Elusive

Ik probeer nu al twee dagen de juffrouw van Zelie te spreken en tot nu toe is het dus nog niet gelukt. Ware het gelukt, ik had niet ‘probeer’ geschreven, ‘waar’.

Vrijdag speciaal een trein vroeger genomen om de juffrouw te kunnen spreken. Ik was toegekomen 5 minuten nadat de bel was gegaan en de juffrouw was al weg. Dikke pech dus.

Deze ochtend meer dan een uur staan wachten in de kou, met Anna in mijn armen. Ik was vergeten dat school maar om 8u50 begint op maandag (i.p.v. om 8u30) en toen de bel uiteindelijk ging, en de juffrouw nog niet kwam opdagen, bleek dat de klas het eerste uurtje turnen had: de turnjuffrouw kwam namelijk de klas halen. Een uur wachten en twee treinen gemist voor niets. Doeme toch.

Morgen poging nummer drie dan maar zeker?

Leute

Vrijdagavond ben ik met Michel meegegaan naar Comedy Zone. Gino Sancti stond op het programma.

Ik had er al zeer goede dingen van gehoord dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. En ik ben niet ongoocheld geweest.

Het begin was een beetje raar, niet echt om te lachen, maar niet slecht: gewoon raar. Maar toen die eerste minuten voorbij waren ging het alleen de hoogte in. En hoe.

Bij momenten bijna over de grond gerold van het lachen terwijl een paar minuten later de tranen van ontroering over mijn wangen stroomden. Fantastisch tempo en alle emoties werden zeer goed bespeeld.

Kortom: zeer en zeer goed. Als ge kunt gaan kijken: doen!

Maar wat ik mij zat af te vragen: op het einde, had Han nu wel of niet een onderbroek aan onder die lange?

Literatuur

Zelie is gisteren thuisgekomen met een leesboek waarvan ze 10 à 15 pagina’s luidop moest lezen als huiswerk.

Op zich niet zo bijzonder. Het is niet de eerste keer dat dat gebeurd en ook kindjes die in niveau 9 lezen moeten blijven luidop lezen en oefenen, want het is niet omdat je het hoogste niveau hebt dat je niet naar beneden kan hé.

Deze keer hebben wij (ik dus niet alleen) een probleem met het boek dat Zelie heeft meegekregen om te lezen. Niet zozeer om de woorden: deze zijn niet uitzonderlijk moeilijk om te lezen en dus zeker aangepast aan haar leesniveau, maar wel om de inhoud.

Ze heeft een boekje meegekregen met bijbelverhalen. Op zich dus ook niet zo verwonderlijk: ze zit nu eenmaal op een katholieke school. Wat mij wel stoort is dat het geen boek is voor een kind van 7 jaar.

Het boek vertelt bijbelverhalen na aan de hand van schilderijen die de auteur daarvoor gemaakt heeft: ze wil met de beelden de handelingen en emoties overbrengen. In het voorwoord verduidelijkt de auteur dat de bijbel erbij moet genomen worden om een duidelijk beeld te krijgen.

De teksten die erbij staan zijn immers niet duidelijk, niet volledig (het springt een beetje van de hak op de tak), hebben zeer veel impliciete betekenissen en de beelden erbij zorgen alleen voor meer verwarring. Helemaal niet op het emotionele en intellectuele niveau van een 7-8 jarige. Zelie kon het allemaal niet plaatsen en had zeer veel uitleg nodig bij elk stukje verhaal.

Als ik vanamiddag de kinderen afhaal op school ga ik dus eerst een woordje klappen met de lerares: voor iemand met zoveel ervaring verwonderd het mij enigzins dat ze dat zelf nog niet gezien heeft.

Duty over pleasure

Dit jaar ben ik als halve chinese vrijwilliger gebombardeerd geworden tot secretaris voor de vergaderingen van de klasafgevaardigden. Niet dat ik geen kandidaat was: ik heb het zo ongeveer zelf voorgesteld, maar anderzijds was er ook niet echt keuze.

Nu, op zich vind ik dat absoluut niet erg want had ik het niet willen doen dan had ik het ook helemaal niet voorgesteld en was het me dus ook niet gevraagd geweest. Er zijn trouwens maar drie vergaderingen per jaar voor de klasafgevaardigden, dus zo overdreven veel werk is dat nu ook weer niet.

Maar dinsdag had ik daar toch enorm spijt van: dinsdag trad Alex Agnew op in Gent voor Comedy Zone. En het wil toch wel niet zo zijn dat ik nu al een paar maanden zeg dat ik die toch wel eens absoluut live zou willen zien. De (kleine) stukjes die ik al van hem gezien heb vind ik namelijk zoooo goed …

Pech dus als er al maar drie vergaderingen zijn en één er van net op zo’n dag valt. En zeggen dat ik het kon gezien hebben want mijn ventje had toegang voor twee. Maar de plicht riep en dus heb ik maar geluisterd.

‘k Heb ondertussen gekeken naar andere data om zijn show alsnog mee te pikken, maar ik heb pech: de zalen die enigzins in de buurt liggen zijn nu al uitverkocht. Driedubbel f*** (om in de trend van AA te blijven).

Anniversary

Dinsdag mochten Michel en ik ons 15-jaar-samen vieren.

Enfin, vieren is een groot woord: zowel hij als ik hadden al iets afzonderlijk te doen die avond (ik vergadering voor school, Michel naar Comedy Zone voor Het Project) zodat er van vieren niet echt veel in huis is gekomen.

Niet dat dat zo uitzonderlijk is hoor. Wij zijn niet zo’n koppel die elke speciale datum vieren en vooral ik dan: ik ben al blij dat ik Michel zijn verjaardag eens niet zou vergeten zijn, al was het al maar alleen om ‘gelukkige verjaardag’ te zeggen. Hmm. Toch eens een cursus ‘romantiek’ moeten volgen.

Al bij al is het geen slechte prestatie: 15 jaar samen, 4 leuke kinderen, een goede job, een huis, …. Op naar de volgende 15.

Oproep

Gisteren was het op TV de uitzending van Monumentenstrijd voor Oost-Vlaanderen. Eén van de kandidaten is de Gentse Boekentoren en wij hebben daar onze stem uiteraard voor uitgebracht.

U toch ook?

Zo niet, alsnog doén, en zeg nu niet dat ge niet kunt want er zijn mogelijkheden ten over:

  • één via sms: ‘STEM 07’ naar 3470
  • één via de vaste telefoon (bel 0905 563 07)
  • één via email www.boekentoren.be: volg “stemmen” maak een e-pas aan en kies daarna Boekentoren
  • met digitale televisie heeft u zelfs nog een vierde stem!

Nogmaals: DOEN. Help de boekentoren en laat hem winnen!

Tand 3 – de saga

Eve vroeg “waren al uw gasten zo pijnlijk tijdens het tandjes krijgen?”.

Voor zover ik mij herinner: alleen Zelie. Bij de jongens heb ik er niet overdreven veel van gemerkt. De eerste tandjes hebben we geweten, maar ze hebben beiden nooit zo hard en veel geweend. Vooral van Jan zijn laatste tanden heb ik niets gemerkt: vier maaltanden die er plots stonden, zonder enige waarschuwing.

Maar bij Zelie herinner ik mij ook nog de huilbuien, de rode openliggende billetjes, het gehuil, de koorts, … Ik heb sindsdien wel gelezen dat tandjes krijgen en rode billetjes/koorts geen oorzakelijk verband zouden hebben, maar maak mij wat anders wijs.

Bij Anna nu ook. Sinds tand drie er probeert door te komen (en ik zeg wel: probeert. Het was hetzelfde met die eerste twee: een klein puntje maar de rest volgt niet echt) heeft ze ‘koortsaanvallen’: ik weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken. Vermoedelijk, telkens het tandje duwt, krijgt Anna hoge koorts (vrijdag tot zelfs 39,5 °C), maar een half uurtje later is daar helemaal niets meer van te merken. Ze is verder ook niet ziek, dus ik zie niet in van wat het anders kan zijn. Uiteraard kan er iets ‘sluimeren’, maar ik betwijfel het.

Haar billetjes zien ook ongelooflijk rood en hebben de neiging om veel rapper te evolueren naar ‘open’ wonden. Tot nu toe er telkens tijdig bij geweest en de dikke lagen cold cream doen hun preventiewerk, maar als haar tandjes niet duwen heeft ze helemaal geen last van rode billetjes.

De laatste nachten waren ook wel in orde. Vrijdagnacht heeft ze 3 volle uren liggen krijsen. Eerst dacht ik dus ’tandje’ maar dat heb ik moeten herzien. Uiteindelijk bleek het een aantal liter lucht te zijn in haar darmen. Uiteindelijk is ze om half drie (’s ochtends) in slaap gevallen … tot ze om 5u45 wakker werd gemaakt door een pijnscheut van haar tandje.

Relatief uitgeput heb ik zaterdagnamiddag dan maar een dutje gedaan toen Anna en Jan sliepen, maar Anna is toen twee keer half wakker geworden, half wenend (weer tandje dat duwde zeker) zodat dat ook maar half heeft gewerkt.

Zaterdagnacht was niet veel beter: doodstil tot ongeveer middernacht en toen heeft ze het volgende anderhalf uur, telkens zo om de 5 à 10 minuten, een aanvang gemaakt om te beginnen wenen om dan uiteindelijk toch verder te slapen. Telkens ik dus wou opstaan om haar op te pakken en te troosten viel ze stil. Tot ze dus om 1u30 eindelijk echt wakker werd van de pijn en het op krijsen zette. Suppo gegeven en de rest van de nacht heeft ze dan rustig doorgeslapen.

Zondagnacht dacht ik eindelijk dat het ergste voorbij was. De hele avond stil geweest en toen ik ging slapen nog steeds niet. Mijn hoop werd in de grond geslagen toen ze om 5u wakker werd.

De wallen blijven dus aangroeien.

rrrrrrrrrrrrrrrrrr

Louis kon tot voor kort de letter ‘r’ niet uitspreken. Soms een beetje lastig want in de plaats zei hij ‘j’ en soms ‘begjeep’ je dan niet goed wat hij wou zeggen.

Een tweetal maand geleden heeft mamie hem kunnen laten de ‘r’ zeggen en trots dat hij was. Het heeft daarna nog een tijdje geduurd vooraleer hij ze zelf wou gebruiken maar sinds een tweetal weken is hij er echt mee weg.

In het begin sprak hij voornamelijk de woorden die met een r begonnen mooi uit. Als de r in het midden voorkwam werd dat nog wel eens vergeten. Maar de laatste twee dagen is hij daar nu ook erg hard op aan het letten om de r in alle woordjes goed te zeggen.

Het heeft soms wel iets komisch als ge hem zo hoort woorden uitspreken terwijl hij zich concentreert om toch maar die r op de juiste plaats goed te zeggen, maar hij doet het toch maar.

Binnenkort zal iedereen gewoon vergeten zijn dat hij ooit de r niet kon uitspreken. Way to go Louis!

Aangename kennismaking

Deze namiddag was het op Michel zijn werk “New Year’s party + food and drink + cham/bamboozle with SO’s and kids”. Dienen SO, dat ben ik dus hé (significant other) en dus mocht ik er ook bij zijn.

De collega’s dus leren kennen, alhoewel: zo’n bende volk waarvan ik er toch met een aantal gepraat heb maar waarvan er nog veel meer nog steeds onbekenden zijn (Nu, niet getreurd. Toen we weggingen sprak Michel zijn baas al van het weekend dat ze met het werk weggaan en of ik dat zag zitten, maar dit geheel terzijde).

Er was dus een gans buffet met allerlei eten. Gezien er (19) kinderen waren, variërend van de leeftijd van 4 maand tot 12 jaar (en nog een paar tieners die uiteraard niet meer tot de kinderen mogen gerekend worden) was er voor hen een heel assortiment van pasta’s voorzien, met en zonder vlees.

Voor de volwassenen was er keuze uit Indisch, Marokkaans en Indonesisch, al dan niet vegetarisch. Keuze niet in de zin van dat je één ding moest kiezen. Nee hoor, we mochten eten zoveel we wouden (en in mijn geval: konden).

Zeer lekker eten. Het moet gezegd. Ik heb de chef gecomplimenteerd (wordt dat zo gezegd?) en het was meer dan gemeend. De overschot, en die was er ondanks dat iedereen erg zijn best had gedaan, is door de aanwezigen meegenomen in ‘doggy bags’. Wij hebben Indisch mee en het zal ons morgen nog eens zeer goed smaken.

Het was een zeer leuke namiddag/avond. De kinderen hebben zich rotgeamuseerd en zelfs Anna heeft zich voorbeeldig gedragen: mooi gespeeld en niets geneut.

Pas om 20u45 zijn we doorgegaan en dat voornamelijk omdat Jan en Anna (eindelijk) begonnen te stuiken. De gevolgen van de late avond voor hen zullen we dit weekend wel gewaarworden, maar het is niet alle dagen feest, nietwaar.

Poëzie

‘Ze is een dag te laat’ hoor ik u al denken, maar dat is niet waar hoor. Ik heb gisteren geen gedicht gepost omdat ik er eigenlijk geen ken.

Schaamtelijk misschien om toe te geven, maar zo is het. In gans mijn leven geen gedichten gelezen. Allez, op de obligate uitzondering na van het humaniora natuurlijk. Maar uit eigen beweging? Nee, nooit een gedichtenbundel opgepakt en beginnen lezen.

Of beter: wel eens opgepakt, maar dat lezen wil niet lukken. Ik geraak niet in het ritme, begrijp de beeldspraak niet, heb er de concentratie niet voor. Als ik het zelf lees raakt het me niet. Erg, ik weet het, maar het is nu eenmaal zo.

Wat mij wel lukt, is er, in zeeeer beperkte mate, naar luisteren. Toen Michel vroeger af en toe eens iets voorlas, kon ik dat wel eens appreciëren. En nu heb ik dat ook gemerkt met ‘Vrienden van de poëzie’ door Wim Helsen. Maar misschien ligt dat aan de brenger en niet zozeer het gedicht zelf, want alhoewel ik wel geboeid luister naar het gedicht, mijn aandacht gaat eigenlijk nog meer uit naar de persoon die het brengt of beter, naar de manier waarop die het brengt.

Ik dacht ook even dat het misschien iets te maken had met ouderdom, dat ik met ouder worden gedichten misschien beter kon appreciëren. Na het lezen van al die gedichten op de blogs gisteren moet ik hierop terugkomen: het kon me niet (echt) boeien. Ik kan er zelf geen ziel in steken.

Vandaar, geen gedicht hier. Alhoewel, als ik Lien mag geloven tellen liedjesteksten ook en dan was ik alleen een paar daagjes te vroeg toen ik dit postte.