Feest net niet in het water

Deze namiddag was het het feestje voor de laatste aanwinst in de familie. Sien, derde kindje van mijn nichtje, werd door vrienden en familie verwelkomd en gevierd.

Het feestje begon rond 14u30 en wij waren er tegen 15u. Het weer viel mee en we waren direct aan het bijbabbelen met een aanwezige vriend. En toen begon het te overtrekken, en dan een beetje te regenen om uiteindelijk over te gaan in gietende regen.

Iedereen onder de tenten om te schuilen en we stonden toch redelijk goed opeen gepakt. Een beetje schrik dat het hele feestje in het water zou vallen, maar uiteindelijk heeft de bui niet lang geduurd: nog geen uur.

De rest van de dag en avond was het zalig en zelfs de zon is nog een tijdje van de partij geweest. We zaten met het grootste deel van de familie verenigd en konden weer goed bijbabbelen.

De kinderen genoten van elkaars gezelschap en het was zalig om zien hoe goed ze (meestal toch) overeen komen en hoe de groteren toch wel voor de kleintjes zorgden.

En ik heb mogen genieten van de baby. Lekker knuffelen en vertederd kijken terwijl ze in slaap viel op mijn schoot. En evenveel genieten toen ze wakker werd en een beetje lastig werd en ik haar zonder schuldgevoel terug kon geven aan de mama 🙂

Familiefeestjes. Altijd iets om naar uit te kijken en met veel plezier op terug te kijken.

He’s back

We waren net op tijd om Jan van het kamp af te halen. Het was net beginnen regenen en de kinderen stonden onder de poort te wachten. Hij was blij om ons te zien, maar niet overdreven.

Hij keek zelfs een beetje sip en toen ik vroeg wat er was, was het: moe (doodmoe zal meer de lading dekken) en toch wat triest dat zijn weekje bij zijn tante erop zat. Dubbele gevoelens dus.

Hij heeft zich dus zeer goed gehad. Op zijn ‘rapport’ van het einde van de week heeft hij één voldoende en voor de rest allemaal zeer goed én hij heeft Frank De Bleeckere ontmoet en hij staat op de foto met hem. Niet dat hij daar van onder de indruk was, want hij wist dus niet wie het was, maar soit.

We hebben bij mijn zus gegeten en de kinderen hebben dus nog een tijdje kunnen spelen en tegen dat we naar huis gingen waren de dubbele gevoelens voorbij: hij was blij dat we er waren en dat hij terug naar huis ging.

Hij is terug en ik heb daar absoluut geen dubbele gevoelens bij: ik ben doodcontent.

Terug naar de roots

Deze namiddag in de Vlaamse Ardennen gezeten, de streek waar ik mijn jeugd doorgebracht heb en waar vriendin E. nu nog woont.

Een kleine wandeling, waar ik dingen zag die mij terug deden denken aan de fietstochtjes naar vriendin E. haar ouderlijk huis. Herkenningspunten waarvan ik niet meer wist dat ik ze nog kende.

Daarna een koffie gedronken en een pannenkoek gegeten in, nog maar eens, goed gezelschap terwijl de kinderen (eerst 5, dan 6) een beetje verder speelden in de speeltuin.

En zo kabbelt de vakantie lekker voort.

Twee dagen zee

Zo slecht als het weer gisteren was, zo mooi vandaag.

Want gisteren waren we afgesproken om naar zee te gaan. Die afspraak lag al een goede week vast. De eindbestemming was de kust, welk deel van de kust lag open. Of beter, was afhankelijk van het weer.

Druilerig weer gisteren en dus geen strandweer en we schakelden over op plan B: naar Sunparks, Acuafun. Een (sub?)tropisch zwembad waar we de hele namiddag doorgebracht hebben. Zwemmen, glijden, ploeteren in het ondiepe en in het peuterbad, buiten zwemmen, bubbelbad, … we hebben het allemaal gedaan en dan nog eens. Louis heb ik amper gezien, hij was meestal alleen op pad; er was nog een meisje mee waar Zelie het blijkbaar goed mee kon vinden en ik ben grotendeels bij Anna gebleven.

Anna heeft mij enorm verbaasd: ze heeft geploeterd, ging onverschrokken richting diepe (ze stopte wel op tijd), liet zich vallen met haar gezicht onder water en sprong uiteindelijk in het bubbelbad waarbij ze volledig onder water ging en er vrolijk weer uit opstond.

Vandaag ging het dan weer richting zee. Vrienden van ons verbleven er sinds vorige vrijdag. We spraken af met nog andere vrienden en deze namiddag vertrokken we.

De hele namiddag op strand gezeten met 4 volwassenen en 9 kinderen. Zalig weer, de zee was eigenlijk aangenaam van temperatuur en het gezelschap maakte de dag af. In een bootje gevaren met Louis, zandkasteel gemaakt met Zelie en gevliegerd met Anna. Meer moet dat niet zijn.

Morgen trekken we er weer op uit en dan is het eindelijk vrijdag, tijd om Jan weer naar huis terug te brengen.

Eén dag afwezig

Het geeft toch een heel ander gevoel, Jan weg in plaats van Zelie of Louis. Misschien omdat Zelie en Louis al meer weg geweest zijn en ik dat al een beetje gewoon ben, misschien omdat Jan toch nog klein is, … ik weet het niet.

Dus probeerde ik deze namiddag Jan te bereiken. Niet om te weten of hij zich goed had bij mijn zus, daar heb ik geen twijfels over, wel om te weten of het voetbalkamp leuk was.

Eerste telefoon lukte niet. Of beter, mijn zus was aan het werk en dan wordt de thuistelefoon doorgeschakeld naar haar GSM voor eventuele klanten. Zus wel gesproken maar ze was op verplaatsing, dus geen gesprek met zoon.

Tweede poging: schoonbroer telefoneren op zijn GSM, maar hij nam niet op. Poging twee mislukte dus ook. Even later nog eens geprobeerd, maar nog steeds geen opname.

Om 20u30 kreeg ik dan telefoon van mijn zus. Ze had gezien dat ik mijn schoonbroer had proberen te bereiken, maar hij had het niet gehoord. Terwijl ik opnam was mijn zus blijkbaar nog in gesprek met Jan want ik hoorde haar hem geruststellen dat ze ‘enkel mama belde omdat mama jou al proberen bellen had’.

Eindelijk Jan aan de lijn gekregen en hij klonk zeer blij: het voetbalkamp was leuk geweest, de andere kinderen zijn leuk en hij zit in een klein groepje van 7 kinderen. Veel meer dan ‘ja’ en ‘neen’ kwam er niet uit, maar dat verwachtte ik ook niet.

Daarna nog even mijn zus aan de lijn en alles was blijkbaar zeer vlot verlopen. Hij had hoogrode kaken na de eerste dag (teken van vermoeidheid bij Jan: hoe moeier, hoe roder zijn kaken worden tot ze een fluoroos worden als hij doodmoe is) en hij ging nu slapen en ondertussen waren zijn kaken effectief fluoroos.

Ik vermoed dat ik vrijdag een doodgelukkig, maar doodmoe manneke ga terugkrijgen 🙂

Drukke weekends zijn wijs

En zo zit het weekend er ook weer op. De tijd vliegt en soms is dat goed, soms minder.

Gisterennamiddag naar mamie gegaan. Beetje gebabbeld, beetje gelezen, beetje boodschappen gedaan en dan een beeetje laat naar huis om te eten.

Zondag kwamen er vier vriendinnetjes. De acht kinderen keken samen naar Alice in Wonderland van Tim Burton en daarna aten we pannenkoeken. De mama kwam toen ook nog langs (mijn vriendin) en ik maakte nog een beetje pannenkoeken bij en wij kletsten ook nog een beetje bij.

Tegen 18u ging het richting Oudenaarde, naar mijn zus. Jan begint morgen met een voetbalkamp in Oudenaarde en hij mag dus komende week bij zijn tante, nonkel en neefjes blijven slapen.

We hebben daar gegeten en de kinderen hebben nog lang met de neefjes gespeeld en op de trampoline gesprongen. Rond 21u15 zijn we dan toch weer naar huis vertrokken, Jan achterlatend. Ik had een krop in mijn keel, maar ik heb mij sterk gehouden. Hij daarentegen had er geen enkel probleem mee 🙂

Ondertussen zitten Anna en Louis in bed en moet ik nog even aan de gedachte wennen dat ik Jan niet meer zal zien tot vrijdag. Maar ik weet dat hij een fantastische week zal hebben, dus ben ik wel wreed blij voor hem.

En wijle weg

We waren aan het debatteren of we al dan niet naar de markt zouden gaan, de kinderen en ik. En er werd, hoe kan het ook anders, gevraagd wat we zouden doen vandaag.

En plots viel mijn euro waar ik onze abonnementskaartjes van de zoo (die ik nu al een paar weken loop te zoeken) zou kunnen gelaten hebben: ik herinnerde mij de laatste keer dat ik ze gebruikt had. Het was winter, dus had ik hoogstwaarschijnlijk jas X aan. Ik stoof er naartoe en BINGO! daar waren ze.

Geen markt, zelfs geen middageten, wel even naar de computer om treinuren te raadplegen en dan de fiets op, richting Dampoort station. Trein richting Antwerpen, overstappen in Sint-Niklaas. Trein richting Leuven. Afstappen in Mechelen en een broodje gekocht als middagmaal. Kleine wandeling tot aan de boot en broodje op de boot gegeten.

Na ongeveer anderhalf uur reizen waren we er dan, in Planckendael, waar we de rest van de namiddag gebleven zijn. Tot sluitingstijd.

Het voordeel van een abonnement is dat je bij een bezoek niet alles móet gezien hebben. We hebben denk ik meer tijd doorgebracht op de verschillende speeltuigen en –parcours dan bij de dieren. Maar het meeste van Azië en volledig Ocenanië hebben we wel gezien en zelfs een deel Amerika. Europa en Afrika en de rest van Amerika hebben we nog tegoed.

We zagen heel veel nieuw, jong leven: de kuikens van de struisvogels, Laila het sneeuwluipaardje, de biggen van de everzwijnen, het lamajong. De leeuwen en hun welpjes hebben we jammer genoeg gemist want die waren al binnen.

Het was 21u45 toen we thuis kwamen: we keerden terug via Gent-Sint-Pieters waar we afstapten om iets te eten en hadden ‘geluk’ dat de trein naar Antwerpen van 21u05 15min vertraging had, anders waren we nog een half uur later thuis geweest.

Het was een leuke dag. Lekker ontspannen maar toch serieus afmattend. Ik was toch blij toen we thuiskwamen en als ik naar Jan en Anna keek, was ik duidelijk niet de enige.

Nog een geluk

Nog een geluk dat de kinderen al zo groot zijn. Een vriendin zei mij een tweetal jaar geleden dat, als Anna een jaar of 4 zou zijn, ik wel weer goesting zou krijgen in een nieuwe baby.

We zijn dus twee jaar verder en die goesting is er nog altijd niet. Integendeel, ik ben blij dat ik uit de luierfase ben, alhoewel ik daar ongelooflijk veel van genoten heb. Ik was er zo eentje die wél dolgraag babies had. Ik ben ook blij dat ik de TT fase (Terrible Two’s) voorbij ben. Ik was er zo eentje die die fase niet dolgraag had 🙂

Ik ben blij dat Anna al zo groot is en de anderen ook. Blij, omdat je nu al eens deftig met hen kan praten. Blij, omdat ze nu ook niet meer zo’n vaste uren hebben: eten (relatief) stipt om x uur, slapen van x uur tot y uur, routine, routine.

Want vanavond was zo’n avond waarom ik extra blij was dat ze al zo groot zijn.

Nog een geluk dat het vakantie is. Geen tijden om in de gaten te houden. Geen opjagen. Geen kinderen die absoluut op tijd in hun bed moeten zitten. Alles op het gemak.

Thuisgekomen om 19u en dan nog moeten beginnen koken. Beeldt u in dat ge dat met een klein kind doet en het huis is te klein. Ik had iets op het menu staan, maar omdat het zo laat was ging dat te lang duren om nog klaar te maken. Dan maar risotto.

Uiteindelijk pas rond 20u30 gegeten en geen van de kinderen die klaagde dat ze honger hadden. In afwachting hadden ze zitten kleuren (nog eens) en spelen, heel braaf en geen gezaag.

Nog een geluk dat de kinderen al zo groot zijn én dat het vakantie is.

Rust

Een rustige dag vandaag.

In de voormiddag naar de tandarts met de kinderen. Mijn controle gaf geen problemen. Anna ging voor de eerste keer in de tandartsstoel en deed dat heel flink. Drie van de vier hebben perfecte tanden, maar Louis had weer eens twee gaatjes die dus moesten geplombeerd worden. We hadden gehoopt dat zijn ‘slechte’ tanden zich zouden beperken tot zijn melktanden, maar één van de gaatjes was in een definitieve tand, dus dat was een beetje een domper.

Daarna gepasseerd bij de Jeugddienst om de kinderen in te schrijven voor de namiddagactiviteit van de grabbelpas, een boterhammetje gegeten en de kinderen afgezet voor hun activiteit.

Twee rustige uurtjes helemaal voor mij en dus tijd om administratie te doen: ziektebriefjes binnendoen, werkloosheid in orde brengen, rekeningen betalen, … Er zijn leukere dingen, maar als er geen kinderen zijn jaag ik mij daar tenminste niet zo erg in op.

En dan was het alweer tijd om de kinderen te halen. Op het gemak naar huis, avondeten gemaakt, gegeten en los van elkaar zijn de kinderen dan één voor één beginnen kleuren.

Zo zalig rustig. Allez, relatief toch. Er was geen geruzie, alleen over en weer gepraat over de tekeningen zelf, en dat op zich is eigenlijk al rust.

Er zijn van die dagen die mogen blijven duren.