Eerste dag

Ha! Het ging pas regenen in de late namiddag. Enfin, dat werd toch gezegd. Awel. 14u, dat is voor mij NIET late namiddag. Dat is nog maar amper middag gepasseerd.

Maar we hebben het niet aan ons hart laten komen, of beter: Zelie, Anna en ik hebben het niet aan ons hart laten komen. Jan is namelijk een beetje ziek (oververmoeid, of dat hoop ik toch) en Louis is meegegaan naar de openingsparade, maar op de Korenmarkt heeft hij afgehaakt en is terug naar huis gegaan.

Hij had ongelijk: we hebben leuke dingen gezien op de Korenmarkt (morgen te lezen bij het Project) en ik had gelukkig de kinderen op het hart gedrukt zich toch redelijk warm aan te kleden én ondertussen hadden we deftige capes gekocht zodat we nog redelijk droog bleven en konden genieten van de optredens.

Vanavond ben ik dan nog met vriendin Pharilde én zonder kinderen naar een theatervoorstelling geweest (ook morgen te lezen bij het Project) en ook ongelooflijk genoten. We zaten gelukkig binnen, in een serre van de Plantentuin. ‘Gelukkig’ want we hebben het af en toe serieus hard horen gieten.

Een (zeer) natte dag, maar wel een leuke en alhoewel we nu wel voorzien zijn tegen de regen, ik hoop toch echt dat het niet blijft duren: een beetje zon is toch zo veel aangenamer.

Twee positieven

Vandaag heb ik er mij eindelijk aan gezet: het invullen van mijn belastingen.

Vorig jaar was ik er ook zo laat mee: de laatste dag ging ik dat rap eens met tax-on-web doen, tot ik besefte dat ik eigenlijk de code van mijn identiteitskaart helemaal niet kende. Uiteindelijk toch maar de papieren versie ingevuld en opgestuurd (jaja, 2 weken te laat, maar dat geeft eigenlijk echt niet). Ik ging een nieuwe code aanvragen toen ik besefte dat mijn identiteitskaart toch vervangen ging worden voor de aangifte dit jaar en dus was dat niet nodig.

De nNieuwe identiteitskaart is er met een code die ik deze keer wél onthouden heb, dus had ik ‘ruim’ de tijd om mijn aangifte te doen: een halve dag 🙂 Deze namiddag was het dan papieren bijeen zoeken en vanavond alles uitgerekend en mij dan aan de computer gezet.

Poging één lukte niet. Andere browser. Lukte ook niet. Andere computer, nog steeds geen geluk. Ik begon mij al serieus zenuwachtig te maken. Na al die pogingen besloot den anderen eindelijk om toch zelf eens te kijken. Bleek dat de software voor het lezen van de e-id niet geïnstalleerd was. Installeren dan maar en nog een poging ondernemen en na het herstarten van de computer lukte het eindelijk. Oef! Stukje stress minder.

Daarna was het relatief piece of cake. Hier en daar nog een extraatje moeten terugzoeken (polisnummers bv. want dat hadden ze nog nooit gevraagd bij de papieren versie) maar het ging heel vlot. Mooi kunnen indienen en dus zijn we weer goed voor een jaar.

Het andere positieve (en veel belangrijker): de dochter is weer thuis van scoutskamp. 10 dagen weggeweest en ze zag er goed uit. Heel erg vuil (enfin, haar uniform toch, zijzelf zag er verrassend proper uit), maar goed.

Ze heeft zelf haar rugzak mogen legen, want de geur alleen al … Voor de keukenhanddoeken ga ik een poging wagen om ze toch nog redelijk wit te krijgen, maar ik vrees dat die in de vuilnisbak zullen eindigen (maar daar was ik op voorzien: ik heb niet mijn mooiste meegegeven).

Veel tijd om bij te babbelen hebben we nog niet gehad, met die belastingtroep en zo, alhoewel we in de auto al een uitgebreid relaas hebben gekregen van een spel dat ze gespeeld hebben. Maar er is nog een week vakantie, dus dat komt nog wel.

Het gezin is weer compleet, de Gentse Feesten staan voor de deur: good times ahead.

Weet ge nog?

Dat ik eens schreef over mijn autobeschermengel? Awel, gisteren ontdekt dat hij nog steeds op mijn schouder meereist.

Het begon enige weken geleden, toen ik de ontkoppeling induwde om te schakelen en ik een ’toink’-geluid hoorde, zo van een veer die terugsprong. Michel hoorde het ook en we vonden allebei dat dat niet goed klonk en ik dus beter langs de garage kon passeren.

Maar toen maakte ik een afspraak, ook om de airconditioning te laten nakijken, en tegen dat ik naar de garage moest was dat geluid al lang gedaan en vergat ik het dus om te vragen dat na te kijken.

En toen ging ik gisteren met de kinderen naar Terneuzen, gaan zwemmen. Een heel leuke, ontspannen dag gehad, rond 16.30u afgerond om naar huis te gaan, want we hadden bezoek ’s avonds en ik wou nog langs de Colruyt om inkopen te doen.

Bijna in Gent gekomen, net voorbij de grote lichten op de Kennedybaan waarbij je kan afslaan om naar de Ring te gaan, hoorde ik een klak: iets brak. Mijn hart sloeg een paar tellen over, maar voor de rest merkte ik niets: de auto deed gewoon en normaal. Ik hoopte dat we zonder problemen thuis zouden geraken maar begon voor de zekerheid toch trager te rijden.

Een paar tellen later staan we stil voor de lichten om af te slaan naar de Afrikalaan, net tegenover de Weba. Toen ik wou vertrekken brak de koppeling door: plat tegen de vloer en geen terugslag meer. Daar stonden we dan, midden op een oerend druk kruispunt, gelukkig nog voor de lichten, en geen beweging meer in de auto te krijgen. En gelukkig dat het gebeurde op het moment dat we stilstonden.

Gevarendriehoek dan maar gezet, Touring gebeld, kinderen uit de auto gehaald en gaan wachten in de Weba: nog een geluk dus bij een ongeluk dat we toch ergens binnen konden schuilen.

Touring was gelukkig nog rap ter plaatse. Het gebroken stuk hebben ze kunnen herstellen, zodat de auto niet moest weggesleept worden en wij dus zonder auto kwamen te zitten.

De Colruyt hebben we niet meer gehaald, maar we waren wel thuis tegelijk met het bezoek. Nog een ‘voordeel’: in plaats van zelf te staan koken heb ik mij nu lekker kunnen laten verwennen op restaurant.

Mijn beschermengel heb ik ondertussen nog eens op mijn blote knieën gedankt en ik hoop dat hij nog heel, heel lang bij mij blijft.

Woehoe!

Louis en ik gingen brood halen: ‘onze’ bakker is gesloten op woensdag en donderdag en de bakker om de andere hoek is reeds in verlof, dus moesten we het centrum in.

Onderweg passeerden we Mieke en daar stonden nu toch niet de meest leuke schoenen in de etalage zeker? Dus sleurde ik Louis mee naar binnen om de prijs te vragen. Eens binnen deed ik eindelijk wat ik al maanden (of is het jaren? Hoe lang bestaat die winkel wel al niet) wou doen en snuisterde op mijn gemak rond. We vonden een eggling voor Louis en zagen ongelooflijk wijze spulletjes die ik, had ik een onbeperkte bankrekening, zeker zou gekocht hebben en vroegen uiteraard de prijs van de schoenen (die ik later ga passen én kopen – dat weet ik al zeker – als ik mijn steunzolen meeheb).

Terwijl we een praatje maakten met de verkoopster en zij onze aankopen inpakte kwam er een dame zeer doelbewust naar de toog gestapt alwaar zij vroeg of, als zij zich parkeerde onder de Vrijdagmarkt, het ver was naar het Gravensteen? De verkoopster zocht nog even naar het plannetje in haar hoofd en zei dat het zeker niet verder dan 10 minuten ver was. Ik draaide mij en wou aanvullen dat het amper een paar minuten was toen ik oog in oog stond met niemand minder dan TINE EMBRECHTS.

Bizar genoeg voor mij heb ik mijn kalmte kunnen bewaren en ben ik niet uitzinnig beginnen kwijlen, want Tine is toch één van mijn allerfavorietste actrices ooit. Ik heb haar gewoon kort gezegd hoe ze best kon lopen vanaf de Vrijdagmarkt en heb dan zeer normaal verder gedaan alsof er niets aan de hand was.

Maar hoe cool is dat niet! Tine Embrecht of all people! Zo wijs! En ze is nog knapper in het echt dan op TV.

De tijd heelt alle wonden

Het is ondertussen meer dan 9 jaar geleden dat mijn mama overleden is. Sinds een aantal jaar kan ik gerust aan mijn mama denken zonder in tranen uit te barsten. Herinneringen ophalen, denken aan wat zij over iets gezegd zou hebben of hoe zij iets gedaan zou hebben, dat zij zo content en trots zou geweest zijn over al haar kleinkinderen en zeker over haar kinderen.

Soms denk ik dan dat het grootste verdriet voorbij is. Dat het een plaats gekregen heeft.

En dan zit je in de auto en hoort een liedje waarin gezongen wordt dat ‘moeder het nooit zal weten omdat ze al een tijdje dood is’. Dan merk ik dat het verdriet op zo’n momenten nog niets gesleten is. Dat mijn ogen volschieten en ik alle moeite van de wereld moet doen om niet in tranen uit te barsten.

Want tussen denken en weten wat mijn mama zou gedaan of gedacht hebben, ligt nog steeds een wereld van verschil.

Den boer op

De reclameregie mag mij dan misschien vergeten zijn toen ze apparaatjes uitdeelden om te testen, ze vonden wel mijn adres om met het hele gezin op uitstap te gaan en dat is ook heel leuk.

De vraag was of we geïnteresseerd waren om iets te doen rond de campagne die Danone nu voert, over waar hun melk vandaan komt en zo. Zoals de dame van Danone vandaag zei: ge kunt nog zoveel via reclame zeggen aan de mensen dat de melk van lokale boeren komt en van zeer goede kwaliteit is, als de mensen dat niet zelf kunnen meemaken en zien, dan komt dat toch niet echt over.

Dus contacteerden ze hun leveranciers met de vraag of die het zouden zien zitten om een soort van opendeur dag te houden en een aantal van hen ging akkoord. En zo hebben ze het ook mogelijk gemaakt voor u en ik om in levende lijve zo’n melkboerderij te gaan bezoeken.

Elke zondag tijdens de grote vakantie kan je zo’n bezoekje doen en het is eigenlijk wel meer dan gewoon een bezoekje. Wij werden om 10.00u verwacht in het verre Wuustwezel voor een brunch. We werden daar zeer goed ontvangen met een glas versgeperst appelsiensap en een volledig buffet stond al te blinken. We konden ‘aanvallen’ wanneer we wilden en de keuze was meer dan ruim: ruim assortiment aan broodjes, brood en koffiekoeken, zalig roerei met tomaatjes, spek en kruiden, uiteraard verschillende producten van Danone (yoghurt, mousses, drankjes…), tomatensla, gemengde sla, charcuterie, quiches, kaasschotel, cornflakes, verse chocomelk, koffie, thee, water, … Alles zeer vers en lekker klaargemaakt.

Ook de kinderen waren zeer welgekomen want het bezoekje is dus echt op de volledige familie gericht. Er stond een springkasteel (ge ziet dat dus van hier dat de kinderen veel gegeten hebben: dat springkasteel was uiteraard veel interessanter), er waren kleurprenten en dingen om die mee in te kleuren. De kinderen kregen hun eigen afzonderlijke rondleiding vóór de volwassenen en ze kwamen zeer enthousiast terug, zeker nu er die morgen net twee kalfjes geboren waren en ze die hebben kunnen zien.

De

Daarna was het de beurt aan de volwassenen. Terwijl iemand van de organisatie bij de kinderen bleef, konden wij met een gerust hart vertrekken. We kregen een uitgebreide uitleg van hoe de koeien behandeld werden, wat voor voer ze krijgen, de verschillende stadia van hun opgroeien, het verzorgen, het kalveren, al wat erbij komt te kijken en uiteraard het melken. De rondleiding werd door de boer zelf gegeven (enfin, de jonge boer, want het is een familiebedrijf waar vader, moeder en zoon samenwerken) en het enthousiasme en de liefde voor het vak druipten er van af en zoiets werkt aanstekelijk. Zo’n blik achter de schermen krijgen met zoveel uitleg … zeer leuk. De boer beantwoordde ook alle vragen die we stelden.

Als afsluiter mochten we nog poseren voor een instant foto om mee te nemen. Ik heb den anderen dan maar een beetje onder druk gezet om met ons vijf op foto te gaan, want zoveel gezinsfoto’s hebben we hier niet, en het is nog gelukt ook. Toen we afscheid namen kregen we nog een hele goodie-bag toegestopt met allemaal lekkers van, u raadt het al, Danone.

Wil je ook eens gaan genieten van een lekkere brunch en zo’n bedrijf ook van dichtbij bekijken, dan moet je naar de website van Danone surfen en u inschrijven, want het is een aanrader én het is gratis, wat ook altijd meegenomen is.

Dankuwel Danone voor een leuke middag.

Eerste échte dag vakantie

Sinds donderdagmiddag ben ik in verlof, deel I. Er stond namelijk niets op het programma en de voorbije dagen zat het programma nog vol, zowel overdag als ’s avonds.

Ik had mij voorgenomen NIETS te doen vandaag, behalve dingen uitsluitend voor mijzelf. Die dingen, daar vielen onder ‘slapen’ en ‘lezen’.

Het eerste deel van de dag is volledig verlopen zoals ik het wou: ik heb namelijk geslapen tot 13.15u. Wel wakker geworden om 9.15u en wakker gelegen tot iets na 10.00u, maar dan toch weer in slaap gevallen en wakker geworden om 12.15u om nog even mijn ogen te sluiten en ze weer open te doen om 13.15u. Opzet 1 was dus duidelijk gelukt

Opzet 2 al veel minder: in mijnen zetel zitten en lezen.

Ik ben wel beginnen lezen, maar toen kwam vriendin I. langs (waar ik gisterenavond was voor een ongelooflijk leuke en gezellige vrouwenavond en ook een zeer late en eigenlijk niet volledig nuchtere, maar dit terzijde) met mijn handtas en bleef dan een beetje plakken wegens dat we nog steeds veel te vertellen hebben en haar man en zoonlief in de Fnac zaten en ze dus tijd had om te blijven plakken.

Eens de vriendin weg was moest ik met Jan naar de Colruyt want papa had hem beloofd dat hij een nieuwe boekentas kreeg … vandaag! En hem uitleggen dat die boekentas toch niet dringend was wegens dat de vakantie pas BEGONNEN was … Als jullie den anderen een beetje kennen, dan hoef ik alleen maar te zeggen dat Jan een aardje naar zijn vaartje is, dus dat was geen avance.

Terug van de Colruyt heb ik mij toch nog een half uurtje kunnen zetten om te lezen terwijl Anna naast mij krijtte (want ik zat op straat) en toen waren de buren er en was het gedaan met lezen.

Maar kijk, ondanks dat ik niet volledig heb kunnen doen wat ik wou, was het toch voor 90% een vakantiedag, dus missie geslaagd, zou ik zo zeggen (en nu ga ik nog een beetje met de buren kletsen, want ondertussen hebben we samen met de buren – op straat – gegeten en nu blijven we nog wel een tijdje babbelen).

Kruimels weg

Er was nog een opvolging tegoed en dus ook al long overdue. Maar beter laat dan nooit, zou ik zo zeggen.

Want er moest uiteraard eerst getest worden, en toen was het hier een maand stil, en toen moest ik mijzelf op gang trekken, want ik doe dat wel graag, bloggen, maar soms is het nu eenmaal nog een opgave om ’s avonds uw hersenen te gebruiken en stelt ge dat dan uit, en uit, en uit…

De testfase zit er inmiddels al lang op en het gebruik is volledig ingeburgerd. De Dyson Digital Slim staat (of beter: ligt) in de keuken en wat! een! gemak! en ook: luxe!

Het ding is zeer compact, licht en handig. Het werkt op een (oplaadbare) batterij zodat er nooit een draad in de weg zit en doordat het nogal klein is ligt het niet in de weg. ‘Liggen’ want bij ons ligt hij (voorlopig) op de vensterbank.

Wordt er gegeten en vallen er kruimels op de grond: even vastpakken en opstofzuigen en weg zijn ze. Snijden we brood af en ligt het aanrecht vol kruimels: lange buis eraf, kort stukje erop en gebruiken maar. En dat ding werkt dus niet alleen op kruimels hé 🙂

Dat een keuken waarin zes mensen dag in dag uit leven rap vuil wordt hoeft niet gezegd, dus die Dyson is een godsgeschenk. Geen gesleur meer met borstels uit de kast halen, dingen bijeen vegen en dan alles nog verslepen naar de vuilbak. Gewoon de Dyson pakken, stofzuigen en alles is proper. En wat nog het leukst is vanallles: de kinderen doen nu niet liever dan hun gemors op te ruimen. Ze vechten er zelfs om.

Is er dan niets negatief aan? Eén heel miniem klein opmerkingske. Het ding is eigenlijk eerder kruimeldief met een lange buis aan om niet op uw knieën de kruimels op te moeten zuigen. Geen probleem, want het is even krachtig als een stofzuiger (en krachtiger zelfs, wegens, het is en blijft een Dyson), maar als je stofzuigt, gebruik je dat toch wel gemiddeld iets langer dan een kruimeldief (ikke toch) en de aan/uitknop is geen knop om aan en uit te zetten, maar een knop die je ingedrukt moet houden zolang je wil stofzuigen. Maar kijk, zo’n minpuntje is meer dan te verwaarlozen (en ondertussen krijgt de vinger ook een krachttraining).

Nog één kleine minpuntje, maar dat is gewoon zeer persoonlijk: jammer dat het ding niet 2 jaar vroeger bestond. Dan had ik speciaal een kast laten inrichten in onze keuken om hem in op te bergen (en dan vooral de oplader). Maar niet getreurd: de kamer naast onze keuken moet nog ingericht worden en ik weet nu al waar de kast moet komen waar ik hem kan in opbergen zodat hij zeer handig beschikbaar blijft.

De Dyson Digital slim is dus echt een aanrader.

Voorbereidingen

Drie avonden op rij bezig en nog drie avonden te gaan.

Zondagavond naar een zeer leuke trouw (waar er een feest was met tussendoor ook lekker eten. En omdat er zoveel gedanst werd vanaf het begin, duurde het ook langer vooraleer alle gangen geserveerd werden. Maar gelukkig geen moment de tijd gehad om daar last van te hebben).

Gisteren en vandaag aan de voorbereidingen begonnen voor de Gentse Feesten. Zowel Puppetbuskersfestival als MiramirO staan elk jaar op ons lijstje, dus is het elk jaar weer puzzelen wat wanneer te doen zodat we zoveel mogelijk voorstellingen kunnen meepikken. Uiteraard doen de kinderen en ik dat samen met de collega’s van Gentblogt, dus komt er heel wat overleg aan te pas (en hapjes en drank en gezellig gebabbel).

Het waren al drie zeer late avonden en het ziet er dus niet naar uit dat de rest van de week beter wordt. Voor morgen staat Prince op het programma; overmorgen overleg voor de werken in huis en dan vrijdag een avondje met de vriendinnen.

Nog een geluk dat het mijn laatste werkdagen zijn zodat ik volgende week nog kan uitrusten vooraleer de Gentse Feesten beginnen. Zaterdag staat er alvast niets op het programma: beter kan niet.

Vakantie

Als eerste vakantiedag hebben we voornamelijk … niets gedaan.

En toen was het plots 15u en beseften we dat we eigenlijk toch nog dingen moesten doen.

Eén ervan was naar het SMAK gaan voor ‘Verboden boven de 18’. De kinderen hebben alle vier een kunstwerkje gekozen in een recordtijd: ik zat nog niet goed en wel neer of ze waren al terug. Ik ben zeer benieuwd wat het geworden is, maar we zullen tot augustus moeten wachten vooraleer we het weten.

Daarna moesten we nog langs de kampeershop passeren: Louis zijn sandalen waren al volledig kapot (na amper 2 maanden) en Zelie kon moeilijk met haar mooie sandalen op scoutskamp, dus een stevig paar voor elk was nodig.

Op de laatste moment van de dag gingen Zelie en ik dan nog rap de stad in: zij voor haar verjaardagscadeau die zij nog van ons tegoed had, ik voor een accessoire voor onder mijn kleedje dat ik morgen naar een trouw wil aandoen. We hebben ons nog serieus mogen opjagen om op tijd in de tweede winkel te geraken, maar beide doelen zijn bereikt geworden.

Wat begon als een zeer rustige dag is dan toch nog druk geëindigd maar we hebben toch alles gedaan gekregen wat we wilden doen.