Wallen

De wallen onder mijn ogen zullen weer aanzienlijke proporties aannemen de komende dagen: Anna haar derde tandje (snijtand linksonder) komt erdoor.

Het resultaat sinds gisteren: ik ben haar uitzonderlijk ’s middags gaan ophalen en de hele dag, tot ze ging slapen, wou ze mij (letterlijk) niet loslaten. Nu, ze heeft mij wel moeten loslaten (eten, verversen, omkleden, …), maar telkens ik haar ergens neerzette was het drama tot en met.

Dat het een tandje was, was initieel nog niet echt duidelijk: ik dacht gewoon dat ze niet goed genoeg geslapen had en dus moe was. Tot ik haar ’s avonds in bed ging steken en zag dat ze een bloedrode wang had: toen begon het te dagen.

Gehoopt dat het toch niet dat was want in de verhuis had ik mijn ‘kinderapotheek’ niet meegebracht. Dus geen pijnstillers of -verzachters, geen koortswerende middelen (ze voelde een beetje warm), … niets.

Bedje binnen en geen enkel probleem: onmiddellijk in slaap gevallen. Toch doodmoe, dacht ik opgelucht, en ging met een gerust hart zwemmen met Louis (die het uitstekend doet trouwens).

Toen ik terugkwam zat Anna zielig te wezen op papa’s schoot. Blijkbaar had ze nog een half uurtje geslapen en was ze huilend wakker geworden. Direct toen ze mij zag begon ze weer te neuten. Ik heb haar dan maar overgepakt, er even mee rondgelopen en nadat ik Louis en Zelie in bed had gestoken Anna er ook weer ingelegd. Opnieuw zonder probleem: ze viel als een blok in slaap.

Tot 00u30: krijsend is ze wakker geworden, voelde gloeiend heet aan (maar dat kon ook van te warm toegedekt geweest zijn) en ze had duidelijk pijn.

Grandpère is zo lief geweest om in de auto te springen en de ‘kinderapotheek’ thuis te gaan halen. Tegen dat hij terugkwam was Anna haar temperatuur al weer normaal (dus effectief te warm toegedekt geweest) maar haar pijn was er duidelijk nog altijd. Suppo gegeven, opnieuw in bed en opnieuw direct ingeslapen.

De hele verdere nacht is ze zeer onrustig gebleven: nog drie keer heb ik er haar moeten uitpakken om haar te troosten, maar ik kon ze na een paar minuutjes ook onmiddellijk weer neerleggen en ze viel direct weer in slaap. Tussen die drie keer is ze nog een paar keer half wakker geworden en kon ik haar met een zacht “sssst, mama is hier” weer laten inslapen.

Vandaag heb ik dus een paar mooie wallen onder mijn ogen en tot het tandje er volledig doorzit vrees ik voor nog zo’n paar nachten.

Hoeveel tanden komen er nu ook weer in zo’n kindermondje 🙁

Opluchting

Deze avond rap eens gepasseerd thuis: nog een aantal zaken vergeten en de kat moest ook nog eten krijgen. Ondertussen kon ik ook eens kijken naar wat de werkmensen vandaag gedaan hadden en hoe ons huis erbij lag.

Een golf van opluchting ging door mij. De mannen hebben de boel nog een beetje meer samen gezet en alles grondig afgedekt met zeer dikke plastic. In de living is er niet alleen plastic over alle dingen, rond de ruimte waar ze moeten de herstellingen doen is zelfs een volledig plastic gordijn opgehangen: dubbele bescherming dus.

One (day) down, x to go.

Blèrgh

Gisteren zijn we dus verhuisd naar Michel zijn ouders, voor de komende drie, vier (vijf, zes, …?) weken, wegens de leuke werken die ze zullen doen.

Gisteren de hele dag dingen verhuisd en gesorteerd in het huis, want op de eerste verdieping moest de hele kant waar de werken moeten gebeuren vrijgemaakt worden. Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat over en weer gelopen en dingen versleurd. Er zijn weer drie vuilniszakken gevuld, een paar dozen papier bijgekomen (en ze waren net het papier komen ophalen, tss) en ik heb drie grote zakken kleren om weg te geven aan de ‘arme menskens’ (allemaal in goede staat maar gezien wij ze zelf niet meer aandoen …). Net als het ventje een beetje kapot nu.

Ondertussen ook ontdekt dat we (weeral) schade hebben van de werken bij de buren, wat minder leuk was, maar beter nu ontdekken dan wanneer het te laat is.

En eigenlijk ben ik over het geheel relatief ontmoedigd, want dit is eigenlijk nog maar peanuts: gewoon een paar dingen verslepen naar de andere kant van de kamer en het is in orde. Maar wat er nog later moet gebeuren is minder, zoals bv. een nieuwe vloer leggen op de eerste verdieping hetgeen betekend dat die verdieping eerst VOLLEDIG vrijgemaakt zal moeten worden. Wij hebben daar geen plaats voor om dingen van een verdiep ergens anders te plaatsen. Pfff. Zucht.

Wat ik ook niet zie zitten is binnen een paar weken terugkomen en de ‘ravage’ zien, want toegegeven: hoe proper de ‘werkmensen’ ook zijn, vuiligheid is er altijd achteraf.

De volgende weken zal ik proberen er mij zoveel mogelijk van te distanciëren, mij niet opjagen in dingen die toch moeten gebeuren, en achteraf wel zien hoe en wat het resultaat zal zijn.

*zucht* (nog eens)

Bad

Krijg ik een stokje doorgeworpen van i. en wat voor één: een zelfportret.

Ik ben nu echt geen fotofanaat: noch kwa zelf trekken en nog minder kwa erop staan. Een zelfportret is dus niet zo simpel, maar ik heb het dus toch maar gedaan: deze voormiddag, in bad.

Michel zegt dat hij floe is (volkomen waar) en dat er nog vanalles mis mee is, maar ik vind het eigenlijk zo mis nog niet. Ergens heeft het wel iets, misschien niet veel, maar toch iets.

Zelfportret van Sandra

Nu doorsmijten. Peter, Bruno en mijnen eigen vent: vangen.

Concert

Wat zijn wij gelukzakken: Michel en ik worden nu al heel de avond vergast op een privé concert. En dan nog gegeven door onze jongste zoon.

Wat hij al volledig onder de knie heeft is het volume. Voor de rest: de melodie moet nog een beetje bijgestuurd worden, de tekst is nog niet je dat, maar alle begin is moeilijk nietwaar. En toegegeven, zo’n snurkconcert goed laten klinken vraagt toch veel oefening en hij is nog geen eens drie jaar.

Hij heeft dus nog tijd om het volledig onder de knie te krijgen 🙂

Storm

Deze namiddag van het werk naar het station gewandeld. Niet uit noodzaak, maar volledig uit vrije wil.

Net als deze meneer hier hou ik ervan als het (heel) hard waait, zolang het maar droog blijft.

Toen ik nog studente was gebeurde het af en toe dat wij ’s ochtends opstonden, vertrokken naar de lessen, vaststelden dat het een prachtige maar winderige dag zou worden en in plaats van naar de les te gaan gingen we richting station om de trein naar de zee te nemen. Niets zaliger dan ’s winters op de dijk te lopen als het hard waait, de zee te horen, de zon op uw gezicht, lekker warm ingeduffeld …

Hmm. Moet het eens doen met de kinderen erbij, maar dan niet als het stormt: zij zouden nog kunnen wegwaaien.

Buikpijn

Toen ik vanavond aan de school kwam om Jan op te halen hoorde ik hem krijsen tot aan de poort. Het is al bij al misschien 10 meter tot aan de deur maar ik heb ze toch gelopen.

Jan zat op een stoeltje zijn ziel uit zijn lijf te wenen. Juffrouw Anneleen wist me te vertellen dat hij buikpijn had: het was begonnen nadat hij anderhalve boterham gegeten had. Ervoor was er niets aan de hand geweest.

Heeft het nu met de boterhammen te maken, of is het iets dat vroeger begonnen was en dan plots tot uiting gekomen was, ik weet het niet. Feit is dat hij voor de eerste keer boterhammetjes mee had met confituur in plaats van met choco. Misschien dat hij de confituur niet verdraagt?

Ik heb hem naar de auto gedragen en Jan maar blijven krijsen en wenen van de pijn. Gezien ik hem als eerste ga afhalen kon ik dus niet direct naar huis en moest hij de toer meedoen om broer en zusjes nog op te halen. In tegenstelling tot anders wou hij (niet verwonderlijk) niet mee Louis en Zelie afhalen: hij wou blijven zitten. Tegen dat ik terug kwam met Zelie en Louis lag hij te slapen.

Eens thuis heb ik hem eerst een beetje siroop gegeven tegen de pijn en dan direct in bed gestoken (op eigen vraag) waar hij nog een dutje gedaan heeft, maar niet lang. Toen hij wakker kwam had hij nog steeds pijn en was hij herbegonnen met wenen.

Hij kwam bij ons zitten aan tafel en plots, na zo’n 15 minuten, was het gedaan. De tranen droogden van de ene seconde op de andere op.

Jan heeft dan nog twee bananen gegeten, was de hele tijd vrolijk en het was alsof er nooit iets gebeurd was.

Tja, kinderen…

Liedje

My song is love
Love to the loveless, shown
And it goes up
You don’t have to be alone

Your heavy heart
Is made of stone
And its so hard to see you clearly
You don’t have to be on your own
You don’t have to be on your own

And I’m not gonna take it back
Well I’m not gonna say I don’t mean that
Your the target that I’m aiming at
And I get that message home

My song is love
My song is love, unknown
And I’m on fire for you, clearly
You don’t have to be alone
You don’t have to be on your own

And I’m not gonna take it back
And I’m not gonna say I don’t mean that
Your the target that I’m aiming at
But I’m nothing on my own
Got to get that message home

And I’m not gonna stand and wait
Not gonna leave it until its much too late
On a platform I’m gonna stand and say
That I’m nothing on my own
And I love you, please come home

My song is love, is love unknown
And I’ve got to get that message home

Zooooo schoon vind ik dat. Voor de mensen die het zich afvragen, van Coldplay uiteraard.

Bokes

Vanaf acht maanden mogen babies boterhammen beginnen eten. Anderhalve maand geleden ben ik daar dus mee begonnen bij Anna en haar reactie was om u ziek te lachen: had ik haar vergif gegeven, ze had geen erger gezicht kunnen trekken.

Geen succes dus, om het met een eufimisme te zeggen.

Sindsdien heb ik het af en toe eens geprobeerd en heel af en toe at ze twee of drie dobbelsteentjes van zo’n 3mm, maar meestal werd het categoriek geweigerd: mond stijf dicht en hoofd weggedraaid. Kwestie van duidelijk te zijn, nietwaar.

Tot gisterenavond. Ik gaf haar weer een paar dobbelsteentjes en ze aanvaardde ze zonder protest. Ze heeft zelfs haar pincetgreep geoefend om dan zelf de stukjes in haar mondje te steken (het loslaten was zelfs een relatief succes) en op een bepaald moment nam ze zelfs mijn pols vast om mijn hand rapper naar haar mondje te brengen. Voor ik er erg in had, had ze een halve boterham binnen. Succes dus.

Deze ochtend was het opnieuw van dattem: een halve boterham binnengespeeld zonder enig protest.

Na de groentenpap, de fruitpap, de formule melk en nu de geplette ‘patatjes’ (haar groenten worden ook niet meer gemixed) eet Anna nu ook boterhammetjes. Ze is weer een stapje groter geworden.

Vergaderen

Het is een zware taak, vergaderen.

Gisteren weer eens voor de oudervereniging en het was bijna 1u toen ik thuis kwam. Ja, ge moet er iets voor over hebben, voor de school van uw kinderen.

Zware vergaderingen dat dat zijn: eerst moet ge daar meer dan twee uur op banken zitten en vanalles bespreken en bediscussiëren en daarna komt nog het zwaarste deel: de navergadering op café.

Vandaar: niet al te veel geslapen vanacht want zelfs na zo’n zware vergadering moet ik er om 6u15 uit. Deze nacht nog iets minder geslapen want om 3u15 was Anna wakker.

Enfin, ‘k heb weer een maand om mij opnieuw op te laden voor de volgende veradering van de oudervereniging en nog twee weken voor deze van de klasafgevaardigden. Moet lukken 😉