Pretstap

Een paar weken geleden kreeg ik dit in mijn mailbox:

Hallo!

Met de kerstvakantie bijna voor de deur, wordt het tijd om die vol te plannen met leuke dingen!

Wij gaan in de tweede week van de kerstvakantie op maandag of woensdag naar de Efteling […].

Zin om mee te gaan?

Ha! Pretparken, ik en de kinderen, altijd een goede combinatie, zolang ik maar niet op achtbanen moet (en dat moet dus niet als er andere volwassenen meegaan), dus zei ik volmondig ‘ja’.

De tweede week kwam dichterbij en de dag werd woensdag en dus was dat vandaag. Maar gisteren begon ik toch te twijfelen: veel regen en goed koud buiten en ‘ze’ voorspelden nog lagere temperaturen voor vandaag waardoor ik een beetje bang werd voor ijzel, dus, zouden we wel vertrekken?

Aan de telefoon nog over en weer gepalaverd en afgesproken dat we deze ochtend definitief zouden beslissen. Hoe dan ook was de afspraak om 9u30. Ontiegelijk vroeg zo tijdens de vakantie, maar de Efteling ligt dan ook niet direct naast de deur.

We waren een 10-tal minuten te laat maar eens op de plaats van afspraak aangekomen was de beslissing eigenlijk al genomen: Efteling, here we come. Aanwezigen: 3 volwassenen en 8 kinderen tussen 12j en 3,5j. Wij (= de volwassenen) zagen dat volledig zitten: zolang we tot 8 konden tellen ging het wel meevallen.

En ja, het weer zuigde big time, maar het was uiteindelijk niet zo erg als ik had gevreesd (geen gietende regen gehad, joepie!). Het was mijn eerste bezoek aan de Efteling en ik verschoot ook big time, want ondanks het afschuwelijke weer was er behoorlijk (als in ‘serieus’) veel volk. Waardoor ik mij afvroeg hoe belachelijk druk het daar dan wel niet moet zijn bij goed weer.

Het werd uiteindelijk een lange, vermoeiende, maar toch leuke dag: op sinds 7u45, vertrek rond 9u45 en terug in Gent om 22u45. Maar ik vond het een leuk park, zeker eentje om naar terug te keren en ik denk dat de kinderen daar absoluut akkoord mee zullen zijn … zolang we de volgende keer maar gaan als het droger is 🙂

Uitspraak van de dag

Deze ochtend bracht ik Anna en Jan met de auto naar mijn nicht (Anna’s meter) om daar een dagje te gaan spelen. Iets waar ze alletwee toch wel naar uitkeken.

Hoe erg ze er naar uitkeken, bleek uit Jan zijn uitspraak toen we er bijna waren:

‘Mama, mijn heupen doen pijn’

‘Uw heupen? Hoe komt dat?’

‘Omdat ik zo opgewonden ben om er te zijn’

Zo vliegen, maat

De Kerstvakantie is alweer halverwege en het is altijd hetzelfde met vakanties. Dan denkt ge dat dat lang duur, maar voor ge het weet is het voorbij.

Voor elke vakantie worden er altijd plannen gemaakt dat er vriendjes komen spelen en dat er bij vriendjes wordt gegaan, en meestal lukt dat dus niet. Want je wil zelf dingen doen en als daar dan nog andere afspraken bovenop komen loopt alles in het honderd.

Maar deze vakantie lukt het aardig om ook rekening te houden met de vriendjes. Vooral de vriendjes van de kinderen uiteraard, maar zelf lukt het toch ook wel om mensen te zien.

Gisteren zijn Louis en Jan op logement gegaan bij hun vriendinnetjes, ook twee zusjes. Twee kinderen minder, maar dat zou te kalm zijn en dus werd er direct gebeld naar een vriendinnetje van Zelie om hier te komen spelen. Michel zat achter zijn computer dus werd het een namiddag met vier vrouwen en het was gezellig: een beetje Wii-en, een wandeling in de stad met chocomelk en oliebollen, …

De jongens bleven de nacht weg en toen het vriendinnetje ‘s avonds naar huis was zijn wij met ons verkleinde gezin gaan eten bij onze vriendjes. Het werd veel te laat, maar als het gezellig is dan merkt ge dat zo gauw nog niet. De meisjes amuseerden zich en vooral Anna werd niet lastig, dus we keken niet zo direct op een minuutje.

Pas tegen middernacht thuis en uiteindelijk heb ik het de rest van de nacht mogen merken dat het toch wat te laat was geworden voor Anna: om het uur huilend wakker, of beter: zij huilde in haar slaap en ik was wakker. Veel geslapen heb ik dus niet, maar zoals den anderen het zo schoon kan zeggen: een kermis is een geseling waard.

Toen de jongens vandaag thuiskwamen bleven de vriendinnetjes ook hier. Zij blijven hier tot morgen en daarmee is de vriendjesmolen nog niet gedaan.

Overmorgen is er een verjaardagsfeestje voor Zelie en Louis, terwijl de jongsten bij mijn nicht de dag mogen doorbrengen. Ik blijf op het ‘feestje’ want ik moet van taxi spelen, maar dan kan ik ook nog een beetje met mijn vriendjes praten.

Woensdag is er dan een uitstap naar de Efteling voorzien, ook met vriendjes, dus duimen maar voor goed weer, of tenminste: droog weer.

Daarna is het weer donderdag en dus oudejaar, nieuwjaar volgt en dat vieren we in familie. Maar vanavond werd ik gebeld of Louis nog eens zou mogen gaan spelen en logeren bij een ander vriendje.  De enige mogelijkheid hiervoor is dus zaterdag, maar dat moet nog eens goed bekeken worden.

We kunnen alleszins niet klagen dat we niets gedaan zullen hebben deze vakantie.

Zalige Kerst

Aan u en de uwen (zo, dat is dan ook weer gedaan).

Kerstdag zelf wordt hier niet zo gevierd. Kerstavond daarentegen altijd. Vroeger was dat bij mijn ouders, maar sinds mijn mama overleden is gaan we ofwel bij mijn zus, ofwel bij mijn broer, afhankelijk van de wachtregeling bij mijn broer thuis (broer en schoonzus zijn allebei dokters, vandaar). Als ons huis redelijk afgewerkt geraakt, zal het dan ook wel eens bij ons lukken.

Gisteren trokken we dus richting Nederland want mijn broer ging deze ochtend voor twee dagen wacht op. Zoals altijd zeer lekker gegeten, want zowel broer als schoonzus kunnen zeer lekker koken. Genoten van het gezelschap. Bijgebabbeld en alles gewoon op het gemak en gezapig.

Vorig jaar hebben we de kadootjes afgeschaft voor de volwassenen wat een heel pak pre-kerst stress bespaart. Er waren enkel naar de kinderen om voor te kopen en kadootjes voor kinderen kopen vind ik makkelijker dan voor volwassenen. Zo te zien hebben we allemaal goed gekozen want er waren enkel blije gezichten.

Deze voormiddag teruggereden en dat was een pak minder leuk: veel smeltende sneeuw/regen en slecht zicht op de baan, dus anderhalf uur zeer gespannen in de auto gezeten, maar kijk, we zijn veilig thuis geraakt.

Nu even uitpuffen en de maag klaarmaken voor oudejaar.

Hopelijk hadden jullie een even leuke Kerstavond.

Filosofie

Als ge een snotvalling hebt en ge moet om de halve minuut een zakdoek volsnuiten, dan vraag ik mij af: waar gaat dat snot ‘s nachts naartoe?

Want logischer wijze moet ge dan ‘s ochtends toch wakker worden in een plas van snot?

De timing kon beter

‘k Heb het weer zitten. Er is weer een kraantje open dat niet toe te draaien is. Ondertussen al anderhalve rol WC papier erdoor gejaagd en een doos Kleenex.

En morgen is het Kerstavond en dat brengen we bij mijn broer door. In Nederland. Op anderhalf uur rijden van hier.

Twee mogelijkheden dus: of het is aan het pieken nu en morgen is het beter, of morgen heb ik niet alleen een snotvalling maar ben ik gewoon volledig ziek.

Mij kennende vrees ik voor het laatste.

Perken

Er is weer een Wii in huis. Dingen met een spelleke testen of zo en dus heeft den anderen de Wii van op zijn werk een tijdje in bruikleen.

Dat ding is hier al eens binnen geweest en op een bepaald moment het ik het gewoon verbannen. Trop is teveel en zo. Ruzie, verwijten, gij hebt x minuten meer gespeeld dan mij, etc. Ik was het beu. Maar nu is hij dus terug.

Gisteren zat het er weer bovenhands op. Nochtans spelen ze nu een spelletje samen. Met hun drieën. ‘t Is niet alsof ze moeten wachten om zelf aan de beurt te zijn. Dus maken ze ruzie over andere dingen: wie welk peetje krijgt, of wie welke bonussen pakt of whatever. Het was op een bepaald moment zo erg dat Michel gewoon, midden in het spel, de TV heeft uit gezet.

Dat was de druppel en nu is er een limiet gezet op het kijken naar ‘schermen’, zij het de computer, TV of iets anders. Maximum 2u/dag en voor de rest moeten ze zich dus maar bezighouden.

Na wat protest (schrap dat maar: veel protest) hebben ze zich erbij neergelegd en kijk, dit was het resultaat deze middag:

Aan het knutselen

Zo rustig dat dat was. Op zo’n manier kijk ik echt uit naar de rest van de vakantie.

Sneeuwpret

Tegen deze middag lag er een mooi nieuw sneeuwtapijt in de straat en dus stuurde ik de kinderen naar buiten.

Er werden sneeuwballen gerold, de ene al groter dan de andere, en de buurman hielp om ze op elkaar te zetten, wegens dat ik bezig was met het middageten … in mijn pyjama (het is vakantie, nietwaar).

Na het eten kleedde ik mij ook aan en ging samen met de kinderen verder in de sneeuw spelen. Ik hielp Zelie om de sneeuwpop verder af te maken en de stoep sneeuwvrij maken; de jongens gooiden sneeuw op elkaar en Anna liep heen en weer. Daarna met de meisjes nog een wandeling naar de Kerstmarkt gemaakt, want de jongens hadden het te koud en bleven thuis.

Toen ik weer thuis was had ik bevroren voeten, maar het was het waard.

Vakantie!

Oef. Het is zondag en vandaag is de vakantie eindelijk echt begonnen. Niets moet, alles mag. Geen wekkers meer voor de komende 15 dagen, behalve als we er zelf voor kiezen.

Gisteren toch wel in schoonheid afgesloten. Er waren nog een aantal kinderactiviteiten. Er was de laatste balletles voor Anna. Ze waren maar met twee kindjes, dus het werd een privé les. Zelie had haar laatste les turnen én tegelijk haar laatste training voor het Kerstfeest van de namidag. Er was de laatste zwemtraining die uiteindelijk geen les bleek maar waar ze vrij mochten spelen. In de namiddag dan het Kerstfeest bij de turnclub waar de groep van Zelie weer een stukje van de show mocht verzorgen. Altijd leuk.

De dag werd afgesloten met lekker eten en vooral fantastisch gezelschap. Avonden die voor herhaling vatbaar zijn.

De plannen voor de vakantie? Eigenlijk niet veel. Er staat al een bezoekje aan de Efteling op de lijst, een bezoek aan broerlief waar we Kerstavond zullen vieren, een filmpje zal er ook meegepikt worden, een verjaardagsfeestje, maar voor de rest zien we dus wel. Veel rusten en zien wat er komt, dat wordt de boodschap en vooral, nergens in opjagen, of toch proberen.

Halverwege

Het eerste deel van het schooljaar zit er ook weer op.

Op school werd afgesloten met de inmiddels traditionele Kerstdrink, waar ik al sinds de eerste editie in 2006 bij help. Er worden cakes gebakken door een paar bakvaardige ouders, er is gluhwein, warme en koude chocomelk en fruitsap en alles wordt verkocht ten voordele van de Bloemekenswijk, een sociaal project dat door de school gesteund wordt. Het is druk, maar gezellig en het is elk jaar afwachten of het niet te koud zal zijn zodat de mensen nog een beetje blijven hangen na school. Dit jaar was een zeer goede editie.

De twee oudsten zijn met hun rapporten naar huis gekomen en ook daar geen klagen: allebei een fantastisch goed gedrags- én puntenrapport, dus ze kunnen met een gerust hart aan hun vakantie beginnen.

En Anna zat er door vandaag. Eigenlijk merk ik het al de hele week dat het tijd werd dat het vakantie werd, maar deze namiddag bleek het opeens hoogtijd. Ze was koud en moe en dus heeft ze veel gehuild. Ze was zelfs zo moe dat ik haar meer dan een half uur vroeger in bed heb gestoken en dat ze dat niet eens erg vond.

Morgen nog een paar kinderactiviteiten en het Kerstfeest van de turnclub en dan kan de vakantie voor echt beginnen.