San's Weblog

Waarom kan deze discussie nooit op zichzelf staan. Maakt ge een opmerking over de zotheid van sommige fietsers omdat ze niet zichtbaar rondrijden (geen verlichting, geen fluohesje, geen reflectoren … whatever), krijgt ge direct de commentaar dat het maar de automobilisten moeten zijn die trager rijden.

Maar de discussie over het al dan niet te snel rijden van automobilisten heeft hier toch niets mee te maken.

Fietsers die onzichtbaar rondrijden zijn gewoon zot. Punt. Geen discussie. Ze vormen een gevaar in het verkeer: voor zichzelf, voor andere fietsers, voor voetgangers én voor automobilisten.

Ik ben fietser én automobilist én voetganger, en het ene sluit het andere niet uit. Integendeel. Het is én én, niet of of. En auto’s moeten traag rijden, snelheid aanpassen en voorzichtig zijn, én fietsers moeten snelheid aanpassen, voorzichtig zijn én goed zichtbaar zijn. Het is niet omdat een auto traag rijdt dat dat helpt als er een onverlichte fietser zich voor uw wielen zwiert om één of ander manoeuver te maken dat ge als automobilist nooit zag aankomen, omdat ge de fietser nooit hebt zien aankomen. Een automobilist heeft dan niet genoeg tijd om te stoppen, zélfs als die traag rijdt.

Een fietser is gebruiker in het verkeer en moet zich daarnaar gedragen: verkeerswetgeving respecteren (begint daar eens mee; de overtredingen die begaan worden, nog naast de kwestie van adequate verlichting en zichtbaarheid, breek mij er de bek niet over open) en daar hoort goede verlichting bij. Goede verlichting, als in verlichting die verder zichtbaar is dan een meter, maar verlichting waardoor men de fietsers al van ver ziet afkomen, net als bij auto’s. En dat kan led-verlichting zijn: er zijn heel goede, felle ledverlichtingen op de markt, maar de meesten gebruiken toch maar van die excuselichtjes die je op een meter afstand nog niet kan zien.

Voor mijn part trekt ge dat door naar voetgangers, niet wat verlichting betreft, maar wel wat voorzichtigheid betreft: vorige week stak een voetganger over op een zebrapad dat NIET verlicht was. De voetganger was volledig in donkere kledij gehuld. Het was donker, regende, nihil zichtbaarheid, ongelooflijk veel verkeer, fietsers die (al dan niet verlicht, maar meer niet dan wel) tussen de auto’s flaneerden, en dan de voetganger die plots in het midden van het zebrapad liep.

Ja, hij mocht dat doen. En ja, gelukkig reed ik heel traag (sowieso in het stad), anders had ik hem meegehad. En ja, de stadsdiensten moeten meer verlichting over de zebrapaden zetten om de oversteekplaatsen, en dus de voetgangers die oversteken, goed duidelijk te maken zodat de automobilisten die overstekers duidelijk kunnen zien.

Maar aan de andere kant: als het heel slecht weer is, donker, veel verkeer, zotte fietsers, is het dan écht zo moeilijk voor een voetganger om 2 seconden langer te wachten tot een auto gepasseerd is, in plaats van gewoon zomaar over te steken ‘omdat hij toch voorrang heeft’? Een voetganger heeft veel meer zichtbaarheid dan iemand in de auto en als ik te voet ben (en dat ben ik heel veel), dan weet ik waar mijn prioriteiten liggen. Niet bij die 2 seconden die ik ga ‘winnen’ door mijn ‘rechten’ op te eisen en mij voor een auto te smijten.

Soit, het zijn discussies die niet ‘te winnen’ zijn: bij elke slechte uitkomst zijn er alleen maar verliezers: zwaar gewonden, doden, mensen die, langs alle kanten, getraumatiseerd zijn voor het leven. Dat iedereen eens met die gedachte in het achterhoofd zich in het verkeer beweegt.

Ons weekje met de Volvo V60 zit erop en een weekje, dat is toch maar kort. Zeker als je in het centrum woont, want zoveel kans om er mee te rijden heb je dan niet. Of toch niet als je ergens op tijd wilt geraken

Maar kijk, wat kunnen we zeggen na zo’n weekje met een, mogen we toch wel zeggen, luxewagen?

Ik had vooraf eens gekeken op de website naar wat voor auto het was. Toen ik hem ging afhalen bij de reclamemensen waren ze daar verbaasd over. Misschien terecht, want auto’s interesseren mij nu niet direct, maar ik weet soms graag op voorhand waar het om draait.

Het bleek een grote auto te zijn, of beter: een lange. 4,628 m staat er op de site. Ik hield mijn hart al vast. Maar dat bleek niet nodig: dat spel is langs alle kanten uitgerust met duizenden sensoren: voor te dicht langs achter en langs voor en een waarschuwingslichtje voor opzij en nog een tuuterke voor ergens anders… Gelukkig hebben al die lichtjes niet een bijpassend geluidje, of ik zou zot komen. Langs de andere kant: GE KUNT DIE OOK AFZETTEN! Zalig! Want die voor vooraan heb ik dus afgezet: de lichtjes brandden soms als ik op 20m afstand was van een wagen, maar als ik er vlakbij zat deden ze niets. Op de duur begon ik te twijfelen of die auto iets op de grond zag waar ik dus zou overrijden, maar ik heb nooit ergens overgereden, dus dat was het niet. Ik heb het dan maar uit gezet, nog zo gemakkelijk.

Behalve die sensoren, was het een zalige auto: zeer comfortabel om in te zitten, rijdt gelijk niets, er zit serieus wat kracht in de motor, wat ik wel fijn vind, ongelooflijk makkelijk handelbaar en ondanks zijn lengte, absoluut niet lastig om te parkeren of mee te manoeuvreren.

Wat ik ook zalig vond, was het automatische start/stop systeem: telkens je even moet stilstaan en de auto in neutraal zet, valt de motor automatisch uit. Hij start automatisch weer op als je de koppeling indrukt om te schakelen. Geen gezoem meer terwijl je in de file/voor een rood licht staat. Aangename stilte. En voor het milieu zal het ook wel geen kwaad kunnen.

Hij heeft ook een ruime koffer want ja, het is een break. Goed diep en er kan veel in weggezet worden. Geen fiets, toch niet zonder zetels plat te leggen en dat (kijken of de zetels al dan niet plat kunnen en hoe gemakkelijk/moeilijk dat in de praktijk dan zou gaan) hebben we niet uitgeprobeerd.

Wat er op de website wel stond, maar wat blijkbaar niet standaard is (er staat gewoon ‘opties en uitrusting’ zonder te specifiëren wat standaard is en wat optie is), is dat er achteraan geïntegreerde kinderzitjes zijn. Die hebben we dus ook niet uitgeprobeerd, want in het leenmodel zaten die er niet in. Het zou nochtans handig geweest zijn, zeker omdat Jan en Anna echt nog te klein zijn om zonder zitje in de auto te zitten.

Kwa verbruik lijkt het ook meer dan mee te vallen, zeker als ik vergelijk met ons bakske nu: na een week was de benzinemeter niet noemenswaardig verminderd.

Zou ik hem kopen? Tja, neen, want dat gaat niet: er zijn maar 5 plaatsen in voorzien dus moesten wij hem kopen, er zou altijd iemand moeten thuisblijven. Niet echt doenbaar dus. Qua budget vrees ik ook dat het serieus boven ons hoofd gegrepen is. Maar qua comfort en gemak, waarom niet, zeker als je hem vergelijkt met de rammelkar waar we momenteel in rijden

Kijk, heel veel zinnigs over een auto kan ik dus niet zeggen, maar het is toch iets, nietwaar

Ha! Ik had het al op mijnen Facebook gezet, en nu dus ook hier: sinds maandagavond rijdt ik rond in een gloednieuwe bolide. Een Volvo V60. De mensen die beweren er iets van te kennen zeggen dat dat toch wel een klassebak is.

Voor iemand als ik, die een auto beschouwt als zo’n ding dat mij van punt A naar punt B brengt, zegt dat dus niets. Maar dat toeternietoe: ik mag een weekje met een nieuwe auto rondrijden.

Eerste indruk: dat ding is groot. Of lang. Of hoe je het ook wil noemen. Tweede indruk: dat ding rijdt gemakkelijk. Zo vlot en zacht. Alsof ge op wolkjes rijdt. Heb ondertussen al nog eens in onze eigen wagen gereden (hij moest verplaatst worden) en mens, wat een krakkemikkige bak is dat tegenover de VV60.

Ik weet nu al dat ik hem ga missen volgende week

Dat ik eens schreef over mijn autobeschermengel? Awel, gisteren ontdekt dat hij nog steeds op mijn schouder meereist.

Het begon enige weken geleden, toen ik de ontkoppeling induwde om te schakelen en ik een ‘toink’-geluid hoorde, zo van een veer die terugsprong. Michel hoorde het ook en we vonden allebei dat dat niet goed klonk en ik dus beter langs de garage kon passeren.

Maar toen maakte ik een afspraak, ook om de airconditioning te laten nakijken, en tegen dat ik naar de garage moest was dat geluid al lang gedaan en vergat ik het dus om te vragen dat na te kijken.

En toen ging ik gisteren met de kinderen naar Terneuzen, gaan zwemmen. Een heel leuke, ontspannen dag gehad, rond 16.30u afgerond om naar huis te gaan, want we hadden bezoek ‘s avonds en ik wou nog langs de Colruyt om inkopen te doen.

Bijna in Gent gekomen, net voorbij de grote lichten op de Kennedybaan waarbij je kan afslaan om naar de Ring te gaan, hoorde ik een klak: iets brak. Mijn hart sloeg een paar tellen over, maar voor de rest merkte ik niets: de auto deed gewoon en normaal. Ik hoopte dat we zonder problemen thuis zouden geraken maar begon voor de zekerheid toch trager te rijden.

Een paar tellen later staan we stil voor de lichten om af te slaan naar de Afrikalaan, net tegenover de Weba. Toen ik wou vertrekken brak de koppeling door: plat tegen de vloer en geen terugslag meer. Daar stonden we dan, midden op een oerend druk kruispunt, gelukkig nog voor de lichten, en geen beweging meer in de auto te krijgen. En gelukkig dat het gebeurde op het moment dat we stilstonden.

Gevarendriehoek dan maar gezet, Touring gebeld, kinderen uit de auto gehaald en gaan wachten in de Weba: nog een geluk dus bij een ongeluk dat we toch ergens binnen konden schuilen.

Touring was gelukkig nog rap ter plaatse. Het gebroken stuk hebben ze kunnen herstellen, zodat de auto niet moest weggesleept worden en wij dus zonder auto kwamen te zitten.

De Colruyt hebben we niet meer gehaald, maar we waren wel thuis tegelijk met het bezoek. Nog een ‘voordeel’: in plaats van zelf te staan koken heb ik mij nu lekker kunnen laten verwennen op restaurant.

Mijn beschermengel heb ik ondertussen nog eens op mijn blote knieën gedankt en ik hoop dat hij nog heel, heel lang bij mij blijft.

Met dat ongelooflijk vies weer de laatste tijd kon ik amper nog uit de ramen van de wagen kijken. Nu, uiteraard is de sneeuw en de vorst daar niet de oorzaak van, wel het zout op de banen.

En dus heb ik de spuit voor het ramenkuisen gepakt en een rol keukenpapier en ben naar buiten getrokken. Muziekske op de radio en begonnen.

Toen ik rond was blonken de ruiten en kon ik er eindelijk weer zonder problemen door kijken. Maar waarom stoppen in de helft? Tijd voor de binnekant dus.

Na x aantal maanden en een rol keukenpapier zijn alle ruiten van de auto dus goed gekuist, binnen en buiten. Jammer dat dat niet lang zal duren als ik de weerberichten mag geloven.

Met mijn autosleutelperikelen van vorige week, en omdat ik toch de wagen moest binnen doen om de nieuwe sleutel te kunnen programmeren, maakte ik direct een afspraak bij de garage voor een groot onderhoud: bijna 100.000 km, dus dat kan al eens tellen. Er moesten een paar grote dingen gedaan worden, het ging mij een serieuse duit kosten en ik ging de auto twee dagen kwijt zijn, maar het moest, dus het moest.

Maandag auto binnen, dinsdag geen tijd om hem af te halen dus gisterenvoormiddag, na kinderen te hebben afgezet op school, auto afgehaald. Fikse factuur betaald en ik vrolijk weggereden.

Einde verhaal, zoudt ge zo denken. Want uiteindelijk ken ik niets van auto’s (deze ochtend nog een gesprekje gehad met een andere mama over het weer en dat het wel gevaarlijk was nu op de baan (was een heel klein eindje geslipt) en toen zei zij mij dat zij voorwielaandrijving had, dus dat dat iets beter was. Mijn antwoord was ‘Ik heb een auto’. Weet ik veel welk soort aandrijving die heeft, als hij maar rijdt).

Maar ondanks dat ik niets van auto’s ken, ken ik mijn auto toch eigenlijk wel redelijk goed. Na een intieme relatie van 7,5 jaar mag dat ook wel. Dus toen ik gisteren met de auto rondreed, voelde het niet goed. Er was iets mis en geen klein beetje ook.

Deze ochtend dus opnieuw, na het afzetten van de kinderen, richting garage.

‘Oe, mevrouw, ge zijt hier weer?’ was mijn verwelkoming. Euh ja, duidelijk. Dus maar uitgelegd waarom ik daar weer stond, half met schaamrood op mijn wangen omdat ik dacht dat ik het mij wel zou ingebeeld hebben.

Ik mocht ‘even’ wachten en ze gingen kijken: de mechanieker die dat ging doen was net even bezig met een andere auto. Nog geen 10 minuten later kwam die mens mijn sleutels vragen en dus installeerde ik mij in de wachtzaal met een Story.

De ene Story volgde de Dag Allemaal op om opnieuw over te schakelen op Story om dan eindelijk, na 3 uur wachten, te horen te krijgen dat de auto daar toch zou moeten blijven: één van de dingen die ze veranderd hadden bij het onderhoud was losgekomen … of zoiets. Ze hadden er geen idee van hoe dat mogelijk was, maar het was dus zo. Ik had het mij dus toch niet ingebeeld.

De Multipla is voorlopig geruild voor een Panda. Het ding rijdt wel vlot (alhoewel ik niet in achteruit geraak), maar ik hoop toch maar dat ik nog vandaag om mijn eigen wagen mag gaan hoor.

Deze morgen heb ik plaats vier afgezocht in de saga ‘waar is mijn autosleutel van mijn sleutelbos gevallen?‘: het station van Brugge.

First things first en rechtstreeks van de trein naar de politie en dan de balie van de verloren voorwerpen. Zeer behulpzame mensen die de nodige opzoekingen deden om te zien of er iets binnengebracht was. Pech want er was niets, of toch geen autosleutel.

Dan maar rondgeneusd tussen de fietsrekken om te zien of daar iets lag, maar ook weer nul op request. Tot slot gaan aankloppen bij Fietspunt, maar daar was het nog gesloten. Voor het raam hingen twee sleutels, maar geen autosleutel, dus dat zag er dan toch niet goed uit.

Vanavond vooraleer de trein weer naar huis te nemen, toch nog eens bij Fietspunt langs geweest: als ge het niet vraagt, dan kunt ge het niet weten. Ik had nog maar een halve vraag gesteld, of de man in de container vulde mij al aan: er was een autosleutel van Fiat. Joepie! Gevonden!

Eens thuis heb ik hem toch maar direct geprobeerd: ge kunt nooit weten dat er nog iemand in het station van Brugge zijn Fiat autosleutel zou verloren hebben. Maar niet dus. Het is wel degelijk mijn sleutel.

Ik kan mijn auto terug gebruiken! Ik kan mijn auto terug gebruiken!

Deze ochtend gaan zoeken naar mijn sleutel. In principe zijn er niet zoveel plaatsen waar ik mijn sleutelbos uithaal. Het zijn wel lastige plaatsen om hem terug te vinden.

Plaats 1 is thuis en daar heb ik hem dus niet gevonden. Plaats 2, de fietsrekken op het werk, heb ik gisteren laten controleren door mijn collega. Plaats 3 is het station hier in Gent, Sint-Pieters, waar ik deze ochtend rondgetuurd heb.

Het ‘geluk’ was dat ik deze week mijn fiets enkel geparkeerd had onder de brug. Wel op drie verschillende plaatsen, maar zo lang is die tunnel nu ook weer niet. En dus ben ik deze morgen twee keer over en weer gegaan turend tussen de fietsen of ik nergens een sleutel op de grond zag liggen. Jammer genoeg geen geluk gehad. Dan maar achtereenvolgens naar de dienst verloren voorwerpen, de politie en het kot van De Lijn met de vraag of niemand een autosleutel had binnengebracht, maar ook hier geen geluk.

Volgende week is het station van Brugge aan de beurt, ook gekend als plaats 4.

Om 15u stonden we vertrekkensklaar: voetbaltraining voor Jan. Het is een 10minuutjes rijden, dus we waren mooi op tijd. Dus ging Zelie al naar de auto … en vroeg waar de autosleutels waren.

Ik trok mijn wenkbrauwen op, want de autosleutel hangt bij de sleutel van de voordeur die aan de voordeur zelf hangt. Hoe kon ze daar nu naastkijken? Maar wat bleek. Aan de hele sleutelbos geen autosleutel te bekennen. Hij is eraf gevallen. Eénvan de ringen waaraan de sleutels hangen sluit niet meer mooi en blijkbaar is de autosleutel tijdens al het gewring met de sleutelbos (daar hangen ook de sleutels van mijn fietssloten aan, deze van mijn bureau, van Jan zijn fietsslot) de laatste dagen ertussen geraakt en er dus afgevallen.

Kwijt! Weg! Miserie dus. Wanneer en waar, God mag het weten want ik heb de auto niet meer gebruikt sinds zondag. Toch nog eens de fietstassen binnenstebuiten gekeerd net zoals de zakken van mijn jas. Voordeel dat nu alle vuiligheid en niet-meer-nuttige papiertjes eruit zijn, maar tussen al dat gekuis en geruim was er dus geen autosleutel te vinden. Ook mijn collega gebeld of zij op het werk eens kon kijken tussen de fietsrekken daar, maar niets gevonden.

Morgen aan het station nog eens goed zoeken tussen de rekken en ondertussen de garage gebeld om een dubbel te laten maken: zelfs als ik hem zou terugvinden, dan nog is een dubbel handig om in huis te hebben, nietwaar.

Waar mijn reservesleutel is? Wel, het is mijn reservesleutel die nu kwijt is want een aantal jaar geleden is mijn handtas gestolen geweest mét sleutelbos en dus ook de andere autosleutel.

Geen auto dus voor de komende dagen, wat niet zo handig is want zaterdag zijn er de activiteiten en er moeten ook boodschappen gedaan worden wegens dat we zaterdagavond volk hebben. Inmiddels mijn schoonmoeder gebeld en eens gehoord in welke mate zij ons kan helpen en gelukkig kan zij. Maar zo afhankelijk zijn is toch ook niet alles.

Dat ze mij dus maar rap bellen van de garage dat de nieuwe sleutel toegekomen is.

Deze middag was ik om 14u afgesproken in Antwerpen/Berchem. Ik had het adres, kende de route, Berchem ligt zo’n 35 minuten rijden (met de auto) van hier, dus vertrok ik mooi op tijd om 13u20 en stond ik een tweetal minuten voor afspraak ter plekke. Geen enkel probleem.

Een uur nadat ik via de Kennedytunnel de Antwerpse ring opreed, reed ik de ring ook weer af en raadt mijn verbazing toen ik het verkeer zag komende van de andere kant: het stuk dat over de E17 ging met het verkeer komende van Brugge stond vol stilstaand verkeer en ook de voertuigen komende van Gent stonden stil tot kilometers voor Antwerpen.

In plaats van 5 minuten chanse, 50 minuten chanse want voor hetzelfde geld was die file een uur eerder begonnen en stond ik daarin, in plaats van ernaar te kijken.