Ze kan nog niet spreken, maar ze kan het zeer goed uitleggen

Vanavond zitten we met het hele gezin aan tafel boterhammetjes te eten.

Terwijl Anna haar boterhammetje eet maak ik haar flesje klaar. Als ik klaar ben wil ze geen volgend stukje meer, dus wil ik haar haar fles geven. Resoluut duwt ze de fles weg.

Ik geef haar dan aan haar papa, want misschien wil ze dan wel drinken, maar hetzelfde herhaalt zich: de fles wordt weggeduwd. Michel geeft haar dan maar terug aan mij. Ze heeft misschien geen honger en dus willen we wel nog wat wachten. Maar Anna blijft lastig doen.

Uiteindelijk neemt Michel haar terug en terwijl hij langs de tafel passeert probeert Anna haar fles te pakken. Michel neemt de fles voor haar en wil zich neerzetten om nog eens te proberen, maar voor hij een stap kan verzetten duwt ze haar fles opnieuw hard weg. Fles terug op tafel en onmiddellijk buigt Anna zich opnieuw naar haar fles als wil ze ze pakken.

Deze keer laat Michel haar tot bij haar fles komen en Anna pakt haar fles dan zelf: doodcontent dat ze was. Michel wil zich neerzetten om haar te drinken te geven, maar Anna protesteert luidruchtig en met in haar ene hand haar fles, probeert ze met haar andere hand mij te pakken.

Een duidelijk teken dus geeft Michel Anna dan maar terug aan mij. Eenmaal op mijn schoot legt ze zich achteruit, heft met beide handjes de fles op en begint gulzig te drinken.

Éen jaar en ze heeft mij al (bijna) niet meer nodig 😉

Uitstel-afstel

Van uitstel komt afstel, wordt er wel eens gezegd, en als ik zo voortdoe zal dat nog kloppen ook.

Dus vanavond maak ik van mijn hart een steen en begin er aan: de grote kuis in mijn huis.

Er zijn eigenlijk maar twee avonden meer dat ik het kan doen want vrijdag moeten we verhuizen. Niet ‘moeten’ in de zin van dat we weg moeten bij mijn schoonouders, maar ‘moeten’ in de zin van dat vrijdag ook voor mij de Paasvakantie begint en dat er te veel te doen is de komende vakantie en daarvoor moet ik in ons huis zijn om het nodige te kunnen voorbereiden.

Dus blijft deze avond en morgenavond over, want kuisen met vier kinderen rond u, dat gaat niet echt.

Great news

(een kleine post in het Engels, bij voorbaar mijn excuses voor eventuele fouten, maar moesten de personen over wie ik ga schrijven hier ooit op vallen, kwestie dat ze het dus kunnen verstaan hé)

A couple I know have been trying to get pregnant for a couple of years now and today I heard that they finally did it: they are expecting their first child for September.

X. and A.: a very big congratulations. I hope the pregnancy goes very smoothly and that the baby will be the cutest thing.

I couldn’t be happier if it was me who was pregnant, so enjoy!

Záálig

Deze namiddag naar de kermis met gans het gezin, min Anna.

We hadden het de kinderen beloofd dat we de laatste dag van de kermis terug zouden gaan. De laatste dag, want voordien zagen we niet echt een gaatje meer om te gaan, maar ook, én zeer belangrijk voor de portemonnai van grote gezinnen, het is dan reductiedag.

Min Anna, want Anna sliep net toen we vertrokken, maar ook, als Anna zou meezijn zouden ofwel Michel, ofwel ikzelf steeds langs de kant moeten blijven staan en zouden we nooit een attractie kunnen doen met alle drie de andere kinderen.

En het moet nu toch wel lukken met het weer zekers? Záálig mooi en warm weer. Mooi genoeg om de waterroetsjbaan te doen (Michel met Zelie en Louis; Jan en ik op kant aan het kijken), mooi genoeg om in korte mouwen rond te lopen en geen koud te hebben, mooi genoeg om te genieten van de zon, de drukte, de ambiance, de ritten, …

Er mogen gerust meer van zo’n dagen komen.

Terug

Deze middag konden we Zelie terug ophalen en ik ben alleen met Jan geweest.

Jan was minder enthousiast om haar terug te zien dan verwacht, maar hij was toch (ook) blij.

De balans na anderhalve dag weggeweest te zijn: het concept ‘wassen’ moet blijkbaar nog ontdekt worden op zo’n weekend. Zelie zag zo zwart als een verbrande pot en in haar haar kont ge een half bos terugvinden. Dat laatste is niet verwonderlijk als ge weet dat ze effectief in het bos geweest zijn. ‘Tanden poetsen’, dat kennen ze gelukkig wel al.

Ze heeft ook van die heel kleine oogjes, maar toen ik haar vroeg of ze moe was zei ze vol overtuiging “neen”. Blijkbaar een afgesproken antwoord want alle kindjes hadden van die piepkleine oogjes maar stuk voor stuk zeiden ze tegen hun ouders dat ze niet moe waren 🙂 Blijkbaar was het de eerste avond middernacht vooraleer de leiding iedereen stilgekregen heeft. De tweede avond was er een feestje maar toen zijn ze ‘al’ om half elf naar bed gegaan: de klop gekregen van de avond ervoor dus.

Toen ik haar valies (grof) nakeek of ze alles meehad vond ik de helft van haar T-shirts-met-lange-mouwen niet. Ik vroeg haar waar haar kleren waren en toen trok ze haar kleren omhoog: ze had vijf lagen over elkaar aangedaan (één hemdje, twee T-shirts-met-lange-mouwen, één T-shirt en één trui. Beats folding them, zal ze gedacht hebben. De verloren kledingstukken waren dus teruggevonden.

Het belangrijkste: ze heeft haar goed geamuseerd.

Terug bij mamie hebben we eerst gegeten, hoe vuil ze ook was, maar daarna is ze onmiddellijk onder de douche gemogen.

Momenteel blinkt ze weer zoals het hoort en straks gaan we naar de kermis. Hmm. Hoe zal ze er dan vanavond (weer) uitzien?

Ze worden groter meneer

Sinds een week of twee doet Jan geen middagdutje meer op woensdag en in het weekend.

Niet dat hij niet meer wou gaan slapen of dat hij niet sliep als hij in zijn bedje kroop. Integendeel. Je legde hem in zijn bedje en hij viel als een blok in slaap.

Maar het probleem was dan ’s avonds. Als hij ’s middags geslapen had was hij ’s avonds niet moe genoeg meer om te gaan slapen. We staken hem, zonder protest van hem, op zijn gewone uur in zijn bedje, maar als Zelie en Louis een klein uur later kwamen slapen was hij nog klaarwakker.

Op zich niet echt een probleem behalve dat hij dat doodleuk vond dat broer en zus er nu ook waren en dat hij dus begon te spelen. Gevolg hiervan was natuurlijk dat Zelie en Louis niet konden slapen en dat, na een tijdje, Zelie of Louis hier beneden stond(en) om te klagen.

Na een aantal van dergelijk ervaringen heb ik dus maar wijslijk besloten om Jan zijn middagdutje te laten overslaan.

Hij slaapt nu weer onmiddellijk in ’s avonds en houdt niemand wakker. Als zou blijken dat hij toch oververmoeid geraakt kunnen we hem deze vakantie af en toe nog eens in bed steken. Afwachten wat het zal geven.

12 uur

Binnnen 12u mogen we Zelie terug gaan afhalen van haar weekend.

Het is zeer bizar deze keer. ’t Is nu niet alsof het de eerste keer is dat Zelie weg is. Ze is de eerste keer op kamp geweest met overnachting (met de mutualiteiten) toen ze net 5 jaar geworden was, nu dus bijna drie jaar geleden. Sindsdien doet ze dat elk jaar opnieuw. Vorig jaar kwam er ook eerst het weekend en dan het kamp van de scouts bij, dus we zijn het zo wel al een beetje gewoon (achtig toch).

Maar het is gelijk anders deze keer. Ik weet niet goed waarom. Waarschijnlijk omdat we niet thuis zijn en dus ook niet echt in onze gewone doen. Het is hier niet alsof er één persoon minder is. Eerder alsof we gehalveerd zijn in aantal.

Zeer rare ervaring. Het valt echt op dat ze er niet is en ik mis haar gelijk nog erger dan anders.

Er zal trouwens nog iemand blij zijn als hij Zelie terugziet: Jan heeft vandaag zeker al vier keer gevraagd waar Zelie is.

Enfin, nog 11u en 33min: dan worden we op de weekend-site verwacht om dochterlief terug mee naar huis te nemen. Aftellen geblazen.

Paasvakantie

Gisterennamiddag is de Paasvakantie begonnen. Jippiejahé, zou ik zo zeggen want dat heeft een aantal leuke gevolgen.

In eerste instantie niet zo direct: mijn vakantie begint maar volgende donderdagavond, strikt genomen. Van maandag t/m donderdag gaan de drie oudsten eerst nog naar de stadsopvang en gezien Michel en ik nog steeds dezelfde trein moeten hebben ’s ochtends zal het nog altijd hetzelfde haasten worden voor de ‘ochtendspits’ hier.

Maar het eerste effect merk ik nu al. Zelie is gisterenavond op weekend vertrokken, hetgeen betekent dat ze vandaag niet naar de turnles en de tekenles kan … hetgeen betekent dat wij voor 9u niet de deur uit moesten zijn en dus nu, om 9u05, nog steeds op ons gemak in onze pyjama zitten. Geen gehaast, geen over-en-weer gerij. Zalig. Louis moet pas om 11u30 op de turnles zijn, dus hebben we tijd met hopen.

De volgende twee weekends valt het dan voor zowel Louis als Zelie weg want ook de clubs hebben Paasvakantie. Yiha!

En alleen daarvoor al mag het vakantie zijn, want alhoewel ik de kinderen wil stimuleren om zich bezig te houden en te ontwikkelen, leuk is het daarom niet voor mij als ouder als je constant van het één naar het ander moet hollen … en nu is het nog maar voor twee van de vier kinderen.

Donderdag is het dan ook voor mij mijn voorlopig laatste dag: gans onze ploeg gaat ook met Paasvakantie t/m 15 april. Enfin, de rest van de ploeg begint er maar een dag later aan hoor, maar gezien ik 4/5 werk krijg ik al een dagje extra en ge moogt er zeker van zijn dat ik er van ga genieten.

De eerste dag zal misschien niet zo leuk worden want als het enigzins meezit bij ons thuis (ons eigen huis bedoel ik dan), wordt alles afgewerkt tegen volgende woensdag. Dinsdag-, woensdag- en donderdagavond zal er deftig gekuisd mogen worden (alvast dank aan alle Chinese vrijwillegers die er die avondenook zullen staan met emmer en spons 😉 ) en dan gebeurt vrijdag de grote verhuis terug.

Alleszins al een fantastische dank u aan mamie en grandpère voor de goede ontvangst en opvang hier, maar ik denk toch dat zij ergens ook opgelucht zullen zijn hun huis terug voor hen alleen te hebben 🙂

Vliegensvlug

Dat gaat het worden deze namiddag: vliegensvlug alles doen en organiseren en in orde brengen.

Deze avond vertrekt Zelie op weekend met de scouts. Om 20u moeten wij haar gaan afzetten en zondag om 12u mogen we haar weer gaan afhalen.

Ze zit niet ver hoor: in Mariakerke, en gelukkig is de school al gedaan om 15u en hebben we tot vanavond tijd, anders zag ik het mij niet echt doen.

Nu, zoveel heeft ze dus ook niet nodig hé, voor een weekend: slaapzak en matje, verkleedkledij, toiletgerief, genoeg kleren, schoenen en regenkledij (bij haar zal dat haar winterjas worden want die heeft ook een kap en het is nog te koud voor een gewone regenjas), … ‘k Heb het briefje bij mij kwestie dat ik, nadat ik hen zal afgehaald hebben op school, misschien nog langs thuis kan passeren om zeker niets te vergeten.

Maar normaal gezien zal dat niet nodig zijn: ben deze ochtend thuis geweest om met de aannemer te praten over de gedane werken (en factuur dus :() en toen heb ik alles meegepakt dat ze nodig had dat niet bij mamie ligt.

’t Zal weer raar doen, onze spraakwaterval die anderhalve dag weg zal zijn.