Tag: Louis

Onderhandelen

Louis kwam gisteren thuis en hij had een heel verhaal dat de juffrouw gezegd had dat je ergens in een winkel monstertjes kon kopen. Je had een centje nodig met het cijfertje één op en je ging er dan de winkel mee binnen en daar was een mand met monstertjes en dan kon je er eentje uitkiezen.

Hem uitgelegd dat die ‘cent’ hoogstwaarschijnlijk geen ‘1 cent’ was meer ‘1 euro’ en dat we dat wel eens zouden bekijken.

Een beetje later komt hij naar mij en vraagt 2 euro.

m: “waarom heb jij 2 euro nodig?”

L: “om aan juffrouw Lieve te geven zodat zij voor mij monstertjes kan kopen”

m: “ik dacht dat je net gezegd had dat zo’n monsterje 1 euro kostte”

L: “jawel, dat is ook zo, maar ik wil er twee hebben”

Tja…

Sneeuw

Toen ik eergisteren de kinderen van school ging halen was het aan het sneeuwen. Uiteraard dacht ik dat de kinderen dat wreed wijs zouden vinden.

Ik kom dus aan het school, zie Jan en zeg enthousiast ‘het sneeuw’, waarop hij naar mij kijkt met een blik van *zucht, die dwaze, we gaan het haar nog eens moeten uitleggen dat we niet achterlijk zijn, want ze weet van niet beter* en zegt berustend ‘ik weet het’.

Dat hij het al wist, wist ik uiteraard ook: hij is tenslotte niet blind, maar ik had toch een beetje enthousiasme verwacht. Mis dus.

Niet getreurd dacht ik: ik heb er nog twee die het wel leuk zullen vinden. Maar wat denkt ge wat de reactie was toen ik het tegen Zelie en Louis zei: identiek dezelfde blik met hetzelfde antwoord.

Mijn beurt dus om te zuchten.

Het is toen niet blijven liggen en uiteindelijk hebben we er maar weinig van gemerkt: tegen dat we thuis kwamen was het al meer aan het regenen dan aan het sneeuwen.

Deze morgen waren de reacties gelukkig wel hoe ze moeten zijn: zeer enthousiaste en blije gezichten toen ze zagen dat het sneeuwde. En hoe langer we op baan waren, hoe blijer ze werden: de sneeuw bleef blijkbaar ook liggen.

Tegen deze middag was in Brugge zo goed als alles al gesmolten en hier in Gent begon de dooi blijkbaar niet veel later, maar van het kleine beetje sneeuwpret dat ze konden hebben, hebben ze blijkbaar toch genoten. Zelie alleszins want zij heeft met de vriendjes een sneeuwman gemaakt.

Tekenen

Kijk zie, ik had dit gisteren in draft staan, maar wou wachten op de foto, of m.a.w. op Michel die de foto’s on-line zet. Hij heeft er nu ook iets over geschreven met foto, dus kunnen jullie het nu ook zien daar. 

“Louis tekent alsmaar beter en beter. Als hij voorbeelden heeft tekent hij ze zo goed als perfect na en dingen die hij uit zijn hoofd tekent zijn ook ongelooflijk accuraat.

Jammer dat de tekenschool geen kinderen toelaat onder de 6 jaar. Aftellen dus: voor volgend jaar gaan we hem inschrijven en ik denk dat hij het fantastisch zal vinden.

Hij is ook aan het leren lezen, en het meeste leert hij zichzelf. Hij komt eigenlijk voornamelijk vragen of het goed is, niet hoe het moet.

Eergisteren heeft hij een zeer mooie draak getekend en daarbij dan geschreven ‘draak’ en dan ‘staart’, helemaal alleen, zonder iets te vragen behalve achteraf of het goed was.

Hij staat daarmee verder dan Zelie aan die leeftijd, iets waar Zelie toch wel een beetje jaloers op is als je er haar op wijst. Anders niet hoor: ze doet niet liever dan hem tonen hoe het wel of niet moet en hem dingen aan te leren.”

Goed hé (borst zwelt van trotsheid) 🙂

rrrrrrrrrrrrrrrrrr

Louis kon tot voor kort de letter ‘r’ niet uitspreken. Soms een beetje lastig want in de plaats zei hij ‘j’ en soms ‘begjeep’ je dan niet goed wat hij wou zeggen.

Een tweetal maand geleden heeft mamie hem kunnen laten de ‘r’ zeggen en trots dat hij was. Het heeft daarna nog een tijdje geduurd vooraleer hij ze zelf wou gebruiken maar sinds een tweetal weken is hij er echt mee weg.

In het begin sprak hij voornamelijk de woorden die met een r begonnen mooi uit. Als de r in het midden voorkwam werd dat nog wel eens vergeten. Maar de laatste twee dagen is hij daar nu ook erg hard op aan het letten om de r in alle woordjes goed te zeggen.

Het heeft soms wel iets komisch als ge hem zo hoort woorden uitspreken terwijl hij zich concentreert om toch maar die r op de juiste plaats goed te zeggen, maar hij doet het toch maar.

Binnenkort zal iedereen gewoon vergeten zijn dat hij ooit de r niet kon uitspreken. Way to go Louis!

Staan

Ik dacht dat de volgende stap van Anna ging zijn dat ze zou beginnen kruipen, maar neen hoor: vandaag heeft ze zich voor het eerst zelf opgetrokken tot staan in haar park.

Niets gehoord of zo. Ik was bezig haar eten aan het maken en zij zat rustig te spelen in haar park en toen ik op een bepaald moment omkeek stond ze vrolijk recht. Ik vroeg me af of ze spel zou maken om weer neer te kunnen zitten (de andere drie konden zich eerst rechttrekken, maar dat weer neerzitten was een stuk moeilijker en kwam later) maar neen hoor. Terwijl ik verder kookte heeft ze zich zonder boe of ba weer zelf neergezet en toen ik de volgende keer weer keek zat ze weer rustig te spelen.

Van Zelie en Jan herinner ik me de eerste keer niet zo goed meer. Vermoedelijk omdat ze dat ook zonder veel kabaal hebben gedaan. Louis daarentegen…

De dag dat hij zich rechttrok zag ik het aankomen. Rap rap de camera erbij gehaald en beginnen filmen. 20 minuten heeft dat geduurd. 20 minuten roepen, protesteren, wenen, kreunen. Ongelooflijk. En blij dat hij was toen het eindelijk gelukt was en hij op zijn beentjes stond. Fantastisch.

En zo is ons meisje ondertussen weer een stapje dichter bij het peuterzijn.

Nat

Vanavond moesten de kinderen in bad. Eerst Anna gewassen en terwijl ik haar afdroogde was Louis bezig zich aan het uitkleden. Ik moest even naar beneden met Anna (haar piyama halen) en plots hoorde ik een heel luid gehuil van boven komen: Louis.

Nu is dat niet zo verwonderlijk, Louis die hard huilt. Zijn huilknop staat ofwel aan of uit, niets ertussen, dus op zich was ik daar niet zo verbaasd over. Vooral dat hij, vlak voor ik uit de badkamer ging, rond de relax van Anna liep. Ik dacht dus dat hij gevallen was en dat de relax misschien kapot was of zo.

Michel was er direct naartoe gegaan en ik ging op het gemak naar boven om te kijken wat het probleem was. Wat bleek: Louis was langs één kant volledig nat. Michel was al bezig met hem uit te kleden en toen we hem vroeger wat er gebeurd was ‘wist hij het niet’: hij stond gewoon naast het bad en is er toen ingevallen.

De wetten van de zwaartekracht werken blijkbaar tegenwoordig ook horizontaal, dat of ons bad heeft zuigkracht gekregen 😀

Na de eerste schrik en nadat de natte kleren uit waren was het wenen ook direct voorbij. Ik denk dat hij de volgende keer niet meer zo dicht naast het bad zal gaan ‘staan’.

Bezoekjes

De kinderen wouden deze vakantie bij vriendjes gaan spelen en/of vriendjes hier laten komen spelen. Ik heb daar in het geheel niets op tegen: als er al vier zijn maken een paar kinderen meer of minder niet echt veel uit.

De kerstvakantie is evenwel niet echt de goede vakantie om zulke plannen te maken. De eerste week is voor iedereen enorm druk: eerst kerst, daarna de volgende festiviteiten voorbereiden, kadootjes kopen, alles in orde brengen …

En dan plots is er de tweede week en met nieuwjaar is het dan onmiddellijk midden in de week en moest ik me plots haasten om nog vriendjes te kunnen bereiken voor school weer begint.

Gisteren is C. dan komen spelen, Zelie haar vriendinnetje. Ze was hier van 11u tot 16u30 en het was heel aangenaam: de kinderen hebben zich goed geamuseerd en er is amper ruzie geweest. Niets tussen de meisjes en maar één keer met de jongens. Geslaagd dus. Wel even traantjes van Louis want hij ‘wou ook dat er een vriendje kwam spelen’.

’s Avonds heb ik dan direct de telefoon opgepakt om Louis zijn vriendje te bellen en ’s ochtends moest ik hem het slechte (en daarna het goede) nieuws vertellen: L. kon niet komen vandaag … maar in de namiddag, na het werk, zou zijn mama Louis komen ophalen om daar te gaan slapen en morgen de ganse dag te spelen.

De blijdschap op zijn gezicht, goud waard. Sinds deze middag was hij al bezig met zijn valies klaar te maken en ongeveer elk uur vroeg hij wanneer de mama nu eindelijk zou komen.

Minder was dat Jan er zichzelf van had overtuigd dat hij ook mee zou mogen: het broertje van L. is namelijk zijn vriendje. Maar hij is toch nog een beetje te klein om te gaan overnachten bij een vriendje en bovendien is de papa alleen thuis met de kinderen. Het zou een beetje te veel van het goede geweest zijn.

Rond 17u was het dan zover: de mama kwam en Louis mocht mee. Groot drama bij Jan toen hij niet mee mocht maar we hebben dat nogal goed opgelost: ik zal morgen Louis gaan ophalen en dan kan Jan nog een beetje met A. spelen.

Een kindje minder dus tot morgennamiddag. Hij is nog maar vier uur weg en ik mis hem al, maar ik zie hem graag genoeg om hem niet tegen te houden hoor 🙂

Kapper

Straks met de drie kinderen naar de kapper. Allez, met vier want Anna is nog een beetje jong om alleen thuis te blijven, maar alleen de drie oudsten gaan onder de schaar.

Bij Zelie zal het een beetje getopt worden. Zij is al heel lang aan het sparen voor zeer lang haar en het begint eindelijk een deftige lengte te krijgen. Alleen een beetje opfrissen dus.

Louis heeft een nieuw kapsel nodig: na zijn super-kort-haar-met-kuif van deze zomer wil hij het nu lang met als resultaat dat er momenteel zowat alle lengtes inzitten en het echt geen zicht meer is. Een beetje inventiviteit zal gevraagd worden om er niet te veel af te snijden en toch een leuk kapsel over te houden.

Jan zou initiëel alleen een beetje bijgeknipt worden (we zien hem graag met zijn lang(er) haar) maar het zal uiteindelijk toch een nieuw kapsel worden: mama heeft vóór kerst namelijk de schaar ter hand genomen omdat het écht niet meer te doen was van lang haar in zijn gezicht, en het is een beetje (veel) verkeerd afgelopen. De kapper zal nu mogen redden wat er te redden valt.

En zo zullen ze er mooi opstaan voor de foto’s die waarschijnlijk zullen genomen worden.

Nu nog Michel …

Change will come

Het nieuwe bed voor Jan en de verhuis van Anna naar de kamer heeft niet enkel gevolgen voor hen, maar ook voor hun broer en zus.

Tot gisteren sliepen Zelie en Louis op dezelfde kamer. Jan lag op de tweede kamer.

Met de geboorte van Anna vroegen we ons af hoe we de kamerindeling zouden doen. Enerzijds niet echt. We hebben twee kinderkamers en we gingen altijd de meisjes samen leggen en de jongens. Maar de vraag was: doen we dat nu al of wachten we nog een paar jaren.

Zelie en Louis hadden er niet dezelfde mening over. Louis wou bij Zelie blijven, Zelie kon niet wachten tot haar zusje bij haar op de kamer zou komen.

Aangezien Jan nogal dol is op zijn klein zusje hebben we maar voor de veilige oplossing gekozen: Anna direct bij Zelie leggen en Louis moest naar Jan verhuizen. ‘Veilig’ want we zijn er van overtuigd dat Jan nooit iets zou doen aan Anna om haar pijn te doen, maar dat wel zou kunnen doen omdat hij zou proberen haar te troosten en in zijn enthousiasme iets verkeerd zou kunnen doen (haar oppakken bijvoorbeeld en, wegens te zwaar, laten vallen dus).

Dus werden de twee oudsten gisteren gescheiden. Tot verdriet van Louis. Gelukkig heeft het niet lang geduurd en zijn ze beiden braaf en stilletjes in hun bedjes gekropen. Stilletjes want de twee kleintjes lagen beiden al mooi te slapen.

Deze morgen heeft Anna Zelie wakker gemaakt … om 6u10. Ze zijn nog in bed gebleven tot 6u40 en dan was er voor Anna geen houden meer aan. Louis is stilletjes opgestaan om 7u, zonder Jan wakker te maken. Jan ligt nu (7u20) nog braaf te slapen. Ik vraag mij af of hij vanaf nu zelf uit zijn bedje zal komen of ik hem nog steeds zal moeten uit zijn bed halen.

Een update volgt nog 🙂

Kleur

Naar het schijnt komt kleurenblindheid meer (of zelfs eerder) voor bij jongens dan bij meisjes.

Bij Michel in de familie zijn er enkele mannen met (rood-groen) kleurenblindheid. Michel is het niet maar toen Louis kleiner was en het was tijd om zijn kleuren te leren had ik wel een beetje schrik dat hij misschien kleurenblind kon zijn. Maar hoe zou ik dat nu echt weten en vanaf wanneer ben je het zeker?

Uiteindelijk heb ik me zorgen gemaakt om niets want Louis ziet alle kleuren zeer goed.

Maar nu is het aan Jan om zijn kleuren te leren en opnieuw maakte ik me zorgen: het is niet omdat Louis het niet is dat Jan het niet kan zijn, nietwaar.

Het lijkt er evenwel op dat het ook bij Jan geen probleem is: hij kent rood al en meestal weet hij ook wat blauw is. Maar tot nu toe heeft hij nog nooit gezegd dat groen bv. ook rood zou zijn: hij ziet er duidelijk een ander kleur in maar kent de naam nog niet goed.

Enfin, Jan is dus ook al weer een stapje groter geworden. Op naar het volgende stadia.