Zelie en Louis zijn weer weg. Scoutsweekend. Tot zondagmiddag. Om 12u zondagmiddag mogen we de kindern weer ophalen.
Het doet toch altijd weer raar, zo twee kinderen minder. Het verschil in drukte is ook ongelooflijk, maar dat is niet verwonderlijk natuurlijk.
Het gaat morgen dus een pak rustiger zijn, maar ‘k zal toch content zijn als we zondag zijn en hen terug kunnen ophalen.
Eigenlijk zijn die startblokken al vorige week verlaten. Toen zijn C. en ikzelf naar het alomgeprezen Colora getrokken om inkopen te doen voor de gang. Aangezien het toen niet de enige inkopen waren was het plots te laat geworden om nog iets te doen en dus maakten we een nieuwe afspraak.
Vandaag dus. Deze morgen kwam C. dus opnieuw de handen uit de mouwen steken en begonnen we er eindelijk aan. Muur kuisen, vlak zetten, afschuren, opvullen en wat nog allemaal. Het minder plezante werk dat de voorbereidingen zijn.
Na een lichte lunch tijd voor het leuke deel, het deel dat ook rapper gaat en waar je direct resultaten van ziet. Tijd voor de isoprimer erop te zetten.
En zo is het eerste deel van de opknapbeurt van de gang gedaan.
Volgende delen: vliesbehang opplakken en schilderen.
Wordt vervolgd.
Werkloos zijn is niet echt iets voor mij. Ik verdoe heel veel tijd met nietsdoen. Er is geen structuur en dan verlies ik mijzelf wel eens. Maar het betert. We zijn nu een maand ver en er worden eindelijk dingen gedaan (dingen naast werk zoeken hé).
Eén van de dingen die helpen is dat ik nu weer elke dag kook. Toen ik werkte aten de kinderen warm op school en ik kon in de kantine op het werk eten. Nu eten we dus weer allemaal warm thuis, enfin, de kinderen en ik dus want den anderen is niet op tijd thuis om al mee te eten.
De ochtenroutine is nu wel iets drukker, want er moeten nu vier lunchdozen klaargemaakt worden, maar dat nemen we er maar bij.
Het koken geeft mij dus een reden om iets te doen. Elke dag verse dingen kopen en dan zorgen dat het zo goed als klaar is tegen dat we thuiskomen zodat we niet te laat eten. En aangezien ik dan bezig ben, doe ik voort met andere dingen-die-moeten-gedaan-worden.
De stress van ‘wat eten we vandaag’ heb ik ook weggenomen: de kinderen krijgen hetzelfde menu als op school, maar dan door mij klaargemaakt. Zo heb ik maandag zelf voor het eerst een Beef Stroganoff gemaakt en het was blijkbaar zeer goed gelukt. Toch als ik mocht afgaan op de hoeveelheid de kinderen gegeten hebben.
Er zijn dus ook voordelen aan werkloos zijn, want koken, daar kunt ge mij echt niet mee straffen.
Deze voormiddag afspraak bij de orthopedist. Om 9u15. Goed vroeg in de ochtend, dacht ik zo, dan ben ik een van de eersten en zal ik niet lang moeten wachten.
Na de kinderen afgezet te hebben dronk ik eerst nog een koffie met een andere mama maar brak de koffieklets vroegtijdig af en haastte ik mij om toch maar op tijd op de afspraak te zijn.
9u17 stond ik aan het secretariaat om mij aan te melden. Terwijl ik er naartoe liep passeerde ik de wachtzaal die bomvol zat. ‘Voor een andere dokter?’ hoopte ik bij mijzelf. Nee dus, enfin, niet alleen dus.
Op het moment dat ik mij aanmeldde, waren er al 6 wachtenden voor mij. ‘Hoeveel vertraging heeft de dokter?’ vroeg ik. 45 minuten was het antwoord. Nog voldoende tijd om terug naar huis te gaan en mijn boek te halen.
45 minuten later zat ik terug in de wachtzaal (eerst nog wat dingen onderweg en thuis gedaan), mét boek en begon te lezen tot ik mijn naam hoorde.
En neen, dat was geen paar minuten nadien, dat was nog eens 45minuten later. Anderhalf uur wachten in totaal dus.
Kunnen dokters dat nu echt niet beter inschatten? Want dat is dus in de ochtend. Als ik bij een ochtendafspraak al anderhalfuur moet wachten, hoelang lopen die wachttijden dan niet op tegen de namiddag?
Sorry, maar ik kan daar echt met mijn hoofd niet bij.
Dan blijft een mens mooi binnen, zijn er geen zieken in huis en dan nog krijgt ge een (snot)valling.
Ik voelde het zo opkomen, gisterenavond. Van het ene moment op het andere begon mijn neus te lopen en voor ik het wist had ik een hele doos papieren zakdoeken opgesnoten. Uiteraard was het met een nachtje slapen niet opgelost.
Allez. ‘t Heeft lang geduurd dus dat ik vallingvrij was. En als ik het weerbericht mag geloven zal het weer voor een tijdje zijn.
Radio 2 staat op en plots werd ik 25 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naar de keuken in mijn ouderlijk huis en mijn tienerjaren. De plaats waar altijd Radio 2 opstond.
Mama aan de tafel en ik die onnozel sta te doen in de keuken en de radio op het maximum volume. Mama rechttrekken om mee te doen en samen zo vals als een kat luidkeels meezingen met de muziek.
En dan krijgt ge plots weer zo nen klop van gemis. Momenten die nooit meer terugkomen.
Na bijna 8 jaar denkt ge dat het ergste toch gepasseerd is. Er zijn dagen dat ik het amper besef dat mama er niet meer is. En dan zijn er momenten dat het u zo hard in uw gezicht slaat, dat het uw adem beneemt.
Het went duidelijk niet.
Anna vraagt ‘Honderdmiljoen,dat is veel hé?’
‘Ja’ antwoord ik.
‘Dus 5 en 6 is niet veel hé want hondermiljoen is veel’.
Zelie gisteren:
Het is toch erg hé. Als je klein bent, dan wil je dingen alleen doen en mag je niet en als je groter wordt dan moet je dingen alleen beginnen doen en wil je niet.
Aanleiding: ik vertelde haar dat zij toch wel groot genoeg was om alleen met de fiets naar bepaalde activiteiten te gaan en dat ik niet steeds mee moest zijn.
Anna moest deze ochtend naar het toilet. Niet zo onverwacht want dat moeten ze dus allemaal elke ochtend. Een plasje na de lange nacht is routine. Soms probeer ik er zelfs een wedstrijd van te maken, om ter eerst naar het toilet, want zo zijn ze dan toch rap uit hun bed.
Maar het ochtenplasje was al gepasseerd en nu moest ze het grotere werk leveren. Ze doet al helemaal alleen, dus moet ik mij daar ook niets van aantrekken. Normaal gezien.
Want toen ik aan Anna vroeg of het nog lang zou duren, antwoordde ze ‘Er is een beetje kaka op het toilet. Maar het is niet erg: ik ben het aan het opkuisen’. Anna en kuisen, dat gaat nog niet zo goed samen, dus ging ik toch maar kijken. Ook al omdat ik een beetje schrik had van hoe groot de schade zou zijn.
En wat ik gevreesd had was juist: Anna was van het toilet gekomen en sporen nagelaten. Om die te wissen had ze zich op haar hurken gezet om het op te kuisen met papier, uiteraard NIET nadat ze eerst haar eigen poep afgekuist had. Resultaat: een vuile bril, vuile billen én vuile benen.
Ik heb het kuisproces dan maar overgenomen, heb eerst alles zo goed mogelijk afgekuist met WC-papier en mocht dan in de badkamer Anna haar billen en benen dus nog eens goed wassen met veel zeep en water.
Maar ik klaag niet: de intentie is er toch al.
Vroeger deed de digicorder wel eens raar. Plots, zonder aanwijsbare reden, waren er geen posten meer en kwam een bericht in de zin van ‘om deze post te bekijken moet u zich abonneren’. Na enige tijd, soms een paar dagen, soms veel langer, herstelde zich dat vanzelf.
Een tijd geleden (een jaar? meer? minder?) zijn dan de mensen van Telenet langs geweest om iets te vernieuwen (de modem dacht ik) en toen legde ik het probleem uit. De installateur zei dat dat dus een probleem was met die oude modem en dat dat nu zou opgelost zijn.
En lap, ge raadt het al: vanavond hetzelfde probleem. Deze keer werken TV1 en Canvas wel nog, voor de rest moeten we een abonnement nemen.
En dat op donderdag, als het Grey’s Anatomy is en 5TV niet meer te bekijken is op gewone TV. K*tspel.