Tag: Louis

Voorbereidingen

Binnen een paar dagen vertrekken Louis en Zelie op scoutskamp en dus wordt het dringend tijd om met de voorbereidingen te beginnen. Zelie vertrekt zondag effectief, maar ook Louis zijn bagage moet zondag afgezet worden zodat die meekan met de bus. Dus wordt het tijd om de lijstjes boven te halen van de dingen die ze mee moeten doen.

Zelie zit nu bij de wouters (gemengd kabouters en welpen) en dit jaar moet zij voor de eerste keer een gamel meedoen. Waar is de tijd? Ik herinner mij nog mijn gamellen die we meesleurden met het speciaal erbij gekochte bestek zodat het er mooi inpaste, de vuurtjes langs de kant van de weg om rap het eten klaar te maken (want op de kampsite zelf werden die niet gebruikt) en vooral de as tussen het eten en de aangebrande stukken … die met veel smaak werden opgegeten.

Van de lijstjes is die gamel het enige dus dat we nog niet in huis hebben. Tijd dus om een bezoekje te brengen aan de scoutsshop en terwijl we daar zijn, misschien eens kijken of er nog dingen zijn die we kunnen gebruiken.

Resistance is futile

Het is ondertussen een paar jaar geleden. Wij liepen in Oostende en gingen naar het Marie-Joséplein toen ik ze in de etalage zag. Ze schreewden het uit in de meest opzichtige kleuren en ik had er een instant hekel aan. Loeilelijk vond ik ze.

De kinderen waren erbij en, vooral dankzij de kleuren, werden ze er als een magneet naartoe getrokken. Het was dan nog een kinderwinkel ook en aangezien ze toch een nieuw paar nodig hadden heb ik ze in de plaats een deftig paar kunnen aansmeren. Over mijn dood lijk! dacht ik toen.

Maar vandaag ben ik gezwicht. Het is er uiteindelijk van gekomen en de kinderen hebben hun eerste paar. Nu, niet alle kinderen want Zelie zit er blijkbaar ergens tussen (het gaat per twee maten en de ene waren te nipt juist en de volgende maat te groot), maar Louis, Jan en Anna hebben er nu wel: Crocs!

Nu, de kleuren vallen nog mee. Jan heeft er in een soort bruin/groen, Louis heeft zwarte (de mevrouw had ook knalgele van Sponge Bob mee en ik heb rap gevraagd om die weg te steken, wat ze zeer goed begreep) en Anna heeft er in lichtgroen.

Moeder wordt dus softer met de jaren. Binnenkort gaan ze nog helemaal over mij heen lopen.

De cijfers

Uiteraard krijgen de kinderen op het einde van het jaar ook een rapport mee en het was zowel voor Zelie als voor Louis weer zeer goed.

Eigenlijk een herhaling van het tussenrapport in december, relatief identiek hetzelfde. Allebei hadden ze weer meer dan 90%.

Louis zit blijkbaar in een zeer sterke klas. Op de laatste dag van het schooljaar nog eens gesproken met de juf en ze zei het zelf. Ze was er enigzins verbaasd van hoe goed de klas wel was. Acht kindjes zijn geëindigd in de 90%, de rest van de klas heeft in de 80%.

In Zelie haar klas zit er al meer variatie: van 60% (2) tot 90% (2) en Zelie is opnieuw tweede geworden met één tiende verschil van haar beste vriendin die opnieuw eerste was. Ze waren alletwee zeer content, ook voor elkaar en wij waren ook blij omdat zij blij waren.

Een mooi einde dus van het schooljaar. Hoogtijd voor ontspanning.

Goede moeder

Pluim voor mijzelf. Soms mag dat ook eens.

Morgen zijn er drie kinderen die een lunchpakket nodig hebben: Louis en Zelie omdat ze sportdag hebben, Anna omdat het staking is op de peutertuin. Vanavond heb ik dus al voor een deel van de lunch gezorgd.

Eerst gaan winkelen nadat ik de kinderen afgehaald had. Bakker (Anna heeft bokes nodig voor haar 4-uurtje), beenhouwer (beleg), Spar (groenten en fruit).

Dan naar huis om de kinderen eten te geven en ondertussen aan de lunch voor morgen te beginnen: pasta koken, komkommer in fijne reepjes doen, kerstomaatjes in twee, bloemkool stomen en in kleine roosjes verdelen, erwtjes blancheren. Alles mengen, er een yoghurtsausje opdoen en verse bieslook overstrooien. Afwerken met gesneden ham. Verdelen in drie porties in doosjes die ze morgen zo in hun knapzak kunnen steken en alles bewaren in de frigo.

Gaan nog mee in het lunchpakket, voor de groten: een petit gervais kaasje, twee stukken fruit, een koek, fles water. Voor Louis waarschijnlijk nog een paar boterhammen ook voor op de opvang na de sportdag. Voor Anna, naast de pastasalade, nog een paar boterhammen en een stuk fruit.

Soms ben ik dus wel degelijk een goede (huis)moeder.

Actie

Louis is eigenlijk een wreed kalm kind. Zeer emotioneel ook, op dat vlak dus alles behalve kalm, maar als het op doen aankomt is het wat anders.

Dit weekend verkondigde hij dat hij volgend jaar niet meer naar de scouts wou gaan, een verklaring waar ik kop noch staart aan kreeg: Louis gaat doodgraag naar de scouts. Hij stond dit jaar te popelen om te vertrekken, zijn vriendjes gaan ook, hij kwam uitgelaten en blij terug en kon amper wachten tot de volgende vergadering. Dus wat was het probleem?

Toen ik hem vroeg waarom trok hij zijn schouders op. Hij wist het niet, maar dat hebben we wel meer met Louis. Uiteindelijk komt het er wel uit, maar je moet geduld hebben. En het kwam er dus ook uit.

Louis tekent graag. ‘Graag’ is hierbij een understatement van jewelste: het is één van de dingen die hij het liefst van al doet. Lezen komt tegenwoordig heel dichtbij. Scouts, dat is de ganse namiddag. Wat wil zeggen dat tegen dat hij thuiskomt, hij niet meer kan tekenen omdat het tegen dan te laat wordt. En daar hebben we de reden waarom hij niet meer naar de scouts zou willen: niet omdat hij het niet leuk vind, maar omdat hij dan minder tijd heeft om te tekenen.

We zijn voorlopig tot een soort overeenkomst gekomen. Ten eerste worden nu nog geen definitieve beslissingen genomen: het schooljaar is nog niet voorbij en de grote vakantie moet nog komen en er is eerst nog zomerkamp (waar hij absoluut naartoe wil). Ten tweede: hij moet ‘iets’ doen van beweging. Als het warmer wordt is er weinig probleem met beweging want dan speelt hij hier genoeg buiten met broer en zussen of met de kinderen van de straat, maar ’s winters zou hij zich dag in dag uit binnensluiten met tekenen en lezen en zou hij te weinig buiten komen. Dus, als het geen scouts wordt, dan moet hij iets anders vinden. Ten derde: eens kijken of we niet iets (of iemand) kunnen vinden die hem bijkomend tekenles kan geven. Hij gaat al naar de tekenacademie en wil dat volgend jaar blijven doen, maar hij wil meer en dus ga ik daar eens voor kijken.

En zo sta ik plots in de schoenen van mijn moeder. Nu ja, niet exact, maar toch ongeveer. Toen ik een tiener was las ik ook ongelooflijk veel en graag en kwam ik soms dagen aan een stuk niet buiten. De zon mocht schijnen en het mocht warm zijn ongelooflijk, ik zat binnen in een zetel te lezen. En mijn moeder maar zagen dat ik naar buiten moest gaan, bij mijn vrienden, ‘iets’ gaan doen. Na veel gezaag zette ik mijn stoel dan wel eens buiten (meestal in de schaduw, ben nooit een zonneklopper geweest) en bleef ik lezen, soms nam ik dan mijn fiets en ging bij mijn vriendinnen.

In mijn verdediging: dat was in mijn pubertijd, niet als kind. Toen deed ik ballet, atletiek, ging naar de scouts, speelde veel buiten (ook) op straat, … Kortom, ik kreeg de nodige beweging, iets waar ‘men’ tegenwoordig zo op hamert, dat kinderen niet voldoende beweging meer zouden krijgen.

De cirkel is rond en ik denk dat binnen (meer dan?) twintig jaar Louis ook zal terugdenken aan deze periode wanneer hij zijn kinderen tot actie zal aanmanen 🙂

Avondstond

De avond is volledig geworden zoals ik het mij voorgesteld had. Terwijl ik de pasta kookte en het vlees sneed zorgden de kinderen voor het tafeldekken: (kinder)tafel buitenzetten, stoelen erbij, kommetjes op tafel, bestek en bekers. Ik zette dan mijn strandstoel erbij en zo zat ik laag genoeg om aan hun tafeltje bij te zitten.

En daar zaten we dan alle vijf smakelijk te eten. We zagen de helft van de straat passeren en zeiden tegen iedereen goededag en iedereen zei smakelijk terug. ik zag er zelfs een paar jaloers kijken. Er was zelfs genoeg zodat het buurmeisje ook nog meegegeten heeft.

Daarna was het tijd om Jan en Anna in bad en bed te steken. Even was er wat tegenstribbeling van Jan want de andere buur(t)kinderen kwamen net allemaal op straat om te spelen, maar uiteindelijk ging hij toch braaf mee. Terwijl Jan in bad zat kreeg Zelie Anna ook eindelijk naar boven dus tegen dat hij eruit was kon zij erin en zo zaten de twee kleinsten op tijd in bed.

Eens Anna doorhad dat Zelie terug naar beneden was is ze wel drama beginnen maken, maar uiteindelijk is ze gekalmeerd en braaf meegegaan naar boven om een verhaaltje te lezen. Na het verhaaltje begon ze opnieuw tegen te stribbelen, maar uiteindelijk ben ik maar één keer terug moeten gaan en is ze daarna onmiddellijk in slaap gevallen.

Dan nog een half uurtje naar beneden om gezellig in mijn strandzetel te lezen terwijl Louis en Zelie wat verderop speelden. Toen het tijd was voor Louis om te gaan slapen ging hij zonder problemen in bad en naar bed. Eens hij in bed zat opnieuw verder gelezen, buiten, in de zetel en toen Zelie moest gaan slapen was er deze keer ook absoluut geen probleem om naar bad en bed te gaan.

Eens de kinderen binnen waren ben ik ook binnen gebleven: alles was inmiddels opgeruimd en zo alleen op straat gaan zitten is nu ook niet je dat. Maar aangenaam, dat was het wel geweest.

De komende vier dagen ben ik thuis en ik weet nu al, we gaan nog van die avonden tegemoet, te beginnen bij morgenavond: gezellig in de tuin bij de schoonouders.

De baas

Louis komt (klagend) boven: ‘maar ze zeggen dat ik altijd de baas speel en ik doe dat niet’

‘Allez, gaan jullie nu altijd ruzie maken als jullie moeten opruimen? Komaan. Lief zijn en doe voort’ dixit mama.

Louis gaat naar beneden en dan hoor ik hem streng zeggen tegen zijn broer en zus ‘Niet ruzie maken en niet de baas spelen’ 🙂

De tijd van het jaar

Het is weer zover: de lente komt in het land, de communiefeestjes (en andere feestjes) zijn weer begonnen en dan wordt het tijd voor nieuwe schoenen voor de kinderen.

De winterschoenen zijn niet alleen rot versleten. Zo van die lompe kloefen onder zomerkledij gaan niet. De schoenen van vorig jaar zijn uiteraard te klein (alhoewel ze hun sandalen al weer gedragen hebben, maar dat is open hé vanvoren) en dus besloot ik dat het tijd werd om op schoenenjacht te gaan vandaag.

Ik heb gewacht tot Anna in bed lag: voor haar had ik al schoenen gekocht in januari, toen een kinderschoenenwinkel totale uitverkoop deed en er daar ook zomercollectie in zat. Eén paar schoenen en een paar sandalen en zij kon al de zomer beginnen. De drie anderen dus nog niet.

Eens Anna in bed lag dus de fiets genomen met de drie oudsten. Een paar weken geleden per toeval een winkel ontdekt waar ze einde reeksen verkochten en dus eerst daar naartoe getogen. En geluk gehad: zowel Zelie als Louis vonden er hun gading voor schoenen én sandalen. Voor Jan een mooi paar schoenen gevonden, maar de sandalen ontbraken: in zijn maat was het toch maar zeer nipt (alsof het een maat minder was) en een maat groter was dan direct véél te groot. Maar vijf paar schoenen voor € 220 is mooi meegenomen.

Behalve schoenen moest ik nog een lader kopen voor mijn fotoapparaat. Den anderen heeft namelijk een handig dingetje meegenomen uit Miami, maar gezien de lader een Amerikaans stopcontact nodig heeft, moet ik dus een andere lader kopen (of zo’n stopcontact vinden dat kan converteren). Wijle weer de fiets op naar de Fnac … die gesloten bleek voor 2 mei.

Dan maar terug naar huis, of neen: eerst langs de speelgoedwinkel. Die communiefeesten, dat is namelijk geen foefke om op schoenenjacht te kunnen gaan, dat is een feit. De oudste zoon van mijn nicht A. doet namelijk morgen zijn eerste communie en dus moesten wij nog een kadootje hebben. In de speelgoedwinkel toch maar eerst eens gebeld naar zijn mama, kwestie van toch niets mee te hebben waar hij toch niet zou mee spelen, en nog goed ook: hij had liever iets om te lezen.

Van de speelgoedwinkel naar de boekenwinkel om te gaan zien of ze de boeken hadden die ik wou kopen. Onderweg passeerden we nog een kinderwinkel van einde reeksen waar ze ook schoenen hadden en ben ik rap even gestopt om te zien of ze daar dan wel sandalen hadden voor Jan en joepie! we hadden geluk: één paar in zijn maat die nog mooi waren ook. Verkocht dus. Hop terug de fiets op en verder naar de boekhandel.

Zoals zovele kindjes (Zelie en Louis niet in het minst) leest achterneefje B. graag Geronimo Stilton. Hij heeft al Fantasia I en II en dus wou ik hem Fantasia III kopen (gelukt) en Reis door de tijd (niet gelukt). Niet getreurd, er zijn nog boekhandels en dus zouden we wel ergens anders geluk hebben. Maar toen we buitenkwamen begon het eerst zachtjes te regenen. Valt nog mee, dacht ik zo, en we maakten de fietsen los. Maar ze waren nog niet goed en wel los of de zachte regen veranderde in een plensbui van jewelste en gezien we geen van allen regenjassen aanhadden zijn we maar gaan schuilen, eerst onder een luifel van een (volzette) brasserie en daarna terug in de boekhandel. Het was mij namelijk ingevallen dat achterneefje B. graag voetbalt én dat er een voetbalboekje is van G.S. dus zijn we dat maar gaan halen.

Eens terug buiten de boekhandel was het eindelijk zo goed als opgehouden met regenen en zijn we vertrokken naar de zusterwinkel van de eerste boekhandel om te kijken of zij toch niet Reis door de tijd hadden en we hadden geluk: daar hadden zij wel nog een exemplaar.

En zo waren wij twee uur na ons vertrek weer thuis met alles wat we nodig hadden. We kunnen morgen met een gerust hart naar het feest en schoensgewijs mag de zomer (of zelfs maar de lente) nu wel beginnen.

Onzichtbaar

Zelie en Louis zijn zich de kunst van het zich onzichtbaar maken onder de knie aan het krijgen.

Het is een kunst die handig is voor als ze naar bed moeten gaan. Dan trekken ze hun pijama’s aan en zetten ze zich nog heel even in de zetel. Daar blijven ze dan doodstil zitten (letterlijk én figuurlijk: je hoort ze niet meer én ze bewegen niet meer) en als je dan met iets bezig bent merk je hen niet meer op.

Op die manier rekken ze hun bedtijd. De teleurstelling die op hun gezichten verschijnt als we hen dan ‘ontdekken’ … Ge moogt er niet mee lachen, maar ik moet het toch doen.

Misverstand

Tussen dat ik de drie jongste van respectievelijk de peutertuin en het school had afgehaald, en dat ik Zelie moest afhalen aan de muziekschool, had ik vandaag uitzonderlijk 45 min tijd.

Het plan: in een rapke naar huis en boterhammen smeren. Louis, Jan en Anna konden die dan opeten ofwel thuis, vooraleer we weer vertrokken, ofwel in de auto. We maakten er ook voor Zelie zodat zij ook onmiddellijk kon eten als ze gedaan had.

Want op de muziekschool komen we dan de vriendinnetjes tegen (zowel mijn vriendin als de vriendinnen van de kinderen dus) en dan blijven we nogal lang kletsen (ik) en spelen (de kinderen dus) en voor we het weten is het een half uur later en zijn we veel te laat thuis en zitten Jan en Anna dan te laat in bed.

Een goed plan dus.

Maar het was een beetje opjagen om alle boterhammen gesmeerd te krijgen en ik moest nog iets halen voor Anna van boven, dus vroeg ik aan Louis of hij de laatste twee boterhammetjes wou smeren: één met zalmsla en één met een hespensla. Geen probleem voor hem en ik dus naar boven.

Als ik terug beneden ben vraagt Louis mij waarom er nog een tweede boterham bij hem ligt? Om te smeren: één met zalm en één met hesp? Hij kijkt mij met veel verbazing aan en zegt dat hij op die eerste boterham … beide slaatjes heeft gesmeerd.

Even gecontroleerd, gezien dat dat juist was en de boterham dan toch maar in de vuilbak gedaan. De volgende keer dus nog gedetailleerder instructies geven 🙂