San's Weblog

Er was een weblog weg en er werden vragen gesteld van ‘waar is die?’ en zo en toen hoorde ik dat hij gehacked was geweest en nu ‘hersteld’ moest worden.

En toen hoorde ik gisterenavond constant ‘ping’ ‘ping’ ‘ping’, zo van gesprekken via chat en alles en vroeg ik aan den anderen met wie hij zo aan het babbelen was en dat bleek de madam van die weblog-die-wegwas te zijn. En terwijl zij aan het babbelen waren was hij blijkbaar aan het helpen om dat te repareren en een beetje later is dat dan ook gebeurd.

Wat mij de vraag deed stellen, of hij dan ook zo een oogje hield op mijn weblog. Want ik kan hier nu wel dingen schrijven en zo, maar eigenlijk ken ik daar toch wel niets van en dus van backups en opkuisen van spam en zo, daar heb ik geen kaas van gegeten.

Ik kreeg een zeer geruststellend antwoord van de wederhelft. Oef! Maar als er iets mis gaat hier, één adres dus.

De trein heeft vertraging en ik wist dat er hier in het station een telenet hotspot was, dus dacht ik, (ik heb) tijd om het te proberen.

En zie: het s gelukt. Surfen terwijl ge op uw gemak in het station zit. Eigenlijk wel gemakkelijk en ik had er uiteraard eerder aan moeten denken, want zo een gemak als ge nog in de rapte iets moet opzoeken.

Alhoewel ‘rap’ uiteraard relatief is: tegen dat de computer opgestart was, was ik ook al een goede 5 minuten verder

Toen ik deze ochtend mijn computer opensloeg om mijn mails te bekijken ging dat niet. Nochtans zei het icoontje van het draadloos internet dat er verbinding was, en een ‘excellente’ daar nog bovenop. Beetje bizar, want de computer was niet afgesloten geweest sinds gisterenavond en toen was er geen probleem.

Computer afgesloten en heropgestart maar geen avance: nog steeds niets, nog steeds geen internet. Even gewacht en opnieuw geprobeerd maar het bleef maar niet lukken. Uiteindelijk het slimme idee gehad om ook eens op den anderen zijn computer te kijken en oef, het lag dus niet aan mijn computer want op de andere computer was er ook geen internet.

Een hele dag geen internet dus, tot den anderen thuiskwam. Even een kleine vermelding en tegen dat ik Anna en Jan in bed had gestoken liep alles weer als een trein.

Een echte tovenaar in huis. Machtig hé.

Kijk zie, ik heb nog maar net de opmerking gemaakt, en het is al veranderd zie. De totale tekst is nu in het Nederlands.

‘t Gaat daar soms rap op Facebook, of moet ik nu ‘Gezichtenboek’ zeggen?

Facebook is plots Nederlandstalig geworden. OK, het is al effekes geleden, het is nu niet dat ik het nu pas opmerk. Maar blijkbaar is het nog niet 100% in orde.

Want kijk, dan port ge iemand en krijgt ge volgende boodschap:

‘Je bent van plan om iemand te porren *naam*. She will be informed of this the next time she logs in.’

Grappig.

Zegt den anderen daarnet: leest dat ne keer om mijnen weblog en zeg wat ge er van vindt. Dus ben ik de gehoorzame en volgzame vrouw zoals altijd en doe wat mij gevraagd wordt.

Er is een post van ‘Iets over HTML’ wat bij mij de spontane reactie ontlokt: ‘wijs: html voor dummies. op mijn lijf geschreven dus’. Want die inleiding, dat is effectief op mijn lijf geschreven hé: ‘voor mensen met een weblog die geen HTML kennen, en het eigenlijk ook niet willen kennen‘, die ‘mensen’, dat ben ik dus.

Ondertussen ben ik tot ongeveer de helft van de post gekomen (ik zit aan ‘links’) en ik kan u verzekeren: ik ben nog mee. Waarom ik dan niet verderlees? Omdat ik doodmoe ben (hebt ge ‘t uur al gezien?) en nu eerst ga slapen en morgen de rest dus ga lezen.

Maar ik vind dat wel wreed wijs: ik ga hier begod iets van onthouden en eindelijk iets meer weten over html en alles en dink. Wijs!

Kijk zie. De wijvenweek zit er nu dus officieel op, maar gezien ik hier nogal veel schrijf over de kinders zal het hier altijd wel een beetje een echte wijvenblog blijven. En neen, ik heb geen probleem met de term ‘wijf’ op voorwaarde dat het niet denigrerend gebruikt wordt. In mijn ogen is een echt ‘wijf’ een vrouw met ballen aan haar lijf (zonder daarom niet vrouwelijk meer te zijn), die weet wat ze wil en daarvoor uitkomt ook. Die haar zin doet zonder daarom anderen neer te sabelen of over lijken te gaan. kortom, een toffe madam dus. Dus als ik daaronder val, dan ben ik met trotsheid een ‘wijf’.

En net zoals zovelen andere van die fijne wijven heb ik door deze week een paar zeer toffe madammen leren kennen die ik, moest ik een blogroll hebben, erop zou smijten. Bij gebrek aan blogroll voeg ik ze dus gewoon toe aan mijn favorieten, dat werkt ook. Dus (tot vervelens toe ondertussen) bedankt aan i. en lilith voor het initiatief, al was het maar om al die madammen (al was het maar voor even) gelezen te hebben.

Zo’n blogroll dus, het valt misschien op of misschien ook niet, maar ik heb dat dus niet hé.

Enerzijds omdat ik niet weet wat het nut daarvan is. In begin had ik dat wel, maar ik voelde mij dan verplicht om die aan te vullen als ik een nieuwe blog las of aan te passen als er een blog wegviel en dat leek mij een beetje op een publieke veroordeling. Niemand heeft er uiteindelijk zaken mee wie of wat ik lees en ook en het is zeker niet omdat ik iets al dan niet lees dat dat een indicatie zou zijn dat die blog al dan niet goed is. Er zijn zoveel redenen waarom ik iemand lees of ook weer niet, wie heeft nu zakens met het ‘waarom’.

Anderzijds ook omdat ge dan in situaties kunt belanden waarbij ge op de duur teveel blogs volgt om nog op te sommen en dan wordt die lijst onoverzichtelijk lang of doet ge iets zoals Eve en krijgt ge een ‘random’ beurtrol.

Toen mijn wederhelft dan, heel in het begin, mijn blog een beetje aanpaste aan mijn wensen heb ik die lijst er dan ook maar direct afgesmeten. Geen concurrentie, wedijver of jaloezie nodig dus. Dus ook geen vragen of ik wil linken naar deze of deze blog. Als ik iets leuks/interessants/toepasselijks/afschuwelijks/… tegenkom, dan zal ik er wel naar linken als het kadert in iets waar ik iets over schrijf. Als ik zoiets tegenkom en het heeft niets te maken met wat ik wil schrijven, dan komt er dus ook geen linkje.

Zoals reeds meerdere malen aangekondigd: deze blog doe ik voor mijzelf, mijn kinderen, mijn geheugen. Iedereen die hier komt lezen is welgekomen en hopelijk blijven jullie plakken, gewoon omdat jullie het leuk vinden. Maar ook als jullie niet blijven, toch bedankt voor het bezoekje.

Die wijvenblogs, ik vind dat zo fantastisch. Lezen hoe andere vrouwen het eerste thema van vandaag behandelen en hoe ze over hun lijf denken. Ben razend benieuwd voor de volgende dagen.

Ook fantastisch dat het niet alleen Vlaamse blogsters zijn of zelfs Nederlandstalige schrijfsters. Er zitten er een paar Franstaligen en zelfs Engelstaligen tussen. Machtig hoe de (taal)grenzen overschreden worden zonder enig probleem.

Maar we zijn met zoveel en er valt zoveel te vertellen en te lezen, het is gewoon niet bij te houden. Uuuuuren kan je je ermee bezighouden om het allemaal te lezen.

In tegenstelling dus tot hoe ik normaal gezien ‘mijn’ blogs lees, namelijk dagelijks zorgen dat mijn feedreader leeg is, zal ik deze blog lang open laten staan en alles in de komende dagen/weken op mijn gemak lezen. En wie weet voeg ik een paar van de dames toe aan mijn lijstje van ‘te lezen blogs’.

Spannend. Het is een beetje nieuwe mensen leren kennen en wie weet klikt het met een paar van hen.

Kijk zie: als die madam even leuk schrijft als als ze in persoon is (en ik heb er geen twijfels aan), dan ga ik hier nog veel leesplezier aan beleven.

Ga ook eens kijken: welgekomen aan Casa Murphy!

Dat is nu de derde keer dat ik gecontacteerd wordt door een journaliste (het was, toeval of niet, telkens een vrouw). Telkens werd ik gecontacteerd op basis van een berichtje dat ik hier gepost heb. Die journalistes hadden een onderwerp en (waarschijnlijk) door te googelen kwamen ze op mijn blog terecht.

Dat eerste gesprek, dat was OK. De journaliste had haar opzoekingswerk gedaan, stelde deftige vragen, wist waarmee ze bezig was. Het was een aangenaam gesprek en ik voelde mij op mijn gemak. Het resultaat, daar kon ik mij ook volledig achterzetten: mijn vertrouwen was helemaal niet beschaamd of zo. Je hoort namelijk soms van die verhalen, van dingen uit de context gerukt en zo, maar alles was volledig in orde.

De tweede keer kon ik ook niet echt klagen over het resultaat, maar dit keer werden de vragen gesteld door iemand die in het geheel niet wist waarover ze vragen aan het stellen was. De vragen waren soms wreed belachelijk, de interpretatie van mijn antwoorden nog dwazer en gelukkig mocht ik het achteraf herlezen want ik vreesde het ergste: nul komma nul onderzoek was er gedaan geweest. Eén postje had ze van mijn hele blog gelezen (of zo leek het toch) en op basis daarvan stelde ze haar vragen. De tekst achteraf was wel correct, inhoudelijk gezien, maar de verbeteringen die ik haar opstuurde heeft ze niet of niet goed gelezen: ze zijn alleszins niet terug te vinden in het eindresultaat.

Deze keer wordt ik gecontacteerd over een onderwerp waar ik in het geheel niets, maar dan ook niets mee te maken heb. Waar ik niets over weet, waar ik absoluut geen mening over heb, zelfs niet ongefundeerd en waarmee, moest ik toezeggen om daarover te spreken, meer kwaad dan goed zou kunnen doen. Opnieuw op basis van één verloren postje ‘ergens’ op mijn blog. Eén opmerking over mijn kinderen en er wordt, op basis van die ene post, een conclusie getrokken die zo bij het haar gegrepen is dat ik er bijna achterover van sla.

Dat ‘men’ verkeerde dingen denkt over mijn kinderen, dat is op zich al erg genoeg, maar dat ze zo’n grove conclusie durven trekken op basis van één post, zonder zich de moeite te getroosten meer te lezen, dat vind ik er grof over. Wat is er gebeurd met onderzoek, uw bronnen goed raadplegen, weten waarover ge schrijft? Ik dacht dat dat toch de basis was van de journalistiek?

Neen. Voor de gemakkelijkheidsoplossing kiezen: googelen en dat ene ding dat ge vindt op het internet zal wel het volledige beeld zijn.

Berichtje dus aan de volgende journalist: ja, ik ben gerust bereid om u te woord te staan, maar doe alstublieft eerst uw werk voordat ge mij contacteert over dingen waar ge zelf niets van kent en, als ge mij contacteert, doe dat dan over dingen waar ikzelf tenminste iets mee te maken heb.