Trots

S. is met reden trots op haar vader, ik op mijn oudste dochter: vandaag is ze geslaagd voor haar leestest en is van niveau Avi 7 direct naar Avi 9 gegaan: twee niveaus in een keer.

Level 9

Ze glunderde nogal en ge zoudt van minder. Michel en ik ook hoor, daar niet van 😀

Pretoogjes

Jan had vanavond gedaan met eten maar wou nog zijn ‘kaasje’ (een yoghurt dessertje van op school) opeten vooraleer zijn pyjama aan te doen. Terwijl Jan mooi bij Michel aan tafel bleef om zijn yoghurt op te eten ging ik naar boven met de drie andere om hun pyjama aan te doen.

Terwijl iedereen al omkleed was, was Jan nog altijd beneden aan het eten. Ik ging Anna dan maar al in bed steken en riep ondertussen naar Jan waar hij bleef. Toen ik terug kwam van Anna’s kamer kwam Jan eindelijk naar boven, met een enorme glimlach op zijn gezichtje en pretlichtjes in zijn ogen.

Boven gekomen toonde hij mij zijn mouw van zijn hemd en zei ‘kaasje gemorst’. Geen probleem, zei ik, we zullen het wassen. Behalve zijn mouw en plakhandjes was hij verder proper. Klein accidentje dus, dacht ik.

Tot Michel mij vanavond de bewijsstukken van ‘het morsen’ toonde: ik moest zo hard lachen dat ik dacht dat de kinderen wakker zouden worden van het lawaai.

Kijk zelf maar:

Yoghurt gemorst

Recup

Oud worden, het is niet alles.

Vrijdagavond uit geweest en zoals deze meneer ook zegt: tegewoordig heb ik toch een aantal dagen nodig om daarvan te bekomen. Maar los daarvan heb ik mij wreed goed gehad en heb ik het ervoor over. Een beetje sociaal leven moet nu eenmaal.

Het was namelijk kerstdiner met het werk. Ik zeg wel ‘kerstdiner’ maar door omstandigheden is dat in de praktijk veranderd in nieuwjaarsetentje, de naam is gebleven. We waren met 40 personen, een deftige opkomst dus.

Eerst gaan eten in Madou’s Provence: zeer aangenaam restaurant en de bediening was uitstekend. Wreed vriendelijke mensen en zeer lekker eten (voor menu en bespreking: zie hier), wat wil een mens nog meer.

Daarna naar de Mirano geweest waar we eerst, na een half uur wachten, niet binnen mochten wegens privé dingen van de Brussels francofinische balie, maar na eventjes aangedrongen te hebben toch toegelaten werden. Mij werd verteld dat het een plaats was voor ’the hip crowd’ maar die avond was daar toch weinig van te merken. Logisch ook als het een privé dinges was 🙂 Ik moet zeggen dat de Brusselse balie een bende stijve harken zijn waar nog geen heupbeweging af kon. Dan moet ik zeggen dat de balie van Gent een heel ander paar mouwen was toen ik nog aan de balie zat welteverstaan. Hoe het nu is zou ik eigenlijk niet weten maar ik kan me toch in het geheel niet inbeelden dat ze nu zo stijf zou geworden zijn

Enfin. Wij hebben ons toch goed gehad en ons wreed geamuseerd met het mensen kijken: visit the zoo.

Rond 2u30 waren we thuis waar we verwelkomd werden door een miauwconcert van onze kat. Het gevolg hiervan was dat de babysit volkomen wakker werd en gezien ze blijkbaar nog amper een oog had kunnen toedoen (en de examens beginnen, dus dat is niet zo goed) is ze om 3u nog naar haar kot vertrokken om toch nog iets te kunnen slapen.

Om 7u waren de eerste kinderen er al, dus al bij al had ik nog geen 4 uur geslapen en ik heb het gevoeld voor de rest van de dag. Zo erg zelfs dat ik in de namiddag een dutje gedaan heb en prompt zeer vast anderhalfuur geslapen heb.

Zondag was het nog erg, maar niet zo erg als zaterdag en vandaag voel ik me eindelijk weer een beetje mens.

Jaje, het is wat, ouder worden.

Buik

Jan ligt op het verzorgingskussen zodat ik hem een pamper kan aandoen voor zijn middagdutje. De conversatie gaat als volgt:

M: Waar is je blote buik

Jan doet zijn trui omhoog en zegt ‘Hier’

M: Mag ik daar een kusje op geven?

J (grote glimlach): Nee

M: Mag ik daar een prot op geven?

J: Nee

M: Mag ik daar een kriebel op geven?

J: Nee

M: Wat mag ik daar dan wel mee doen?

Jan denkt na en zegt dan ‘Choco op smeren’

M: En wie gaat dat dan aflekken?

J (met big smile): Louis en mama en papa en Zelie en een handdoek.

Staan

Ik dacht dat de volgende stap van Anna ging zijn dat ze zou beginnen kruipen, maar neen hoor: vandaag heeft ze zich voor het eerst zelf opgetrokken tot staan in haar park.

Niets gehoord of zo. Ik was bezig haar eten aan het maken en zij zat rustig te spelen in haar park en toen ik op een bepaald moment omkeek stond ze vrolijk recht. Ik vroeg me af of ze spel zou maken om weer neer te kunnen zitten (de andere drie konden zich eerst rechttrekken, maar dat weer neerzitten was een stuk moeilijker en kwam later) maar neen hoor. Terwijl ik verder kookte heeft ze zich zonder boe of ba weer zelf neergezet en toen ik de volgende keer weer keek zat ze weer rustig te spelen.

Van Zelie en Jan herinner ik me de eerste keer niet zo goed meer. Vermoedelijk omdat ze dat ook zonder veel kabaal hebben gedaan. Louis daarentegen…

De dag dat hij zich rechttrok zag ik het aankomen. Rap rap de camera erbij gehaald en beginnen filmen. 20 minuten heeft dat geduurd. 20 minuten roepen, protesteren, wenen, kreunen. Ongelooflijk. En blij dat hij was toen het eindelijk gelukt was en hij op zijn beentjes stond. Fantastisch.

En zo is ons meisje ondertussen weer een stapje dichter bij het peuterzijn.

Blauw

Kijk zie, daar kan ik mij nu eens blauw aan ergeren: mensen die niet kunnen parkeren, die hun auto op twee plaatsen zetten of zo schots en scheef gaan staan dat ge er langs geen kanten bij kunt.

Gezien ik de trein neem naar mijn werk probeer ik ’s ochtends op het klein parkeerterreintje achteraan het station te staan: ’t is voor de ganse dag en daar is het de enige plaats waar het nog gratis is (niet dat ik veel illusies heb dat dat nog lang zal blijven, daar niet van), dus wel even de moeite waard.

Als ik op tijd ben kan ik gerust wachten tot er iemand wegrijdt, maar gisteren had ik geen tijd om te wachten en wat bleek: minstens 10 auto’s stonden op twee plaatsen geparkeerd. Op zo’n klein terreintje als dat achter het station is dat dus enorm veel hé.

De egoïsten. De klojo’s.

Nat

Vanavond moesten de kinderen in bad. Eerst Anna gewassen en terwijl ik haar afdroogde was Louis bezig zich aan het uitkleden. Ik moest even naar beneden met Anna (haar piyama halen) en plots hoorde ik een heel luid gehuil van boven komen: Louis.

Nu is dat niet zo verwonderlijk, Louis die hard huilt. Zijn huilknop staat ofwel aan of uit, niets ertussen, dus op zich was ik daar niet zo verbaasd over. Vooral dat hij, vlak voor ik uit de badkamer ging, rond de relax van Anna liep. Ik dacht dus dat hij gevallen was en dat de relax misschien kapot was of zo.

Michel was er direct naartoe gegaan en ik ging op het gemak naar boven om te kijken wat het probleem was. Wat bleek: Louis was langs één kant volledig nat. Michel was al bezig met hem uit te kleden en toen we hem vroeger wat er gebeurd was ‘wist hij het niet’: hij stond gewoon naast het bad en is er toen ingevallen.

De wetten van de zwaartekracht werken blijkbaar tegenwoordig ook horizontaal, dat of ons bad heeft zuigkracht gekregen 😀

Na de eerste schrik en nadat de natte kleren uit waren was het wenen ook direct voorbij. Ik denk dat hij de volgende keer niet meer zo dicht naast het bad zal gaan ‘staan’.

Slapen

Sinds Anna tanden is beginnen krijgen zijn de nachten dat ze doorgeslapen heeft op één hand te tellen.

Het probleem is natuurlijk dat ze wakker wordt omdat ze pijn heeft, maar eens ze wakker is ze niet meer wil gaan slapen, ook als ze al geen pijn meer heeft (wegens perdolan en zo). Ze is dan wel doodmoe, zit in haar ogen te wrijven en is zeer lastig, maar als ik haar in bed legde was het genen goeien. En dus gaf ik haar uiteindelijk een fles en dan wou ze wel weer gaan slapen.

Ik begon dus te vrezen dat ze opnieuw gewoon wakker werd … om die fles te krijgen: haar laatste tandje zit er goed door, dus daar kan ze niet echt veel pijn meer van hebben, en toch kwam ze wakker.

Vorige nacht heeft ze het tegendeel bewezen: ze heeft nog eens een ganse nacht doorgeslapen: van 19u10 tot 7u30 deze morgen toen ik haar wakker maakte om te vertrekken.

Hopelijk is dit het begin van weer lange, ononderbroken nachten voor mij … tot het volgende tandje.

Das

Mijn voornemens voor het nieuwe jaar zijn altijd hetzelfde. Ik heb er namelijk maar één en dat lukt altijd: minstens één goede daad per jaar. Kwestie van mij ook niet te overdoen hé.

Mijn goede daad voor dit jaar zit er dus al op: deze ochtend in de trein was er een sukkel die zijn das niet kon knopen. In al mijn goedheid heb ik dat dan maar gedaan voor hem: de knoop is in het geheel geen probleem, alleen de lengte, daar ben ik niet zeker van.

Maar al bij al was het geslaagd en die vriendelijke mens kon dus zonder blozen op zijn vergadering (of wat het ook moge geweest zijn) toekomen.

Mission accomplished. Alle goede daden die ik nu nog doen zijn dus een bonus 😉