Uitwaaien

Ik had gezworen dat, als de kinderen niet meer ‘ziek’ waren, ik de laatste dagen van de vakantie eropuit zou trekken. Zelie is gestopt met klagen, Louis loopt er niet meer doodmoe bij en Anna is weer haar vrolijke zelve (met Jan is er nog niets geweest – hout vasthouden) en dus hebben we vandaag dan ook een uitstapje gedaan.

Het was hoognodig ook want ze begonnen alledrie nogal lastig te lopen en voor we vertrokken deden ze niets anders dan ruzie maken. Just one of those days.

Eens de deur uit werden ze weer de brave zieltjes die we gewoon zijn. De voormiddag was nog een beetje rondrijden voor vanalles, maar vanaf de middag begon dan onze dag.

Eerst zijn we ‘op restaurant’ gaan eten. Ze hebben zich allevier voorbeeldig gedragen en zijn zeer braaf geweest. Eerste deel geslaagd dus.

Daarna zijn we naar de zee gereden. Ik wou het hen niet vertellen en liet het aan de kinderen over om te raden waarheen we reden. Dit bracht eerst een paar boze blikken op van Zelie (een aardje naar haar vaartje en doodnieuwsgierig) maar eens ze begon te raden had ze er dolveel plezier in.

Louis en Jan lieten haar maar doen en toen ze het geraden had vonden ze het alledrie een fantastisch idee.

In de voormiddag was ik eerst thuis gepasseerd om hun botjes op te pikken en eens aan zee hebben we dan de schoenen geruild voor de botten. Naar het strand gewandeld en de kinderen gingen dan pootje baden in zee.

Dolle pret en ondanks de botten, natte voeten en broeken. Niet dat ze daar last van hadden.

Daarna een pannenkoek gaan eten en een warme chocomelk gedronken om uiteindelijk de dag af te sluiten met een ritje op de go-cart. Gelukkig had ik één bakske gehuurd voor de drie want ze zijn die oefening duidelijk niet gewoon. Op die manier konden ze afwisselen wie zou pedaleren.

Een half uurtje bleek uiteindelijk meer dan voldoende en toen was het plots 17u45 en zijn we naar huis vertrokken.

Het was relatief stil op de weg naar huis. Anna viel in slaap in de auto en de drie anderen waren een beetje bekaf. Het hoeft niet gezegd dat er niet veel protest was om naar bed te gaan.

Tand 4

Eh voila!

Gisteren ging het blijkbaar al veel beter met Anna: geen koorts, vrolijk en goed slapen. Zeer goed slapen zelfs, dus blijkbaar een inhaalmaneouver van de laatste dagen.

’s Avonds, toen ik haar pyjama aandeed, even gevoeld aan haar tandvlees boven en ja hoor: tand 4 zit erdoor. Misterie opgelost. Het is haar tweede snijtand boven, de middenste links.

Ook deze ochtend sliep ze lang en werd ze zeer vrolijk wakker én: ze eet weer zeer goed. Joepie, ze is weer helemaal de oude.

Van horen zeggen

Dat Anna niet in haren haak is, wist ik al. De laatste nachten slaapt ze zeer onrustig en komt ze vaak, zij het heel kort, wakker. Eergisteren was ze al lastig en wou (zeer moeilijk tot) niet slapen.

Gisteren was het blijkbaar niet veel beter. ’s Voormiddags zou ze nog geslapen hebben maar in de namiddag kregen ze haar er met geen stokken in. En maar lastig zijn en maar wenen.

Enfin, ik zou het niet echt weten want ik was aan het werk: papa en mamie hebben me dit verteld. Niet dat ik ze niet zou geloven. Zoals ik al zei: eergisteren was ze al lastig en wou ze (zeer moeilijk tot) niet slapen.

Toen ik gisteren dan thuiskwam zat ze bij papa op de schoot en verspreidde er zich een reuzegrote glimlach rond haar lippen toen ze me zag. Maar eens ik haar opgepakt had kon ik haar met geen stokken meer van mij af krijgen: telkens ik maar een poging deed om haar neer te zetten begon ze hartverscheurend te wenen.

Ze hoest wel, maar niet overdreven, en heeft geen koorts. Ze is (soms) wel vrolijk en actief. Echt ziek is ze dus niet. Wat wel, dat is de vraag. Ik opperde dat ze misschien gewoon haar mama had gemist …

Maar misschien dat het vandaag (iets) beter gaat want vannacht heeft ze voor het eerst in dágen rustig doorgeslapen zonder wakker te worden (en mij dus wakker te maken). Ik hoop dus dat dit een teken is op beterschap.

Ik zal het vanavond wel horen zeker … of vanmiddag al per e-mail 🙂

Weird

Heb ik al verteld dat Anna ook ziek is?

Nee, dus. Bij deze dan: na Louis en Zelie is Anna ook geveld. Niet na Michel want hij is pas een dag later ziek geworden. Anna was dus nummer drie, Michel nummer vier.

Niet dat het me verwonderde: ze hoestte al een tweetal dagen, maar leuk is anders. Qua timing was het anders wel perfect: vrijdag was ik thuis en de krokusvakantie begon, dus ze is toch thuis tot volgende week.

Maar ’t is een rare zieke. Donderdagavond, toen ik haar afhaalde bij de onthaalmoeder, zei zij me dat Anna in de namiddag was wakker geworden met 38,9 °C. Ze had haar een suppo gegeven en toen ik haar kwam ophalen was ze dus koortsvrij.

’s Avonds getwijfeld of ik haar nog een suppo zou geven voor het slapengaan, maar ze was vrolijk en had geen koorts dus toch maar niet gedaan.

De hele nacht en de volgende dag: niets meer … tot opnieuw na haar middagdutje: 38,7 °C. De dokter was toevallig in huis en ik heb voor de zekerheid maar eens laten kijken (met het weekend voor de deur). Behalve vaststellen dat ze een verkoudheid had kon hij ook niet meer doen. Dus weer een suppo gegeven.

Het scenario van de vorige dag herhaalde zich en gisteren was het van hetzelfde: de ene suppo maakte dat de koorts wegging en niet meer terugkwam.

Vandaag is ze al de hele dag koortsvrij maar redelijk lastig. Ze heeft weinig geslapen en lijkt pijn te hebben zodat ik me afvraag of het weer niet eerder haar tandjes zijn dan koorts van ziek te zijn.

Afwachten dus of tand nummer vier eraan komt.

Uitstapje

Zelie was al ziek sinds dinsdag en zat dus al de hele week binnen. Ze voelt ze zich sinds eergisteren eigenlijk beter en sinds gisteren volledig genezen en je merkte het: ze was een beetje lastig (om het zachtjes te zeggen).

Gisteren mocht ze zich gelukkig een beetje afreageren, eerst op de turnles en daarna op de tekenles.

Vandaag moesten en zouden we dus eens buiten gaan. Ik wou al lang eens een kijkje gaan nemen in het Designmuseum om de tentoonstelling rond Marimekko te zien, de kinderen gaan daar graag naar toe, dus de beslissing was rap genomen.

Na Anna in haar bedje gestoken te hebben voor haar ochtenddutje zijn we dan vertrokken.

Normaal gezien, als we naar een museum gaan, kunnen de kinderen niet rap genoeg alles voorbij lopen en dan kijken ze in de rapte zo naar alles wat er staat/hangt/ligt. Vandaag ging ik proberen om ze eens écht te laten kijken naar het tentoongestelde.

Toen we toekwamen bleken er eigenlijk vijf (juist: 5!) tijdelijke tentoonstellingen te lopen naast de permanente collectie. Genoeg te zien dus.

We hebben er anderhalf uur rondgelopen, niet altijd in de meest logische zin (maar moest dat wel zo zijn, het zou ik niet zijn) en het is mij gelukt om de kinderen te temperen in hun race en ze effectief in detail naar de dingen te laten kijken.

Vooral de tentoonstelling van Wolfers en deze van het glas hebben ze mateloos geboeid. Totaal gefascineerd waren ze, in die mate dat ze vroegen of ik de uitleg op de bijhorende borden en ‘doeken’ wou lezen.

Zowaar een zeer aangename en leerrijke voormiddag, zowel voor mij als voor hen.

Hiep, hiep, hiep! Hoera!

Vandaag is Jan 3 jaar geworden.

Lang leve Jan! Hiep hiep hiep hoera!

Volgende week is het feest met de familie, maar vandaag krijgt hij ook al taart en kadootjes van ons hier ten huize mamie en grandpère. De tafel was mooi versierd deze ochtend en er hingen balonnen aan zijn stoel. Gelukkig dat hij was.

Deze namiddag is er dan nog taart en zijn er kaarsjes uit te blazen.

Nog een klein ventje dat langzamerhand groot wordt.

Plicht

Gisteren werd het bestaan van twee jaar Gentblogt gevierd.

Er was een leuk feestje in ’t Café en ‘de mannen van Gentblogt’ hadden zich verbonden voor hapjes te zorgen. Niet dat ik één van die ‘mannen’ ben , maar mijn wederhelft wel, en dus had ik mij vrijwilliger gesteld om ook een hapje te maken (ik was gisteren thuis, wederhelft moest werken).

Gisteren heb ik me dan de hele dag bezig gehouden met tortilla’s te maken, na een hint van deze meneer hier naar aanleiding van dit, en dan ’s avonds, nadat de twee jongsten in bed zaten ben ik gaan feesten.

Het moet gezegd worden: de afwezigen hadden ongelijk. Leuk feestje, plezante locatie (vooral de open haard buiten vond ik zeer leuk, alhoewel ik er eigenlijk niet bij gezeten heb) en meer dan aangenaam gezelschap.

Gezien ik niet van de meest sociale beesten ben die rond lopen heb ik vooral met reeds bekenden gepraat, maar toch ook een aantal nieuwe mensen leren kennen, o.a. Tvdv, Joke en Tjoff. Wreed wijs.

Toen ’t Café zijn deuren sloot om 4u heb ik wijselijk (zij het met veel tegenzin) besloten om toch maar een einde te maken aan mijn avond: met een beetje pech stonden 3 uur later een viertal kinderen aan mijn bed. Sowieso kon ik nog maximaal 3,5 uur slapen want zaterdag is hier nogal hectisch.

De kinderen zijn braaf geweest: ze hebben mij het extra half uurtje gegund vooraleer ze wakker werden. En toen ik dit alhier las, was ik redelijk blij met mijn beslissing om naar huis te gaan: had ik het niet gedaan, dan had ik nu nog niet geslapen 🙂