Juich

… maar nog niet volmondig.

Zoals eerder geschreven krijg ik Jan niet meer in bed. Of beter, uiteraard krijg ik hem (letterlijk) in bed, maar eens hij daar is en ik hem slaapwel wens begint hij te krijsen dat het geen naam heeft.

Het resultaat is dat Michel dan maar naar boven gaat en hem onmiddellijk kalm en in slaap kan krijgen.

Eergisterennacht is Jan om 3u45 wakker geworden. Normaal zou ik dan Michel wakker schudden om Jan terug te kalmeren maar ik weigerde. Enerzijds omdat ik wist dat Michel nog maar pas in bed lag en anderzijds omdat ik het beu was.

Beu dat mijnen kleinen niet naar mij wou luisteren. Beu om afhankelijk te zijn van Michel om Jan op tijd in zijn bed te krijgen.

Dus ben ik zelf naar Jan toe gegaan en heb volgehouden tot hij eindelijk weer in slaap viel … een vol uur later.

Telkens binnen, getroost, gezegd dat hij flink moest zijn en moest gaan slapen, buiten gaan, tot 60 tellen en herbegonnen, tot hij eindelijk stil bleef toen ik buiten ging.

De eerste test kwam dan gisteren voor zijn middagdutje: zou het weer een uur duren? Jan in bed gestoken en het duurde uiteindelijk maar 20 minuten vooraleer hij stilviel.

Gisterenavond is hij dan weer beginnen wenen, maar gezien ik toen een verhaaltje aan het voorlezen was aan de twee oudsten is Michel erbij geweest.

Ik vreesde dus het ergste voor deze middag, maar neen hoor: geen enkel probleem. Toen hij er net in zat en ik buiten ging begon hij te wenen, tot 60 geteld, weer binnen gegaan, gevraagd of hij een flinke jongen zou zijn (‘jaa’ klonk het heel zwakjes), buiten gegaan en niets meer. Geen kik.

Op hoop van zege dat dit het begin van het einde is 🙂

Het maken van een baby

Aha! Nu op Canvas in de serie The Human Body: Het alledaagse mirakel, het hoe, wat, waar … en de gevolgen van het maken van een baby.

Alles wordt zeer goed uitgelegd én getoond én alle kansen op het maken van een baby worden uitgelegd. En eens de conceptie gebeurd is wordt nog eens in detail uitgelegd wat er allemaal kan misgaan en hoe klein (nog steeds) de kans is dat de bevruchte eicel ook effectief een baby wordt.

En dan gaan ze voort wat er allemaal gebeurd tijdens de zwangerschap met moeder en baby.

Allemaal zeer interssant maar ik denk niet echt aan te raden voor mensen die nog nooit zwanger geweest zijn of in verwachting zijn van een (eerste) kindje.

Persoonlijk kijk ik er wreed graag naar en ik zou zelfs gekeken hebben voor ik ooit maar zwanger was geweest maar ik kan mij inbeelden dat een aantal mensen zich hierbij doodongerust zouden maken.

Doorslapen

Het wordt tijd dat Anna begint door te slapen. Ze is sinds gisteren 10 weken en het begint door te wegen, die onderbroken nachten.

Ik geef haar nog tot ze drie maanden is en dan ga ik de truuk van Louis boven halen.

Nu, Zelie heeft niet doorgeslapen tot ze 3 jaar was en ze dronk haar fles nog in de nacht tot ze 9 maand was. Maar zij was onze eerste en we wisten van niet beter.

Toen Louis nog niet doorsliep aan drie maanden ben ik begonnen met hem als laatste eten een fles te geven met poedermelk in plaats van moedermelk. Het zwaarste merk op de markt gekocht en dat werkte als een droom.

Bij Jan hadden we geluk: aan vijf weken sliep hij al 9 uur, dus de nacht door. Zalig. Nooit iets voor moeten doen. Hij deed dat vanzelf.

Anna slaapt nu al 6 uur. Meestal begint ze daaraan tussen 21u en 22u wat betekent dat ik ergens tussen 3u en 4u mag eten geven.

Ik hoor jullie al zeggen om haar laatste voeding te verschuiven naar 23u of later, of haar nog eens wakker te maken dan, maar dan weet ik niet wanneer ze eindelijk haar 9 à 10 uur zal slapen. Nog zo’n raad zou zijn om haar een tuutje te geven in plaats van haar eten te geven, maar Anna weigert tuutjes: ze wurgt er van. Dus als ik dat zou proberen zou ik nog een groter drama hebben.
Misschien zit er al betering in. Gisterenavond is ze om 22u30 gaan slapen en ze is blijven slapen tot 6u deze ochtend: toch al 7u30min.

Nog anderhalf uur langer en we zijn er 🙂

Stijve nek

Anna heeft een beetje last van een stijve nek. Ze beweegt haar hoofdje niet altijd goed naar één kant en ze ligt er soms verkrampt bij.

Het heeft ook gevolgen voor te eten: ze zuigt niet op een goede manier en laat te veel los zodat ze lucht binnenkrijgt. Het resultaat hiervan is dus serieuze krampen.

Gezien ik voor mijn rug (of beter: mijn bekken deze keer) toch weer bij mijn zus op de bank lig, ligt Anna er nu ook … en deugd dat ze er van heeft: na zo’n behandeling ligt ze volledig ontspannen en blij in haar relax te wachten tot haar tante mama behandeld heeft.

Er is al wat beterschap te zien: ze zuigt al minder lucht en heeft dus ook minder last van krampen.

Het gaat de goede kant op dus.

10 km van Gent

Na Brugge, Brussel en God weet hoeveel andere steden ondertussen al, was het vandaag de beurt aan Gent om de ING stadsloop te organiseren.

Lien, D. en mijn lunchpartner en vriendin sinds 30 jaar E. liepen mee, dus reden genoeg om te gaan supporteren.

Zelie deed ook aan de Kid’s Run mee, maar dat heb ik jammer genoeg moeten missen wegens Jan. Het ventje is nog steeds ziek en dus was het meer aangeraden om hem toch zijn middagdutje te laten doen.

Jan was vroeg wakker en dus zijn wij (ikke, Jan en Anna) op tijd toegekomen om de start … toch nog net te missen 🙂 Maar de aankomst zeker niet.

Tijdens het wachten op de eerste lopers bleven we met de kinderen in het speciaal afgebakende Kid’s Village met springkastelen, schminken, ballonblazen, ballen gooien naar blikjes, trampoline, en nog zo veel meer dat ik niet gezien heb. Groot plezier dus bij de kinderen en uiteraard wouden Zelie en Louis geschminkt worden.

Hier zijn ze: Zelie als regenboogleeuw

Zelie als regenboogleeuw

Louis als vlinderleeuw
Louis geschminkt als een tijgervlinder

(en niet tijgervlinder zoals Michel dacht :))

Wegens een misverstandje over waar we naar de toekomende lopers zouden kijken werden ik, Louis, Zelie en Jan gescheiden van Michel en Anna en de rest van het toch zeer leuke gezelschap (i. en Lief en Bruno) zodat ik mijn handen vol had met mijn drie oudste niet uit het oog te verliezen. Uiteindelijk heb ik Lien en E. zien toekomen maar D. heb ik jammer genoeg gemist (sorry D.).

Al bij al een leuke namiddag, ook mede dank zij het zeer mooie weer. Volgend jaar opnieuw en hopelijk met even goed weer.

De grote zap voorwaarts

Mijn resultaat:

Uit de test blijkt dat je vooral op zoek bent naar Actie & Plezier (je bent iemand die graag plezier maakt samen met anderen. Je uitleven is je way of life: je kan gewoon niet zonder), maar ook naar Dromen & Ontspanning (dat je een dromer bent, heb je al vaak te horen gekregen. Tv kijken is voor jou dan ook de ideale manier om te ontsnappen).

Daar zal wel iets van waar zijn zeker? En goed dat dat in het geheel niet overeenkomt of overlapt met mijn wederhelft 🙂

Plan

Ik wil groentetaarten of quiches maken in grote getale. Enig probleem: ik heb dat nog nooit van mijn leven gedaan … tot vanmiddag.

Voor het eerst dus een taartje gemaakt met groenten en al zeg ik het zelf: het was niet slecht. Maar aan de andere kant: het was zeker niet zeer goed. Eetbaar, het heeft gesmaakt, maar het kon beter, veel beter.

Kijk, zo zag het eerst exemplaar eruit

Quiche met spinazie

’t Was er eentje met spinazie en geitenkaas en ham

Quiche met spinazie

De tweede was zelfs nog minder gelukt. Nog altijd eetbaar en we hebben dus geen honger geleden, maar zeker voor verbetering vatbaar. Die tweede was er eentje met witloof, emmental en hesp.

Beiden waren niet luchtig en helemaal niet om te zeggen: geef er ons nog zo’n paar. Dus niet om te maken voor een grote bende.
De recepten heb ik van in Ons Kookboek, dus very basic.

Als iemand mij tips kan geven voor zeer lekkere en luchtige taarten, één adres. Ofwel op dit blog, ofwel op sandra.pattyn@gmail.com.

Please, ik smeek jullie: tips, tips, tips (en recepten?). Wie weet kunnen jullie ze dan ooit in persoon proeven 🙂

Shiver

Zaterdagnamiddag gaan wandelen met de kinderen. Louis had nieuw ondergoed nodig en het weer was prachtig dus zijn we erop uit getrokken.

Eerst dus ondergoed gehaald en dan doorgewandeld tot bij Damass voor een ijsje.

Met de hoorntjes in de hand zijn we dan op ons gemak teruggekomen en zoals verwacht zat vooral Jan onder het ijs: mond, handen, kleertjes … een heel mooi zicht.

Dus voor het slapengaan was een bad niet overbodig.

Jan was zoals altijd zeer blij om in bad te mogen maar toen hij er een paar minuutjes inzat begon hij te klagen dat hij koud had, maar hij wou er nog niet uit. Ik wastte zijn haar en toen zat hij effectief te rillen dat het geen naam had. Het water was nochtans alles behalve koud.

Toen Louis uit bad ging wou hij er absoluut ook uit. Hij zat te beven gelijk een blad. Ik heb hem er dus maar rap uitgenomen en direct goed ingeduffeld. Eens droog heb ik hem aangekleed maar eerst zijn zijn temperatuur genomen en mijn vrees is uitgekomen: 39,4 °C.

Hopelijk is het oververmoeidheid en is het morgen voorbij, anders zal het geen leuk lang weekend worden 🙁

Update:

zondagmorgen en Jan lijkt weer volledig OK. Temperatuur: 37,2 °C 🙂

zondagmiddag: bergafwaarts met 39,1 °C

zondagavond: een jojo-effect: nu nog 37,4 °C

Zwemmen

Met dat ik nu met Zelie ga zwemmen wou Louis ook. Ik heb hem dan maar gezegd dat Zelie en ik gaan zwemmen, écht zwemmen en dus niet spelen, en dat hij dat nog niet kon en dus niet meekon.

Ik beloofde hem wel dat ik zou informeren bij de badmeesters om hem eventueel te leren zwemmen en Louis was daar zeer blij om.

Na het zwemmen gisteren heb ik dus de badmeesters aangesproken en die hebben me een telefoonnummer gegeven van hun collega die les geeft en ik mocht nog gisterenavond bellen.

Dat heb ik dan ook gedaan.

Gezien het het einde van het jaar is kon Louis nog les krijgen, maar dan ging het zeer intensief moeten gebeuren: elke zaterdag én zondag én nog een dag in de week, telkens een half uur, en dit gedurende de komende vier weken.

De eerste afspraak was voor deze middag en ik heb dan maar Michel de opdracht gegeven om toezicht te houden: daar een half uur staan wachten met drie kleine kinderen, juist op het middaguur, vond ik niet aangeraden.

Louis heeft deze voormiddag zeker wel vijf keer gevraagd wanneer hij nu ging gaan zwemmen: doodenthousiast, dus toen het eindelijk tijd was kon hij niet rap genoeg omkleed geraken.

Ik ben nog een vijftal minuten blijven kijken om dan met de drie andere kinderen naar huis te gaan. Louis leek nog steeds volkomen in zijn element.

20 minuten later kwam Michel al aangereden met Louis achterop: de zwemles was blijkbaar geen succes geweest. Gezien Louis nog een beetje bang is in het water heeft de leraar ons aangeraden te wachten tot hij helemaal op zijn gemak is in het water.

Louis moet dus nog aan watergewenning doen.

Ik heb Zelie dan maar gevraagd of ze het erg zou vinden als Louis op vrijdag zou meegaan of dat ze liever had dat het gewoon wij tweeën zou zijn. Ze twijfelde geen seconde: Louis moest mee. Toch een heel klein beetje teleurgesteld (want ik dacht dat zij het leuk zou vinden iets onder de meisjes te doen) vroeg ik waarom en toen antwoordde ze dat ze dan niet alleen in het klein badje zou zitten.

Zelie, altijd de praktische 🙂

Dus vanaf volgende week zal Louis waarschijnlijk ook mee gaan zwemmen. Tenminste, als hij wil en dan ga ik proberen of ik hem kan helpen over zijn angst. Als blijkt dat hij het zelf toch niet leuk vindt kan hij nog altijd beslissen om bij papa te blijven en Sokaban te spelen.