De goed nieuws show

Er was weer eens oudercontact en dat is een aangelegenheid die we altijd proberen bij te wonen. In principe weten we wel dat de kinderen het goed doen op school, puntengewijs dan, maar het is toch altijd interessant om eens de kant van de leerkrachten te horen.

Gisteren bij Louis zijn leraar en alles OK. Meer dan OK zelfs, zeer goed. De leraar is content, Louis doet zijn best en werkt goed mee, hij ligt goed in de klasgroep, heeft goede resultaten, dus wij buiten met een blij gevoel.

Vandaag waren Jan en Zelie aan de beurt. Michel kon er niet bij zijn vandaag, dus ging ik maar alleen. Opnieuw niets dan goed nieuws.

Jan zijn juf is ook zeer content van Jan: hij is lief, luistert, werkt mee, heeft veel vriendjes, blabla. Met dat Jan soms toch wel wat wild kan zijn had ik toch een kleine opmerking verwacht, maar blijkbaar gedraagt hij zich in de klas als een engeltje.

Bij Zelie ook alles zeer goed: goede resultaten, werkt goed mee in de les, ligt ook goed in de klasgroep, speelt goed op de speelplaats.

Een leuke manier om het weekend in te zetten.

Toegekomen

Na mijn mailke quasi onmiddellijk antwoord gekregen: dat het sowieso toch een drietal weken duurt vooraleer het duplicaat wordt opgestuurd, maar dat ik het zeker deze week in de bus zou krijgen.

En wat blijkt: gisteren was de postbode langsgeweest met een aangetekende zending (maar ik was niet thuis) en vandaag heb ik het afgehaald.

Eén (duplicaat) diploma rijker, joepie!

Nog trunten

Gisteren Zelie (alles OK tussen haakjes, dokter heeft haar wel een briefje geschreven voor 2 daagjes en uiteraard heeft ze daar volledig gebruik van gemaakt), vandaag Jan.

Of neen, eigenlijk is het al van maandag dat hij klaagt van pijn aan zijn been. Gisteren zo erg eigenlijk dat we toch maar met de auto naar school gegaan zijn.

Deze morgen leek het beter, maar toen we naar de voetbal moesten vertrekken deed zijn been (plots) weer pijn. Maar ‘k heb hem kunnen overtuigen om toch te proberen. Ik ging even aan de kant blijven kijken zodat, als zijn been weer te veel pijn zou doen, hij kon stoppen met de training.

Jan voetbalt ongelooflijk graag. Ge ziet zijn gezicht zo veranderen eens hij op het veld staat. En wat ik dacht was waar: hij had geen pijn aan zijn been, maar hij was aan het tekenen en hij had dus gewoon geen zin om te vertrekken.

We zijn toch een kwartier blijven kijken en dan moest Zelie naar de muziekles gebracht worden.

Toen ik hem weer afhaalde vroeg ik hem hoe het met zijn been was en hij wist gelijk niet meer waarover ik het had 🙂

Trunten

Anderhalf uur heb ik mijn been stijfgehouden, maar de laatste kreun was er plots teveel aan.

De kreun kwam van Zelie en sinds ze opgestaan was klaagde en kreunde ze van buikpijn. Naar toilet gaan, iets eten, beetje rusten, zelfs Junifen, niets hielp. Ik dacht, dat gaat wel voorbij zijn binnen een uurtje maar toen we eindelijk allemaal klaar waren om naar school te vertrekken kwam er nog een kreun en heb ik toegegeven: ze mocht thuisblijven.

De aanhouder wint soms en voor een keer was zij de aanhouder. Maar straks toch even bij de dokter langs want ik heb horen waaien dat er vies buikvirus de ronde doet.

Belachelijk

Ik moet een duplicaat van mijn diploma hebben, dus contacteer ik de univ en vraag wat ik moet doen en hoe lang het gaat duren. Antwoorden: een mailke sturen naar de bevoegde dienst én dat duurt toch wel een week.

Dus sturen we een mailke en dan begint die ‘week’:

25 januari: mail met vraag

2 februari: eindelijk antwoord met de vraag wat het factureringsadres is

5 februari: ik antwoord

8 februari: antwoord dat de factuur opgestuurd wordt en dat ik ze ‘binnen de week’ zal ontvangen

17 februari (zeer ‘binnen de week’ dus): ontvangst factuur

17 februari: betaling factuur

8 maart: nog steeds geen duplicaat … boze mail naar dienst van ‘waar blijft mijn duplicaat’

Anderhalve maand duurt die ‘week’ nu al. Hoe moeilijk is dat nu om een kopietje te maken, in een enveloppe te steken en op te sturen?

Belachelijk gewoon.

Examen graad 3

Vandaag was het zover. Zelie moest haar balletexamen voor graad 3 doen.

Vorige week was het al een soort generale repetitie en die was niet zeer goed gegaan. Niet alleen bij Zelie, maar bij nog een paar kinderen. De juffrouw was nogal verbaasd want ze zei dat ze het tijdens de les allemaal zo goed deden. Er werd prompt besloten om nog een paar extra lessen in te lassen.

Vandaag zag Zelie er rustig en vol vertrouwen uit. Niks geen zenuwen. Op tijd vertrokken naar Waterloo en ruim op tijd aangekomen. Het was de bedoeling dat de ouders de kinderen gewoon afzetten en ze dan ongeveer anderhalf uur later opnieuw kwamen ophalen, maar aangezien wij net toekwamen toen het lunchpauze was, kon ik nog even blijven.

Eens de pauze voorbij ging ik in de auto wachten met een boek en dan, een goed uur later, zag ik dat ze klaar waren en kon ik terug binnen.

Ze zag er goed uit. Blij. Niet teleurgesteld (zoals de week ervoor) en zei dat ze alles gekunnen had.

Nu is het 6 weken wachten voor de uitslag. We zien dus wel, maar het belangrijkst is dat ze er toch weer eens vanaf is.

Bedenkingen

Het was vandaag ‘vuile vergadering’ bij de scouts. Het is een vergadering waar Zelie naar uitkijkt en waar Louis niet zo naar uitkeek.

Ik zat vast op het feestje van Jan en dus was schoonbroer zo lief om de kinderen te brengen en te halen en naar huis te brengen.

Het is Zelie haar derde ‘vuile vergadering’ en over het algemeen is het wel grappig. Ze zijn wel vuil maar niets grof.

Dit jaar daarentegen vond ik het er een beetje over. Er was één of andere groene smurrie gebruikt en voornamelijk op de hoofden gesmeerd, maar met uitlopen op de kleren.

Tegen dat ze thuis kwamen was dat volledig aangekoekt in het haar. Drie wasbeurten en het was er nog niet allemaal uit. Een tijdje laten weken en het ging er nog niet volledig uit. Ten einde raad er maar doorgegaan met de luizenkam, want een gewone kam had een te grote afstand tussen de tanden waardoor het er dus nog steeds niet uit ging. Ik denk dat het er nu wel allemaal uit is.

Vieze, vieze bedoening. Een half uur om Zelie haar haar proper te krijgen. Iets minder voor Louis.

Maar wat ik het minst leuk vind (eufimisme) is het feit dat Zelie haar scoutshemd geruïneerd is: vol vlekken in alle kleuren die er niet meer uit gaan. Konden ze nu echt niets gebruiken dat uitwasbaar is.

Laatste feest

Vandaag mocht Jan eindelijk een punt zetten achter zijn verjaardag. Nu, die ‘eindelijk’ zal eerder voor ons zijn dan voor hem want ik denk niet dat hij daar nu naar uitkeek, naar dat punt zetten dus. Wel naar het feestje vandaag.

Het derde en laatste feestje voor hem dit jaar. Het feestje met de vriendjes van school.

Ik had ticketjes voor de poppenkast van Pierke en in totaal waren we met 7: vier vriendjes, Jan, Anna en ikzelf.

En alles is zeer goed meegevallen. De kinderen hebben zich geamuseerd, Jan kreeg leuke cadeautjes en na de poppenkast ging het huiswaarts om nog een stuk chocoladetaart te eten, iets te drinken en nog te spelen.

Een contente Jan die vanavond in zijn bed kroop.