Evaluatie na een maand

Ondertussen is het schooljaar al een goede maand bezig en Zelie zit nu dus in het tweede leerjaar. Voor zover ik begrepen heb zou het de eerste maanden vooral herhaling zijn: leesniveau bepalen, veel optel- en aftreksommen, eerst tot 10, daarna tot 20, … niet zoveel nieuws maar dingen die ze in het eerste leerjaar gedaan hebben vooral herhalen.

Langzaam maar zeker zal het dan uitgebreid worden tot effectieve zinsontleding, lezen met intonatie, vanbuiten leren, rekenen tot 100 (en meer?) en uiteraard de tafels leren. Deze week hebben ze trouwens de tafel van 2 al geleerd.

Het begin van het schooljaar had ik evenwel toch een beetje schrik. Zelie kwam regelmatig thuis zeggend dat ze problemen had met het rekenen: ze zou te traag zijn en haar in haar oefeningen zaten effectief nogal veel (al dan niet domme) fouten. Ik heb haar dan maar gerustgesteld dat het waarschijnlijk te maken had met twee maand geen rekenen gedaan te hebben (want boeken heeft ze genoeg gelezen tijdens de vakantie maar een rekenboek vastnemen doe je nu eenmaal niet zo snel). Maar ook: dat ze een beetje beter en vooral aandachtiger moet kijken naar de opdrachten.

En gelukkig heb ik gelijk gekregen: de ‘klachten’ zijn volledig verdwenen en de foutjes in haar oefeningen zijn eruit. Ze is vorige week thuisgekomen, opgezwollen borst van trots, met 100 op 100.

Ook de rest lijkt zeer vlot te gaan. Sinds vorige vrijdag mag ze met vulpen schrijven (‘Mama. Ik ben zóó blij!!!’) en ik heb haar agenda bekeken en dat ziet er prima uit. Haar dictees bereidt ze aandachtig voor en tot nu toe gaat dat ook foutloos en het plezante is dat we dat samen kunnen doen. Voor een dictee krijgen ze een aantal woorden die ze twee maal moeten overschrijven. Daarna verzin ik een verhaaltje met (de meeste van) die woordjes dat zij dan opschrijft. Als daar foutjes inzitten is het nooit van de woordjes die ze moest voorbereiden maar met woorden die ik ertussen zet.

Het gaat haar soms toch wel een beetje te traag in de klas maar gelukkig zit ze dit jaar weer in de kangoeroeklas. Niet dat dat zo uitzonderlijk is. Het principe was dat de kindjes die erin kwamen, erin zouden (moeten) blijven tot als ze de basisschool verlaten. Slechts uitzonderlijk zouden ze ‘ontslaan’ worden uit de klas. Want enerzijds is het misschien een soort ‘privilege’, anderzijds is het een ’taak’ voor die kindjes: naast de dingen die ze in de kangoeroeklas doen en leren moeten ze op zichzelf de lessen van de ‘gewone’ klas inhalen. Uiteindelijk is het de bedoeling dat die gastjes echt leren werken. Dat ze leren dat niet alles vanzelf kan gaan.

Daarnaast heeft de juffrouw in de klas extra werkboekjes voor de kindjes die iets rapper zijn. Enerzijds zijn er de ‘gewone’ boekjes met gewoon extra oefeningen over de materie die ze op dat moment behandelen. Anderzijds zijn er de ‘comsomplex’ boekjes. Boekjes die de kindjes mogen beginnen als de ‘gewone’ extra boekjes uit zijn.

Begin deze week heeft Zelie haar eerste complex boekje gekregen en ik vermoed dat ze ook daar haar uitdaging wel in zal vinden want, zei ze, ‘dat is moeilijk hoor’.

Goed begonnen is half gewonnen, dus dat ziet er goed uit voor dit jaar 😀

Blazen

De nieuwe ontdekking van Anna: bellen blazen.

Uiteraard zijn het geen echte bellen: zóó ver staat ze nu ook nog weer niet hé. Uiteindelijk is ze pas 6 maand (en twee weken, but who’s counting). Maar ze ‘sputtert’ zo en er komt (nogal veel) zever uit haar mond.

Een normale stap in de ontwikkeling, iets dat ze ongelooflijk leuk vind, maar ze komt een beetje op een ongelegen moment.

Jan zit namelijk ook in een dergelijke fase, maar dan van het bewust ‘spekelen’ (= spuwen, zever uit zijn mond laten lopen, …). Oók al een normale fase in de ontwikkeling maar daar waar je dat bij Anna moet aanmoedigen, moet je dat bij Jan juist afleren.

Een beetje gecompliceerd dus: hoe aan Jan uitleggen dat hij gestraft wordt als hij spekelt maar dat dat bij Anna leuk is?

Hij maakt er (voorlopig?) eigenlijk geen probleem van. Als Anna sputtert zegt Jan tegen mij, met opgetrokken wenkbrauwen en nogal boos kijkend, ‘niet spuwen hé?’. Dan zeg ik braaf dat dat niet mag maar dat Anna nog een baby is en daarmee is de kous af.

Zien of het zo blijft.

Leuk! Leuk! Leuk!

’t Is nu al een tweetal weken dat ik hetzelfde verhaaltje voorlees voor Jan: Musti wordt stationschef. Een boekje van toen ik klein was: zowel mijn zus, broer als ikzelf hebben er onze namen in geschreven. Wreed wijs dat dat dus nog bestaat én dat er nog van genoten wordt.

Maar wat ik wou zeggen. Nu al een tweetal weken lees ik dus elke avond dat ene verhaaltje voor. Niet omdat hij geen ander krijgt, maar omdat hij geen ander wil.

De ene keer zit hij bij mij op schoot in de schommelstoel, de ander keer neemt hij zijn zeteltje en schuift hij het helemaal tegen de schommelstoel en dan zit hij daar met zijn pretoogjes vol verwachting.

En ondertussen zijn we zo ver dat we het verhaaltje samen ‘voor’lezen, en dat is zoooo fijn. Ik begin een zin te lezen en Jan kijkt zo op naar mij om te zien hoeveel ik ga lezen en als ik stop zegt hij de rest van de zin, mét tuut in de mond en een grote glimlach op zijn gezichtje. Fantastisch toch. Zeker als ge er rekening mee houdt dat ik het verhaaltje eigenlijk nog steeds niet van buiten ken.

Als hij het nog een paar weken volhoudt zal hij het verhaaltje verbatim kunnen vertellen en dan mogen jullie komen luisteren 🙂

Op

’t Is Jan. Ik vermoed dat hij op is. Kapot. Doodmoe.

Jan is eigenlijk nooit echt een lange middagdutter geweest. Uiteraard duurde het ene dutje al eens langer dan het andere, maar gemiddeld sliep hij telkens zo’n anderhalf uur. Vergelijk dat met Louis indertijd die gemakkelijk 2,5 à 3 uur kon slapen …

Sinds hij naar de kleuterschool gaat zijn die dutjes tijdens de schooldagen weggevallen. Er staat wel een bedje in de klas (voor het geval…) maar noch Zelie, noch Louis en (nu) noch Jan hebben daar ooit gebruik van willen maken. Met de kindjes spelen is veel interessanter, en wie kan hen nu geen gelijk geven.

Op woensdagnamiddag en in het weekend slaapt hij nog wel, maar blijkbaar volstaat het niet echt.

Want we zijn nu een maand verder en Jan zit er een beetje door. In tegenstelling tot Louis en Zelie, die, als ik hen na school ophaalde, prompt in de auto in slaap vielen, slaapt Jan NIET in de auto. Hij is zoals dat batterijkonijntje dat maar blijft doorgaan en doorgaan en doorgaan …

De eerste tekenen van het ‘op’zijn vertoonden zich vorig weekend. Hij was een beetje koortsig en zijn middagdutjes duurden gemakkelijk 3,5 uur. Hij heeft ook een beetje een verkoudheid waardoor hij een beetje neuterig was.

De volgende tekenen die opdoken waren een pak minder aangenaam. Sinds zondagnacht kwam hij zo om de (maximaal) twee uur wakker: wenen, even naar boven gaan troosten, terug inslapen … tot een tijdje later. ‘Maximaal’ zeg ik want gisterennacht heeft hij mij zo 6 keer uit bed gehaald tussen middernacht en 5u30 ’s ochtends.

Want het is eigenlijk een beetje bizar en ik vraag mij af of het alleen zo is bij onze kinderen, maar als de onze (alle drie hoor) oververmoeid zijn dan slapen ze ’s nachts heel slecht, met veel momenten waarbij ze beginnen wenen maar niet echt wakker worden maar als je er niet bij zou gaan toch eigenlijk wel volledig wakker worden …

Misschien dat vannacht anders wordt? Hij was goedgezind vandaag en het is ondertussen 22u en hij is nog altijd niet wakker geworden.

Hoop doet leven maar het zal alleszins niet te vroeg zijn als het vakantie is op het einde van de maand 😉

Stoef

Ja, ’t is gewoon maar om te zeggen dat wij zo’n ongelooflijk brave dochter hebben in Anna.

Niet dat we te klagen hebben over de andere drie, integendeel. We hebben enorm brave en lieve kinderen. Maar voor zo’n klein boeleken te zijn is Anna echt wel een ongelooflijk gemakkelijk en braaf kind.

Telkens ik naar haar kijk verbaas ik mij er weer over. Ze weent amper, behalve als ze echt wel honger heeft, ze kan heel braaf en lang zichzelf bezig houden, ze is zo goed als altijd vrolijk en goedlachs, …

We are truely blessed, met alle vier 🙂

Best made plans …

Groot opzet voor zondag, we waren helemaal georganiseerd. We gingen met z’n allen naar de concerten voor 0110 gaan aan het station.

Manlief ging voorop met de twee oudsten. Na het dutje van Jan en Anna zou ik achterkomen met de twee jongsten. De GSM was paraat om dan, voor we vertrokken, concrete afspraken te kunnen maken: ge weet nooit op voorhand waar ge kunt afspreken hé.

Jongens, ik keer er echt naar uit: ’t Hof van Commerce, Monza, Sioen, Arid, Luc De Vos, Hadise en uiteraarde de “komieken”. We gingen blijven tot het laatste concert want dat begon al om 21u35, dus zo laat gingen we dan niet thuiszijn en maandag was toch een vrije dag voor de kinderen dus dat ging wel gaan.

Dat was de planning. De realiteit is altijd toch een beetje anders, nietwaar.

Om 13u30 vertrok Michel. Om 15u telefoon: de Zelie en Louis vonden het niet leuk (meer) en wouden naar huis. Ik zat nog aan huis gebonden met Jan die (nog steeds) sliep en Anna die net haar fruitpap ging eten. Een half uurtje later dan weer telefoon: de twee oudsten zouden naar mamie gaan. Mamie heeft ze dan tegen kwart voor zes maar naar huis gebracht.

Tot daar dus mijn ‘bijdrage’ aan de 0110 concerten: veel goede intenties, niets uitgevoerd. Toch wel een beetje (veel) teleurgesteld moet ik zeggen. Ik had er echt graag bijgeweest.

Uiteindelijk heb ik nog een troostprijsje gekregen voor mijn brave thuisblijven: mijn zusje is onverwacht nog op bezoek gekomen met haar man en kindjes, dus was het een geluk bij een ongeluk dat ik nooit vertrokken ben en zo hebben de kinderen elkaar ook nog eens gezien (was een tijdje geleden).

Sociaal

Ik had me voorgenomen dat, eens Anna een beetje minder afhankelijk was van mij (m.a.w. dat ze de nacht doorsliep zonder probleem), ik eraan zou beginnen om eindelijk weer een beetje van een sociaal leven op te bouwen.

Na zeven jaar kinderen is dat wel nodig.

Want het grote probleem is niet zozeer dat ik mijn vrienden ‘vergeten’ ben eens ik kinderen begon te krijgen. Eerder dat ik eigenlijk, al voor ik kinderen had, nooit zoveel (echte) vrienden gehad heb. Die vrienden heb ik nog steeds maar ze wonen nogal ver om een leuk/regelmatig sociaal leven mee uit te bouwen.

Een van de dingen die ik de afgelopen jaren gedaan heb om toch een beetje onder de mensen te komen is mij een beetje te engageren op school als klasafgevaardigde. Drie vergaderingskens per jaar, dus niet overmatig belastend, en leuke mensen ontmoeten, kleine projectjes doen.

Een ander iets is ‘het project‘ van mijn wederhelft waardoor we een hele pak leuke, interessante én toffe mensen hebben leren kennen, waardoor we dus al eens meer onder de mensen komen en waar ik af en toe ook eens een kleine bijdrage lever.

Maar ik wou ook iets van ‘mijzelf’ en dus heb ik mij dit jaar kandidaat gesteld om bij het bestuur te gaan van de oudervereniging van de school van onze kinderen. Dit vraagt al wat meer engagement (maandelijks vergaderen i.p.v. drie maal per jaar, engageren in ‘werkgroepen’…) en op die manier leer je de mensen toch al wat beter kennen.

Gisteren was het dan Algemene vergadering waarbij de nieuwe bestuursleden werden verkozen, en ik ben erbij. Joechei. Niet dat dat zo moeilijk was: uiteindelijk waren er maar zoveel kandidaten als er plaatsen waren waardoor er eigenlijk geen verkiezingen waren, maar toch 🙂

Na de vergadering was er een zeer interessante toespraak van prof. Peter Adriaenssens en alles eindigde bij een receptie, waar ik toch wel verplicht was om naartoe te gaan. Als nieuw lid van het bestuur moest ik immers met de andere leden een beetje nader kennis maken, wat ook gelukt is.

Het lijkt me een tof, druk jaar te worden en ze hebben me nu al gewaarschuwd dat dat vergaderen wel eens kan uitlopen, zeker als er een ‘navergadering’ is. Dat voorspelt.

Afstuderen

Gisteren naar een lezing met receptie geweest voor het (eindelijk) afstuderen van Tessa (madam van). Na 16 jaar studeren is ze er van af. Maar eigenlijk toch niet, want als dokter moet ge blijven bijstuderen én zij zal zich verder bekwamen op gebied van onderzoek, naast een job in een hospitaal.

Terwijl ik daar zo naar haar zat te luisteren (hoe het begonnen was, wat er gebeurd was om te komen waar ze vandaag staat en wat ze in de toekomst ging doen) begon ik verschillende dingen te beseffen.

Het besef dat Tessa toch wel een ongelooflijk slimme madam is. Dat ze ambitieus en idealistisch is, beiden in de meest positieve zin bedoeld. Want zij gaat verder onderzoek doen naar het genezen van kanker, wat in mijn ogen ongelooflijk lovenswaardig is. Je zag dat ze wist waarover ze praatte én je zag aan haar dat ze er echt in geloofde en er meer dan 100% zal voor gaan. Het zal mij dus geenszins verbazen dat àls er ooit een (betere) behandeling ontwikkeld wordt tegen kanker, Tessa haar naam eronder zal staan. 

Het besef dat wij ‘oud’ worden. Wij zijn dertigers en in principe is dat uiteraard niet echt oud, maar toch. Oud in de zin van: we staan niet meer de beginfase van ons werkbestaan en hebben ondertussen al heel wat know-how opgebouwd, elk op ons eigen gebied. Dat we ondertussen weten waarover we spreken als we het over onze job hebben. Dat we de dingen al iets beter kunnen inschatten. Dat we een zekere kennis hebben, hetgeen mankeert als twintiger.

Het besef dat ik best wel trots ben om de mensen te kennen die er gisterenavond waren, want het is een zeer toffe bende, en dat ik er dus bij mocht zijn.

De receptie achteraf was zeer te smaken: drank in overvloed (nietwaar zoetje) en zeer lekkere hapjes. Nu ‘hapjes’: het was eigenlijk een volledig een menu met voorgerecht en tussengerecht en hoofdgerecht en dessert.

Daarna nog even afgezakt naar een plaatselijk café om de avond af te sluiten en het was 1u tegen dat we thuis waren. Niet echt een goed idee voor een gewone werkdag maar toch de moeite.