San's Weblog

i. is deze middag bevallen van een dochter, maar dat wisten we al een tijdje.

Ze heet Mira en is 2 dagen ‘te vroeg’ (pff! en ik die erop gewed zou hebben dat ze ‘te laat’ zou zijn, gelukkig heb ik dat niet gedaan). Wreed benieuwd om de kleine te gaan bezoeken.

Proficiat, Henk en Ilse!

En het heeft niets met mijn neus te maken. Wel met mijn mama.

Zelie was het eerste kleinkind in de familie, zowel langs mijn kant als langs Michel zijn kant. Philippe, Michel zijn broer, had in het begin van de zwangerschap gezegd dat hij hoopte dat het een meisje ging zijn zodat hij er ‘katjen’ tegen zou kunnen zeggen. Dat is dus blijven hangen en zo kwam het bijvoorbeeld dat we voor een poes kozen op het geboortekaartje.

Dat ‘katjen’ tegen Zelie zeggen, dat is er gelijk nooit van gekomen. Maar ze kreeg wel een armbandje met poesjes en een kettingetje met een poesje.

Dat kettingetje, dat was een kadootje van mijn mama. Dat lag een heel lange tijd op één bepaalde plaats in huis en plots lag het daar niet meer. Gezocht in de buurt, onder en boven, achter en voor, maar geen spoor meer van te vinden. Ik vond het dubbel erg omdat het een kadootje was van mijn mama, die inmiddels overleden was, en mijn dochter dus nooit het kadootje van haar oma zou zien, nooit zou weten wat ze gekregen had.

Na de geboorte van elk kind hielden we een doopsuiker opzij als aandenken. Niet zo moeilijk want ik had er altijd meer dan genoeg. Er staat hier dus zo’n mandje met allemaal doopsuikertjes in en vanavond haalde ik de mand eens uit om te tonen wat ik gemaakt had voor elk kind.

Tussen het rommelen door vond ik een juwelenzakje. Ge weet wel, zo’n rood fluwelen dingske. Ik had dat ooit gehad met een broche in en dus dacht ik dat het mijn broche was die erin zat. Ge kunt u mijn verbazing dus inbeelden toen er een fijn kettingetje uitkwam met een poezenhangertje in plaats van een broche. Het was het geboortekadootje van mijn mama voor Zelie.

Jippie Jee big time dus.

Het is bijna een soap geworden, de geboorte van mijn vijfde neefje/nichtje. De baby heeft lang op zich laten wachten maar uiteindelijk, om 17u15 heeft hij de strijd opgeheven en hebben de medicijnen gewonnen.

Mijn eerste nichtje is deze namiddag geboren: Alice, 3kg 680g licht en 48 cm groot. Het nieuws deze avond om 18u40 ontvangen en uiteraard moest ik er vanavond nog naartoe.

Ze trekt op haar oudste broer, of toch toen hij geboren werd en ze was wat getekend door de geboorte, maar op het anderhalf uur dat ik er was is ze al enorm veranderd, dus tegen morgen zal dat nog heel wat anders geven.

Deze avond mocht Zelie al eens meegaan. Morgen ga ik met de hele bende.

Het wachten is dus voorbij: na zes kleinzoons heeft mijn vader vanavond zijn derde kleindochter mogen aanschouwen. 

Deze morgen is mijn zus moeten binnengaan. Tot vandaag nog geen teken van de baby dat hij er wil uitkomen en morgen zal hij 14 dagen overtijd zijn, dus mocht zuslief vandaag binnen zodat ze de baby een handje kunnen helpen met afkomen.

Elk moment kan ik nu dus tante worden … voor de vijfde keer. Nu ja, elk moment. Voor hetzelfde geld ligt ze daar tot morgen, nietwaar, maar we denken positief en rekenen op elk moment.

Spannend … nog e keer. 

‘k Loop een beetje achter met het verspreiden van het goede nieuws, maar dit weekend is de meisjesbevolking weer aangegroeid met twee lieve schatjes.

In tegenstelling tot de tweede baby heeft zij niet al te lang op zich laten wachten. Vrijdag is Lily geboren en via deze weg wens ik haar fantastische ouders X. (mijn directe baas trouwens) en A. al het beste toe: congratulations! Enjoy the baby and your time together.

Na 10 extra dagen besloot Janne gisteren dan ook eindelijk om de warmte van de baarmoeder te verlaten en deze in te ruilen voor de fysieke warmte van haar ongeduldige ouders Lien en Peter. Via deze, nog eens van harte proficiat aan de ouders (ik had al een sms-je gestuurd, waar).

En aan de babys: lieve meisjes, wees ongelooflijk welgekomen.

Langs mijnen kant van de familie zijn er eigenlijk alleen al jongens geboren: mijn broer en zus hebben alletwee twee zonen en mijn twee nichten hebben er respectievelijk drie (An) en één (Katrien). Wij zijn de uitzondering daarop met twee meisjes en twee jongens.

Toen ze langs de kant van Michel eraan begonnen was het ook niet veelbelovend. Het eerste kindje van zijn neef Alec (langs vaders zijde) was ook een jongen en ondertussen heeft die ook al een broertje erbij. Maar zijn andere neef Steven (langs moeders zijde) bracht daar als eerst verandering in: een meisje.

Diens broer heeft woensdag dan weer zijn eerste kindje gekregen én het is ook deze keer een meisje: Leonie. Een dotje. Zo’n schoontje!

Het is eigenlijk wreed hoe rap je vergeet hoe klein ze wel zijn als ze geboren worden. Eerst ben ik gisterenmiddag alleen op blitzbezoek geweest om gewoon een paar spullen af te zetten. Ze was toen wakker en ik heb haar eventjes mogen vastnemen. Zo ongelooflijk licht dat dat is.

Toen we dan allemaal op bezoek gingen gisterennamiddag lag ze mooi te slapen en toen heeft Michel een paar foto’s genomen. Ge moet toegeven: ‘t is een mooie aanwinst voor de familie.

Zijn momenteel nog zwanger: mijn nicht Katrien en de vrouw van Steven. Twee kansen op meisjes dus. Wij houden onze vingers gekruist.

Maar de toekomst biedt ook nog mogelijkheden: ik heb nog twee nichtjes en één neef die nog aan kindjes moeten beginnen (ze zijn pas midden de twintig) en Michel heeft ook nog een neef, de broer van Alec. De kans zit er dus nog in dat er een evenwicht komt tussen de jongens en meisjes

Vriend en collega P., die ik ettelijke maanden proficiat wenstte met de toekomstige baby, is op tweede kerstdag (bijna vier weken vroeger dan voorzien) vader geworden.

Moeder en baby stellen het uitstekend.

Dus bij deze nogmaals proficiat en een grote welkom aan Caspar.

Op 13 juni is onze familie een jongentje rijker geworden: Klaas is de zoon van mijn nicht K. en haar partner K. (nog een geluk dat hun namen niet met een M beginnen, anders was het M&M ).

Alhoewel de bevalling niet zonder slag of stoot ging (moeilijk is een eufimisme in dit geval), is het resultaat meer dan de moeite waard: een heel flinke en fantastisch mooie baby. Zoals ik zei tegen mijn nicht: in feite maken wij alleen mooie babies in de familie … en zoals ik benadrukte aan de trotse vader: een zeer schoon baaske maar toch is Anna nog mooier (kan ook niet anders want ten eerste is het mijn dochter en ten tweede is het mijn dochter).

Uiteraard waren haar ouders ook apetrots op hun 4e kleinkind (haar zus heeft het haar al voorgedaan met drie jongentjes).

Groot was dan ook de schok toen ik gisterenavond telefoon kreeg van mijn zus: mijn nonkel D., vader van K. en grootvader van Klaas, is gisteren overleden. Plots. Zonder aanleiding. Voor zover we wisten was hij kerngezond. Mijn zus aan het huilen aan de telefoon, ik aan het huilen en beven.

Via deze weg wil ik mijn familie dan ook heel veel sterkte wensen in de komende dagen, weken, maanden en jaren.