgen waren de reacties gelukkig wel hoe ze moeten zijn: zeer enthousiaste en blije gezichten toen ze zagen dat het sneeuwde. En hoe langer we op baan waren, hoe blijer ze werden: de sneeuw bleef blijkbaar ook liggen.

Tegen deze middag was in Brugge zo goed als alles al gesmolten en hier in Gent begon de dooi blijkbaar niet veel later, maar van het kleine beetje sneeuwpret dat ze konden hebben, hebben ze blijkbaar toch genoten. Zelie alleszins want zij heeft met de vriendjes een sneeuwman gemaakt.

Tekenen

Kijk zie, ik had dit gisteren in draft staan, maar wou wachten op de foto, of m.a.w. op Michel die de foto’s on-line zet. Hij heeft er nu ook iets over geschreven met foto, dus kunnen jullie het nu ook zien daar. 

“Louis tekent alsmaar beter en beter. Als hij voorbeelden heeft tekent hij ze zo goed als perfect na en dingen die hij uit zijn hoofd tekent zijn ook ongelooflijk accuraat.

Jammer dat de tekenschool geen kinderen toelaat onder de 6 jaar. Aftellen dus: voor volgend jaar gaan we hem inschrijven en ik denk dat hij het fantastisch zal vinden.

Hij is ook aan het leren lezen, en het meeste leert hij zichzelf. Hij komt eigenlijk voornamelijk vragen of het goed is, niet hoe het moet.

Eergisteren heeft hij een zeer mooie draak getekend en daarbij dan geschreven ‘draak’ en dan ‘staart’, helemaal alleen, zonder iets te vragen behalve achteraf of het goed was.

Hij staat daarmee verder dan Zelie aan die leeftijd, iets waar Zelie toch wel een beetje jaloers op is als je er haar op wijst. Anders niet hoor: ze doet niet liever dan hem tonen hoe het wel of niet moet en hem dingen aan te leren.”

Goed hé (borst zwelt van trotsheid) 🙂

Verhaaltjes

Ik had ergens gehoopt eraan te ontsnappen, maar het is blijkbaar niet gelukt. ‘k Ga alleszins mijn best doen, maar zeer literair ben ik jammer genoeg niet aangelegd, alhoewel, één of twee zinnen, dat moet me toch wel lukken zeker.

Dank u eitje 🙂 Voor verduidelijking: de regels hier.

Positief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Zijn profiel op de dating-site vermeldde dat hij op stiptheid stond, en op een vreemde manier had eigenlijk net dát haar in hem aangetrokken. Het was niet van haar gewoonte om via het internet met vreemden af te spreken, maar op aanraden van haar zus had ze haar vooroordelen even opzij geschoven. Hier stond ze dan, aan het druipen in de foyer, en zowel nieuwsgierig als zenuwachtig rond zich aan het kijken.
Rechts van het loket stond een man ook zenuwachtig rond te kijken en in zijn handen te wringen. Zou hem dat kunnen zijn?

Negatief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen. Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Toen Petra jonger was, had ze iets met grote mannen. Het maakte niet uit hoe ze eruit zagen, als ze maar groot genoeg waren, dook ze er zo de koffer mee in. Toekomstdromen heeft ze nooit gehad, het enige waar ze kon aan denken, was het nu. Als ze het nu maar goed heeft, meer interesseert haar niet.
Een rukwind passeerde en rukte haar rok aan flarden waardoor haar onderlijf nu volledig ontbloot was.

Voila. Trekt er uwen plan mee Steven en An (en smijt het astenblief niet terug :)).

Zielig

’t Is al erg genoeg, al dienen spam krijgen, maar moesten ze nu nog kunnen spellen …

Wat ik vandaag kreeg:

Vniagra 3, 35
Vnalium 1, 25
Cnialis 3, 75
Anmbien 2, 90

Het onderwijs is ook niet meer wat het geweest is hé 😉

Another small step

We kunnen nu officieel zeggen dat Anna kruipt.

Gisteren zat ze in de living en ze hoorde mij in de keuken (ze zag mij niet) en dus is ze naar mij toe gekropen, mooi op handjes en knietjes, niets op de buik geslopen.

Ze zal nog wel sluipen hoor, maar nu weet ze toch al hoe het moet en voor we het weten zullen we vergeten zijn dat ze niet kroop.