Een schot in het oor

Het is gelijk al eeuwen geleden, maar ooit kregen we een hoorspel toegestuurd. Of we er eens naar wilden luisteren en eventueel zeggen wat we er van vonden.

Nu, ik heb niet zo’n groot concentratievermogen als het om dingen gaat om naar te luisteren. Als het enkel luisteren is, dan ben ik zeer rap afgeleid en mis ik ook hele stukken. Michel heeft de CD eens ingestoken, maar het was op een slecht moment en moest dan afgezet worden en uiteindelijk kwam het er niet meer van.

De CD werd vergeten. Hij vloog ergens op een stapeltje en we dachten er niet meer aan.

Fastforward naar eind december vorig jaar: met 2 auto’s naar de Efteling, vijf kinderen in mijn auto en wat had het vriendje mee voor in de auto? Niet de CD die wij gekregen hadden, maar wel 2 andere CD’s van dezelfde reeks. Ze duurden elk ongeveer een uur en dat was ideaal: één om te gaan en de ander om terug te keren.

Ik moet zeggen, ik heb nog nooit zo een aangename autoritten gedaan met 5 kinderen. Zalige stilte gewoon. 5 kinderen (de jongste 3j 9m, de oudste 10j 6m) die een uur lang doodstil zaten te luisteren. Zalig. En mijn concentratieprobleem was afwezig, want uiteindelijk deed ik iets meer dan alleen luisteren: ik was ook met de auto aan het rijden, dus mijn ogen deden ook iets en dus konden mijn oren gewoon hun ding doen.

De kinderen waren onmiddellijk gebiologeerd, maar ik niet minder. Het zijn luisterspelen naar verhalen van Hans Christian Andersen en op kinderen gericht, maar voor de volwassenen zijn er ook meer dan genoeg elementen om het even leuk en boeiend te maken. Er zijn double entendres, verwijzingen naar dingen van toen wij ‘klein/jong’ waren, dubbelzinnige opmerkingen, grapjes gericht op volwassenen, maar allemaal zo gedaan dat de kinderen het niet door hebben dat zij niet het doel zijn van die grapjes. De kinderen vinden het even leuk, zij het op een ander niveau.

Ondertussen heeft de firma 4 CD’s uit en we hebben ze alle vier. De eerste CD hebben we (gelukkig) terug gevonden, de andere hebben we dus gewoon gekocht en het is een ongelooflijk goede investering geweest. Ik heb trouwens rijkhalzend uitgekeken naar de laatste CD, niet omdat ik wist wat het verhaal ging zijn, maar omdat de andere 3 CD’s ondertussen zoveel gespeeld zijn geweest dat ik ze toch wel een beetje beu gehoord ben. De kinderen daarentegen kunnen ze nog wel duizenden keren beluisteren.

Voor degenen onder jullie die wel eens willen weten welke die ongelooflijk leuke CD’s zijn, het zijn de luisterspelen van Het Geluidshuis: De wilde zwanen, De vlo en de professor, De mestkever en De reisgenoot. Ze hebben ook een reeks voor volwassenen en ik heb eigenlijk ongelooflijk veel goesting om ook zo een eens te proberen. Maar ik zit niet lang genoeg meer alleen in de auto om te kunnen luisteren, dus ik ga dat nog even uitstellen.

Spelen in alle maten en kleuren

Een week of twee geleden een mailtje van de reclameregie: of we zin hadden om met de familie naar <a href="http://www.playtown.be/nl/visit-home.php">Playtown</a> te gaan "<em>een interactieve speel- en belevingsbeurs voor de kleine en grote(re) kinderen onder ons :D</em>".

Speelgoed, spelen, interactief. In een gezin met vier kinderen (en den anderen, die soms toch niet moet onderdoen voor de kinderen op dat vlak) moet je dat eigenlijk niet vragen, behalve als formaliteit, maar eerlijk gezegd had ik er toch een paar bedenkingen bij, want een beurs, dat is toch eigenlijk maar standjes en rondlopen en dingen aangesmeerd krijgen, of niet?

De beurs liep ongeveer de hele voorbije week van de vakantie, en zoals dat wel eens gebeurt met kinderen waren er al de hele week plannen. Het enige gaatje dat we nog vrij hadden was dan vandaag en dus blokkeerden we maar onze agenda.

Kort na de middag vertrokken, tegen 13.00u daar aangekomen en om 16.45u teruggekeerd en ik moet zeggen, ik ben pompaf. De beurs was niet zo immens groot in de zin van bijvoorbeeld een Batibouw waar ge kilometers loopt van stand naar stand. Er waren ‘maar’ twee grote zalen met een 60-tal stands, maar bij elke stand was er wel iets te doen.

Concentratie!

De beurs was echt interactief, het was echt een belevingsbeurs en de kinderen hebben bijna vier uur non-stop kunnen spelen.

Smartmax

Elke stand had zijn speelgoed uitgehaald om mee te spelen. De kinderen konden kliederen en prutsen naar hartelus en wat is er eigenlijk een betere reclame voor uw speelgoed dan dat kinderen er mee willen spelen.

Anna maquillage

Er was veel volk, veel meer dan ik verwacht had op zo’n eerste versie van een beurs.

Gitaar!

We hadden een beetje problemen om de kinderen mee naar huis te krijgen, verwonderlijk nietwaar 🙂

Zelie op Kinect

Oh ja, ik mag dan wel pompaf zijn, de kinderen absoluut niet en we hebben niet moeten vragen of ze volgend jaar terug zouden willen gaan, want ze vroegen ons zelf of we volgend jaar terug zouden komen. Een succes dus en een pluim voor de organisatoren.

Die keer met die bekende voetballer

Vandaag was het de laatste dag van het voetbalkamp van Jan. Een hele week (allez, behalve maandag dan) heeft hij weer getraind en gespeeld en plezier gehad. Deze keer waren ze met 6 van de 7 spelers van zijn club, dus hij had er wel zin in.

Bij de inschrijving van zo’n kamp staat er dat een ontmoeting met een bekend iemand uit het voetbalmilieu erbij kan zijn. Zo heeft hij deze zomer, op zijn kamp in Oudenaarde, met niemand minder dan Frank De Bleeckere op de foto gemogen. Niet verwonderlijk, want Frank De Bleeckere is een Oudenaardist en zijn vader was studiemeester op mijn school. Een logischer keuze kon er niet zijn.

Op zijn kamp in Gent had hij pech. Geen bekende voetbalmensen want het was 2 weken kamp en de kinderen die in de tweede week het kamp volgenden hebben wel een ontmoeting gehad. Jan volgde kamp in de eerste week.

Maar deze keer stond het al sinds gisteren aangekondigd: van 14u tot 16u konden de ouders komen kijken met om 16.15u een ontmoeting met een speciale gast.

Zo stonden wij dan vandaag in de regen te kijken naar wat ze allemaal geleerd hadden de voorbije week. Gelukkig stopten ze een half uur vroeger zodat de kinderen lekker lang onder een warme douche konden opwarmen, terwijl wij in de cafetaria al iets konden drinken. Om 16u betraden de kinderen dan in mooie rijen de cafetaria en namen ze plaats op voor hen voorbehouden zitjes.

Er werd wat gespeeched door één van de organisatoren en toen was het tijd voor de ontmoeting. Niemand minder dan Randall Azofeifa bracht een bezoekje aan de kinderen. Hij overhandigde de diploma’s en daarna konden de kinderen op de foto met hem en een handtekening vragen.

Niet dat Jan eigenlijk wist om wie het ging, want zoveel voetbal kijkt hij nog niet, maar ik heb toch maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om de ontmoeting vast te leggen. Ge weet maar nooit wat hij daar in de toekomst van zal denken.

Geplaatst

Onze binnendeuren staan niet langer in de gang. Gisteren kreeg ik namelijk telefoon: of het morgen (donderdag) of vrijdag zou passen. No time like the present, zei mijn gevoel, en dus zei ik dat hij maar vandaag moest langskomen.

Deze ochtend om 8.30u was hij er, net zoals aangekondigd, en ging hij aan de slag. Kort na de middag zaten ze op hun plaats: drie binnendeuren op het gelijkvloers.

Dat het zo een verschil zou uitmaken, had ik mij niet kunnen inbeelden. De ruimte lijkt anders. Dat is ze ook, maar toch. Maar wat mij vooral opvalt is de temperatuur in de keuken. Vanavond waren hier mensen en zaten we in de keuken EN IK HAD HELEMAAL GEEN EXTRA TRUI AAN! De laatste 10 jaar heb ik geen enkele ‘koudere’ avond in de keuken kunnen doorbrengen zonder extra trui. Vanavond had ik hem (uit gewoonte) aangedaan, maar kon hem gewoon uitdoen. Zo aangenaam warm was het daar.

We hebben binnendeuren en ge kunt u niet inbeelden hoe blij ik daarmee ben 🙂

En dan slaat uw hart een paar slagen over

Vandaag voetbaltraining, zoals elke woensdag.

De jongens waren aan het oefenen op passen geven aan elkaar. Een matchke, 3 tegen 3.

En toen ging N. onderuit om de bal weg te schoppen terwijl K. er recht op afging en niet meer kon stoppen. Hij maakte een tuimeling over N. om op de grond te blijven liggen en luid wenend zijn arm vast te houden. De training was afgelopen. De ambulance werd gebeld, want het zag er niet goed uit.

Mijn hart miste een paar slagen, want voor hetzelfde geld was het Jan geweest. Het zijn risico’s waarvan dat ge weet dat ze bestaan, maar waar ge toch liever niet mee geconfronteerd wordt, toch niet nu al, toch niet nu ze pas 6 jaar zijn.

14

Zoveel kinderen gingen op strooptocht gisteren. Vergezeld van 4 ouders.

En zo leert de buurt hun secretaris ook nog eens op een andere manier kennen en haar kinderen als bengeltjes in plaats van engeltjes.

Op strooptocht

‘t Was een mooie bende en ze hebben genoten. En wij ook.

Commercie, bring it on

Toen er in het begin sprake was, van dat Halloween ook hier in België zou gevierd worden, verklaarde ik bij hoog en laag hoe belachelijk dat wel niet was en dat wij toch niet alles moesten doen wat ze daar in Amerika deden en (uiteraard) dat ik daar nooit aan zou meedoen.

Fastforward x aantal jaar later en zie hier maar een keer. Of het jaar daarna. Of nog beter, vorig jaar. Tja. Eens er kinderen zijn, smijt ge rap toch wat meningen de deur uit.

Soit. Vorig jaar was zo leuk, dat we dit jaar weer een bende kinderen hebben uitgenodigd. En om het voor ons ook nog leuker te maken, hebben we de ouders deze keer mee uitgenodigd. De kinderen mogen nog steeds blijven slapen (en voor zover ik gehoord heb blijven er toch een pak plakken), maar de ouders zullen ook kunnen blijven plakken. Als iedereen komt zullen we met ongeveer 20 man zijn.

Zelie heeft voor de uitnodiging gezorgd

Gisteren en vandaag heb ik al staan koken. Net zoals vorig jaar hebben we voor de kinderen verse frietjes voorzien en die gaan we morgen maken. Er is ook courgettesoep (gisteren gemaakt) en er zal ook pompoen-wortelsoep zijn waarvoor de bouillon vandaag getrokken werd. Gisteren en vandaag heb ik dan nog stoverij gemaakt, zodat de ouders iets kunnen eten bij hun frietjes. De drank is koud gezet en er zijn hapjes en chips en uiteraard is er snoep (moesten er toch andere kinderen langskomen).

We zijn er nog niet helemaal klaar voor, maar dat komt wel in orde: hoe lang kan dat duren, 10kg frieten maken?

Samsung Wave

We gaan hier nog eens van reclame doen, of moet ik zeggen, review

Een tijdje geleden werd ik, net als i., gecontacteerd om de Samsung Wave uit te proberen en jullie weten het of niet, maar ik ben geen gadget persoon. Mijn GSM is een basismodel waarmee ik kan telefoneren en sms’en en daar stopt het ook bij. Geen internet, geen GPS, geen foto’s, … geen enkele extra functie. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ik niet opensta om iets nieuws uit te proberen. Enter de Samsung Wave.

En kijk, we zijn nu ondertussen een paar maanden verder en ik ben er redelijk mee weg, ook al gebruik ik slechts een fractie van de mogelijkheden. Het is uiteindelijk een telefoon in bruikleen, niet om te houden, en dat beperkt je toch in het gebruik. Alhoewel. Zoals gezegd ben ik niet zo’n gadget persoon en de de functies die ik nu niet gebruik, zie ik mij sowieso niet direct gebruiken.

Dienen Wave, dat is een smartphone begod. Touch screen, met een heleboel icoontjes en applicaties en wat nog allemaal. Met eigenlijk twee soorten schermen waarbij op het ene scherm vele icoontjes op staan en een ander soort scherm waar je je eigen meestgebruikte widgets kan opzetten en zo direct toegang hebben.

De kennismaking was wel positief. Het is een stevige telefoon, duidelijke, heldere display, knopkes op de juiste plaats, handig en zo. ‘Helder display’, dat is dan tegelijk ook een negatief puntje, want in de zon ziet ge amper een steek. Gelukkig is er niet zo veel zon hier in België, zo hebt ge er ook niet te veel last van.

Het besturingssysteem, Bada en speciaal ontworpen, snel en logisch: het wijst zichzelf allemaal uit en de handleiding is niet echt nodig. Zeker voor een nitwit als ikzelf, moet zoiets zichzelf wel uitwijzen, want anders had ik hem zeer rap aan de kant gelegd: ik heb daar nu eenmaal niet het geduld voor. Stabiel, weet ik niet zo. Het is al een paar keer gebeurd dat ik een nummer wou bellen en de boodschap kreeg ‘enkel noodoproepen’. Toen het de eerste keer gebeurde dacht ik dat dat kwam omdat mijn belkrediet op was, dus ging ik maar opladen. Maar mijn krediet kwam niet op de telefoon en de booschap bleef staan. Bleek achteraf dat ikzelf trouwens ook niet bereikbaar was, wat wel het geval is als mijn belkrediet op is: dan kan ik niet bellen, maar kan iedereen anders mij wel bellen. Probleempje dus. Het is makkelijk op te lossen, daar niet van (telefoon volledig uitzetten en opnieuw opstarten) maar het is wel vervelend, vooral omdat je niet weet wat de aanleiding kan zijn en dat je niet gewaarschuwd wordt dat het gebeurd is. En hij is ook al een drietal keer vanzelf uitgevallen: ik wou hem gebruiken en toen moest ik mijn pin-code opnieuw ingeven. Bizar en, zoals al gezegd, vervelend.

Het gebruik zelf dan maar.
Het eerste wat ik testte was uiteraard het touch screen. Icoontjes openen, wireless aansluiten, internet uitproberen en mail controleren. Kijken hoe het toetsenbord werkt en zien of het gemakkelijk was of eerder moeilijk en als ik het moet vergelijken met mijn gewone telefoon, dan moet ik toch zeggen dat een klassieke indruktoets iets gemakkelijker is. Want de ene keer werkt het scherm als een droom, een andere keer druk je een paar keer vooraleer er enige reactie komt. Vooral met het opnemen van de telefoon en het afsluiten van een gesprek heb ik in het begin gesukkeld. Via het touch screen was het ‘eenvoudig’ want je moest gewoon de toets even blijven ingedrukt houden. Maar dat gaf meestal tot resultaat dat ik het gesprek mistte omdat het te lang duurde. Dan toch maar de handleiding erbij gehaald en toen bleek dat je ook kon opnemen met een ‘echte’ druktoets. Sindsdien mis ik geen gesprekken meer.

Volgende test was uiteraard met de camera. Het is de eerste keer dat ik een telefoon heb met een camera. Vroeger had ik altijd een kleine camera op zak. ‘Vroeger’ als in mijn studententijd en ik had gehoopt dat ik, met een deftige camera op de GSM, ook weer meer foto’s zou trekken, maar dat is niet het geval. De camera is nochtans van goede kwaliteit en ik ben zeer tevreden over de kwaliteit van de foto’s en filmpjes, maar ik ben het ondertussen niet meer gewoon om een fototoestel bij de hand te hebben en dus vergeet ik telkens weer om er gebruik van te maken. Maar hier en daar heb ik het mij toch al herinnerd en schoon foto’s gemaakt van de kinderen.

Maar de foto’s die ik maak, kan ik daarentegen wel zelf direct uploaden naar mijn mail account, of naar Facebook (één van de standaard applicaties). Het gevolg is dat ik de foto’s direct online kan zetten of bewaren op mijn computer en geen eeuwen moet wachten tot den anderen tijd of zin heeft om dat voor mij te doen.

Qua applicaties gebruik ik dus enkel die die er standaard opzitten. Zoals de gmail widget om mijn mail te controleren. Het kon ook via een speciaal icoontje en waar je je e-mail adres kan ingeven. Maar bij elke nieuwe mail ging er een “ping”, wat danig op mijn zenuwen werkte, dus heb ik het maar weer afgezet. Er is gewoon internet en Facebook en Youtube en een weerapplicatie en een applicatie om kaarten te bekijken en uiteraard zit er een GPS functie in. Dat laatste heb ik nog niet gebruikt, de vorige dingen wel. Jan speelt met de spelletjes die er op staan, ikzelf niet. Spelletjes zijn niet zo mijn ding. Andere applicaties downloaden is wat nutteloos aangezien de telefoon toch ooit eens moet teruggegeven worden.

Ik geniet wel van het speeltje, wat ik eigenlijk nooit echt gedacht had. Vooral het feit dat ik nu mijn mail kan opvolgen, ook als ik niet thuis ben, vind ik fantastisch, alhoewel ik dat dan weer zelf beperkt heb: ik heb geen internet bij mijn telefoonabonnement en dan op het internet gaan is zeer duur. Dus gebruik ik alleen het draadloos internet, als dat beschikbaar is en gelukkig bieden meer en meer zaken gratis draadloos internet aan, en als dat niet beschikbaar is en ik zit niet achter mijnen computer, ben ik gewoon niet bereikbaar per mail en dat is ook geen ramp.

Conclusie: der zijn leuke dingen aan, ook een paar minder leuke, maar overwegend is het een leuk ding, zeer handig, maar uiteindelijk, als het puntje bij paaltje komt, zou ik hem zelf niet kopen. Niet omdat ik een andere smartphone verkies, maar gewoon omdat ik echt zoveel geld niet zou kunnen uitgeven aan een telefoon en als ik hem moet teruggeven ga ik gewoon terug naar mijn modelleke waarmee ik kan telefoneren en sms-en.

Maar ik ga het toch wel (een beetje) missen.

Ze zijn er!

We hebben binnendeuren. Eindelijk! Na 10 jaar! We hebben binnendeuren, joepie!

Ze zijn ze deze namiddag komen leveren. Deuren en chambrants en klinken en sloten en scharnieren en nog vele dingen die ik nu vergeet. Ze staan in de gang.

Nu wachten tot we een afspraak krijgen met de schrijnwerker zodat ze ook nog in de deurgaten komen en we ze effectief kunnen gebruiken 🙂