San’s Weblog

Op Bataclan was er ook de slakkenman: een mens die rondliep met een soort doelwit waarop vier slakken stonden en dan kon je een euro inzetten voor een slakkenrace. Won jouw slak dan won je de inzet, min de helft (voor administratiekosten, eten voor de slakken, …).

Louis wou eens spelen en dus gaf ik hem een euro en wat raadt ge, de eerste race won hij. Dus speelde hij met zijn winst nog een keer en hij won opnieuw. De eerste stappen als gokverslaafde waren gezet.

Na dat tweede spelletje stopte hij blijkbaar maar op een bepaald moment was hij weer verdwenen. Op Bataclan was dat nu geen uitzondering want over het algemeen wisten we toch niet echt waar de kinderen uithingen. Wat we wel wisten was dat ze altijd terugkwamen.

En ja, na een tijdje kwam Louis dus ook terug, volledig in tranen. Ontroostbaar was hij en het duurde dus wel eventjes voor we het eruit kregen wat er gebeurd was: hij was zijn geld kwijt, zijn winst want niet hij, maar Zelie had met de slakkenrace meegedaan met zijn geld (én zijn toestemming) en zij had verloren. Groot drama dus: verdrietig omdat hij zijn centjes kwijt was en boos op Zelie natuurlijk omdat haar slak verloren had.

Ik zweer het u, hij heeft minstens een half uur gehuild. Zo erg vond hij het en zo boos was hij. Ondertussen heb ik hem wel nog eens mooi uitgelegd wat het concept ‘gokken’ betekent: voor hij begon had ik er hem al voor gewaarschuwd en voor het tweede spelletje ook, maar daar had hij blijkbaar niet al te goed naar geluisterd of hij had het niet goed gevat. Jammer genoeg nadien dus wel.

Ondertussen heeft hij het (uiteraard) al kunnen plaatsen en is hij thuis op zoek naar dingen om zelf een slakkenrace te kunnen houden. Maar alleen om zonder geld te spelen.

Zelie wist niet aan wat voor kamp ze zou beginnen. Niet dat ze het thema niet kende. Wel dat ze absoluut geen idee had van wie wel en niet meeging op kamp.

De laatste scoutsvergadering dateert immers al van eind april en de kampinformatie verliep niet al te vlot. Van drie goede vriendinnetjes wist ze al dat die niet meegingen. Van de andere meisjes wist ze het niet. Eén groot vraagteken dus: ging er wel iemand mee met wie zij overeenkwam?

Toen we deze namiddag aan het lokaal kwamen zag ze geen enkele van haar (andere) vriendinnen en hoe dichter we kwamen, hoe meer ze achter mij aan kroop en hoe harder ze mij vasthield. Eens ter plekke had ze zich niet miskeken. Uiteraard kent ze haar mede Wouters wel, maar haar vriendinnen waren er niet. Ik zei haar dat het nog niet te laat was om haar te bedenken: ze mocht gerust terug naar huis mee, maar of ze niet eerst aan de leiding zou vragen wie er nog verwacht werd?

Ik gaf haar een klein duwtje richting leiding, maar ze kroop alleen nog meer achter mij, dus vroeg ik het maar. Een geluk: zeker nog drie andere vriendinnen waren ingeschreven.

Maar dan kwam het aantreden en werden de namen afgeroepen en begonnen de kinderen met de ouders weg te gaan en ik zag zo de paniek op haar gezicht verschijnen: haar vriendinnen waren er nog altijd niet. ‘k Heb haar proberen geruststellen door te zeggen dat ze waarschijnlijk rechtstreeks naar de kampplaats zouden gaan, maar dat had geen echt effect. En ondertussen verdwenen meer en meer kinderen en ouders en wou haar lift ook vertrekken.

Gelukkig merkte iemand van de leiding haar ongerustheid op en ik zei dus wat het probleem was. Gelukkig kon hij bevestigen dat haar vriendinnen effectief direct naar de kampplaats zouden rijden.

De glimlach op haar gezicht van dat moment af, onbeschrijflijk. Ze moest haar valies nog uit de auto halen en ze huppelde, neen, liep naar de auto. Haar kamphumeur was volledig hersteld en ze kon niet wachten om te vertrekken … uiteraard pas na nog een paar dikke knuffels en kussen.

In principe is het schooljaar eigentlijk, feitelijk pas deze namiddag afgelopen. Vandaag was het immers de allerlaatste dag van de buitenschoolse activiteiten: brevettendag op de turnclub.

Deze ochtend mocht Jan zijn brevet halen. Om 9u waren we ter plaatse. Jan ging zonder problemen op het bankje zitten en dat is niet altijd het geval. Hij mocht zelfs een oefening voortonen en trots dat hij was. Daarna was het dus voor echt en hij deed dat zeer goed (uiteraard!), net zoals alle andere kleutertjes.

Zelie mocht in de namiddag haar ding doen. Even een valse start genomen toen we vertrokken want toen we er bijna waren merkte ik op dat ze al haar tuigen vergeten was. Rechtsomkeer naar huis dus met als nadeel dat we wel nog op tijd waren voor de oefeningen, maar te laat om nog (veel) te kunnen oefenen.

Maar de oefeningen gingen goed, had ik toch de indruk. De jury was blijkbaar niet zo overtuigd en Zelie is dus serieus teleurgesteld, wat ik verwacht had. Nochtans heeft ze het goed weggestoken, tot vanavond. Een half uur nadat ze naar bed was gegaan is ze wenend weer buitengekomen omdat ze verdrietig was over dat brevet.

Ze is haar tuigen weer vergeten, deze keer in de turnclub, dus we zullen overmorgen mogen teruggaan om ze te zoeken (en hopelijk heeft niemand ze meegenomen). Met een beetje geluk zien we iemand die gejureerd heeft en kunnen we dan om een woordje uitleg vragen. Zoniet, dan gaan we moeten wachten tot na de vakantie.

Maar het was haar verjaardag vandaag (hoera! 9 jaar!) en dus zijn we na het turnen nog eens tot Oudenaarde gereden om iets te drinken en eten met pepe (mijn papa dus), om tante Sofie en nonkel Andy te zien en de neefjes, om nog een beetje uit te waaien en af te reageren. Het was geen ideale verjaardag, maar één van de komende dagen maken we dat wel goed, driedubbel zelfs. We hebben er nu eindelijk de tijd voor.

Zonet van een redelijk triest gevoel gegaan naar bijna euforie. Zomaar in een paar minuten tijd.

Tickets voor Coldplay. Sinds vrijdagochtend te koop en natuurlijk niet binnen geraakt op de website met als gevolg dat tegen dat we (allez: Michel) binnen geraakten, alles al uitverkocht was.

Deze ochtend vertelt mijn collega dat zij wel vier tickets heeft kunnen bemachtigen: ze had kunnen doorklikken, had alle gegevens ingevuld, nog net op ‘bewaar’ (of zoiets) kunnen drukken toen heel de site crashte. Ze wist dus niet of het nu gelukt was of niet maar ’s avonds had ze dus wel degelijk een bevestigingsmail gekregen. De tickets zijn voor in de nok van de zaal, maar ik luisterde toch met enige jaloezie naar haar verhaal: zij had tenminste tickets. Ik niet.

Maar, wist ze mij te vertellen, ge kunt u ook op de wachtlijst laten zetten: dat zijn tickets die opnieuw worden vrijgegeven als de bestelling niet op tijd wordt betaald.

Den anderen dus gecontacteerd of hij wist hoe het moest, hij mailt mij een telefoonnummer door en ik druk het nummer in en zet de telefoon op speaker: wij verbinden u door van zodra iemand beschikbaar is blablabla… en ondertussen werk ik dus verder. En dan heb ik eindelijk iemand aan de lijn.

‘Of ik op de wachtlijst kan?’ ‘Ja hoor. Welke: voor staande of zittende plaatsen?’ ‘Doe maar alletwee’, zeg ik: meer kans dus op tickets. ‘Jamaar’, is het antwoord, ‘als ik dat doe dan moet je voor vier tickets betalen. Of neen’, zegt de vriendelijke mevrouw. ‘Wat u ook kan doen is van zodra u twee tickets heeft, die betalen en terugbellen om de andere bestelling te annuleren.’ ‘Fantastisch’, zeg ik, ‘doe maar’.

‘Een momentje’, hoor ik haar twijfelend zeggen. ‘Eerst eens kijken of er nog plaats is op de wachtlijst … Het spijt mij: de wachtlijst voor de staande plaatsen is al volzet … en die voor de zittende plaatsen ook.’ Teleurstelling maakt zich meester van mijn hart. Op smekende toon vraag ik of er zelfs niet één plaatsje meer beschikbaar is? Ik wil gerust alleen gaan.

‘Oh ja. Ik heb nog één ticket. Ik heb er zelfs twee, maar ze zijn niet naast elkaar’. ‘Geen probleem’ zeg ik vlug ‘doe maar’ en ‘waar zijn die plaatsen?’ Het blijken twee zitplaatsen zo goed als net achter elkaar op twee rijen: ‘t is zo goed als naast elkaar zitten maar dan met de rug en buik in plaats van de zijkant én nog in een deftig blok: pal voor het podium, ongeveer even ver als ik zat bij Clouseau en dat was nog zo slecht niet. Doen! zeg ik, en dan begint het te dagen: ‘Jamaar: dat zijn dan echte tickets? Geen tickets voor de wachtlijst?’ ‘Juist’ zegt de mevrouw ‘dit zijn al tickets, geen wachtlijst’.

Joepie! dus. Ik heb tickets voor Coldplay. Ondertussen zijn alle nodige bevestigingsmails al toegekomen én zijn de tickets betaald.

Joepie! ik ga naar Coldplay! Een heel ander gevoel dan een paar jaar geleden. Toen ontdekte ik pas dat ze naar België kwamen een week voor het concert en ik uiteraard geen tickets meer kon bemachtigen op een normale manier.

Er zijn zo van die dagen dat ge u goed voelt en ge weet niet waarom. Awel, dit is er zo één.

‘k Ben nochtans zeer moe wegens gestreken tot 1u deze nacht. Toen de wekker afliep hoorde ik hem wel maar heb ik toch nog een half uur doorgeslapen zodat we ons eigenlijk overslapen hebben. De ochtendstress was er daardoor dus ook niet minder om.

Maar ik kwam op mijn werk toe met een licht hart en een glimlach op mijn gezicht en ik voelde (en voel) mij zeer gelukkig.

Vermoedelijk zit het weer er voor iets tussen: gisteren een boekje zitten lezen op een bankje in het zonnetje terwijl de drie jongsten rond mij aan het spelen waren met een minimum aan ruzie (zonder ruzie zou teveel gevraagd zijn). Voor vandaag geven ze ook mooi en warm weer. Deze ochtend voor het eerst sinds lang zonder sjaal op de fiets zonder dat ik bevroor van de kou.

Yep. Ik voel mij gelukkig. Er gaat al iets zeer ergs moeten gebeuren om vandaag de glimlach van mijn gezicht te krijgen.

Sinds maandag heeft Jan geen drama’s meer gemaakt en zegt hij ook niet meer dat hij niet naar school wil. Wat er ook mag gebeurd zijn, het is blijkbaar vergeven en/of vergeten.

Alleszins veel plezanter om dan weg te rijden: dikke kus en een paar knuffels en dan staat hij voor het raam lustig te zwaaien tot hij mij niet meer ziet. Uiteraard zwaai ik terug, tot ik hém niet meer zie, maar dat is altijd een beetje gevaarlijk: als je achteruit loopt zie je niet altijd waar je loopt. Tot nu toe heb ik gelukkig nog geen ‘voorvallen’ gehad, en met mijn legendarische handigheid is dat wel een unicum.

Anna houdt haar lachend uitwuiven nu dus ook al drie dagen vol. Volgende week is het krokusvakantie, maar ze zal alleen de laatste twee dagen thuisblijven zodat het voor haar een niet te lang afscheid zal worden met kans op ‘terugval’ nadien.

Alleen leuke ontwikkelingen dus *zegt ze opgelucht*

Dat Anna het goed doet in de peutertuin, dat heb ik verschillende malen verteld. ’s Ochtends was er evenwel af en toe nog een traantje bij als ik haar afzette, maar dat was deze ochtend anders.

Toen ik toekwam aan de peutertuin heeft Anna vandaag voor het eerst de volledige weg van de auto naar het lokaaltje te voet afgelegd. Nieuw ja, want normaal gezien moest ik haar halverwege oppakken en dan verder dragen.

Daarna heeft ze zich mooi op het bankje voor de klas gezet om haar jas uit te doen én is ze volledig zelfstandig de klas binnengewandeld, daar waar ik haar tot nu toe ook moest oppakken en aan de kinderverzorgster ‘overdragen’.

Ze had een koek mee, zoals meestal ’s ochtends, en toen ik haar vroeg of ze die aan tafel wou opeten liep ze zomaar naar de tafel, koos een stoel en zette zich neer. Ik gaf haar nog een kus en knuffel en terwijl de kinderverzorgster de koek opendeed zei ik nog dag tegen Anna. In plaats van te beginnen huilen, draaide ze zich mooi om en met een stralende glimlach zwaaide ze mij uit de klas.

Na het drama bij Jan was dit een leuke oppepper.

In tegenstelling tot vorig jaar, waar Jan af en toe ochtendkuren had toen ik hem op school afzette, was Jan dit jaar de vrolijkheid en enthousiastheid zelve om naar school te gaan.

Enthousiast om zijn boekentas klaar te maken, vrolijk bij het vertrek, bijna huppelend de schoolpoort door om zich dan te installeren (boekentas op zijn plaats, jas aan de kapstok, fietsje kiezen, …) en mij dan met een brede glimlach uitwuiven.

Een zeer leuke manier om je werkdag te beginnen, wetend dat je kinderen een leuke dag zullen hebben omdat ze graag zijn waar ze zijn die dag.

Tot vorige donderdag. Plots begon Jan een drama te maken toen ik hem op school afzette. Ik had het totaal niet zien aankomen, maar donderdagochtend begon hij heel hard te wenen toen ik hem afzette en zei dat hij niet meer naar school wou. Ik kreeg hem met moeite van mij af zodat ik kon vertrekken en de juf vertelde mij achteraf dat hij zeker nog een drie kwartier ontroostbaar was. Vrijdag was al niet veel beter. Toen bleef ik een beetje langer bij hem om hem te proberen kalmeren, maar niets lukte, integendeel: hij kreeg alleen maar meer verdriet en hij wou niet naar school ‘omdat hij het niet leuk vond’. Opnieuw heb ik met een bloedend hart een wenende Jan achtergelaten.

’s Avonds eens met zijn juf gepraat, of zij iets gemerkt had dat veranderd kon zijn? werd hij gepest? verveelt hij zich misschien? zijn er dingen veranderd met andere kindjes? … Maar de juf wist ook van niets en begreep er eigenlijk ook niets van, vooral omdat, eens zijn bui voorbij is, hij er niets meer van laat merken, dat hij eigenlijk niet naar school wil: hij werkt goed mee, is vrolijk, speelt met zijn vriendjes, is lief en behulpzaam, … Zijn normale zelf dus.

Ik dacht dat het misschien lag aan vermoeidheid en dit weekend heb ik er vooral proberen voor zorgen dat hij op tijd in bed zat. Behalve vrijdag is dat ook gelukt en hij heeft toch telkens 12 u geslapen. Goed uitgerust dus.

Maar ondertussen bleef Jan tijdens het weekend wel herhalen dat hij niet meer naar school wou. Dat hij zijn boekentas niet meer zou klaarmaken. Toen ik hem vroeg waarom niet, wat er gebeurd zou kunnen zijn, antwoordde hij alleen dat hij het niet wist, maar dat hij niet meer naar school wou.

Deze ochtend dus opnieuw drama. Het leek er nochtans eerst op dat het ging lukken, da er geen drama’s zouden zijn: hij deed zijn jas uit en hing hem zelf aan de kapstok, hij koos een fietsje, hij begon rond te rijden, … maar toen ik door wou gaan klampte hij zich vast aan mijn jas en mijn vinger (serieus pijnlijk) zodat de juf hem uiteindelijk van mij heeft moeten aftrekken.

Hopelijk is het een fase, zoals hij er vorig jaar ook een paar heeft doorgemaakt. Uiteindelijk is hij nog zeer klein. Maar ik ben toch bang dat er meer aan de hand is, de ommekeer is zo plots. Als er dus een oorzaak is, hoop ik dat deze rap aan het licht komt, want zo gaan werken is allesbehalve plezant.

Eigenlijk moet ik het al weten en gewoon zijn, maar het blijft mij toch verbazen hoe het afwijken van het ritme soms toch zo’n impact kan hebben op een kind.

Gisteren is het een goed half uur later geworden voor Jan en Anna. Het avondritueel was een beetje uitgelopen en in plaats van om zeven uur was het half acht gepasseerd vooraleer zij erin zaten.

Resultaat: Anna heeft nog ongeveer een klein half uur geprotesteerd in de zin van een beetje wenen, een beetje neuten, weer even stilte, herbeginnen. Anders valt zij als een blok in slaap, dus dat maakt direct een uur minder slaap. Deze ochtend was ze dan ook in een niet al te best humeur en als we er dan rekening mee houden dat ze tegenwoordig al wat kuren heeft, kan dat tellen om het zeer lastig te maken ’s ochtends.

Bij Jan was er aanvankelijk zo goed als niets aan te merken. Hij was al uit zijn bed toen ik hen ging oproepen, heeft zich aangekleed (misschien een tikkeltje trager dan anders), begon wel te neuten omdat hij zijn tweede schoen niet vond … die vlak naast hem lag, maar voor de rest viel het mee.

Maar dan moesten we vertrekken en waren er ‘problemen’ in verband met zijn boekentas, was er ‘iets’ met zijn muts, moest en zou hij mijn hand vasthouden op weg naar de auto (waar hij anders volledig alleen loopt) en eens op school begon hij te wenen dat hij niet naar school wou. Overduidelijk te moe dus.

Vanavond dus zorgen dat ze er zeker op tijd inzitten. Gelukkig zijn er vandaag geen activiteiten. Dus zullen we op tijd aan tafel kunnen zitten, gaan we nog overschot van tijd hebben om in bad te gaan en zullen ze nog op tijd in bed zitten.

Leve donderdag!

Sinds de Paasvakantie gedaan is heeft Jan het ’s ochtends erg lastig.

Alles gaat goed als hij wakker wordt: hij huppelt recht in zijn bed, staat te springen om eruit te komen, kleedt zich zonder problemen aan en eet zijn ontbijt. Haast zich naar de auto als het tijd is om te vertrekken en is de hele weg naar school vrolijk en opgewekt.

Maar eens ik hem moet achterlaten op school begint de miserie. Het begint bij het binnenkomen waar hij zich nu vasthoudt aan mij en hem achter mij weg steekt. Dan neemt hij mijn hand om samen een fiets te kiezen, maar als hij zijn fiets heeft kruipt hij er niet op, zoals voor de vakantie, om ermee te rijden, maar laat hij hem liggen en blijft hij mij vasthouden.

Als ik hem een knuffel en kus wil geven om weg te gaan begint het drama. Hij klampt zich vast aan mij en begint hartverscheurend te huilen. Hij is met geen stokken van mij af te slaan. Uiteindelijk moet ik hem aan de juffrouw geven en resoluut weggaan. Het krijsen dat ik hoor terwijl ik wegloop breekt mijn hart.

Het ergste eraan is, is dat ik weet dat hij heel graag naar school gaat. Alhoewel, ergste. Gelukkig dat ik dat weet anders zou ik mij nog slechter voelen. Maar de reden ervoor heb ik mij al een tijdje zitten afvragen.

Voor de vakantie kon er immers amper een salut van af toen ik vertrok. Hij stond te popelen om te vertrekken en wou met moeite ’s avonds terug naar huis. Nu wil hij ’s avonds ook met moeite terug naar huis, ’s ochtends daarentegen …

Vandaag heeft zijn juffrouw de waarschijnlijke reden aangegeven. Tijdens de vakantie is hij vier dagen in de opvang geweest. Geen opvang van het school, maar de opvang van de peutertuin (en bijhorende kleuterschool) waar hij vroeger naartoe ging.

Zelie en Louis waren er ook, maar hij moest bij de kleintjes en broer en zus zitten al bij de grote. De eerste dag heeft hij blijkbaar de ganse dag geweend. Pas toen hij in de namiddag eindelijk bij zijn broer en zus mocht is hij opgehouden met wenen. Hij is daar in totaal vier dagen geweest en de laatste drie dagen is hij bij ‘de groten’ gebleven. ’s Ochtends was daar trouwens ook nooit een probleem toen ik hem afzette en de komende drie dagen heeft hij nooit geweend.

Na die vier dagen was ik tien dagen thuis, maar die opvangdagen zouden, zoals zijn juffrouw zegt, best wel eens aan de basis kunnen liggen van zijn ochtendsessies nu.

Hopelijk heeft hij dus vlug weer door dat we terug op het oude schema zitten. Dat ik gewoon ben gaan werken en dat ik terug kom. Elke ochtend herhaal ik dat wel en probeer ik hem gerust te stellen, maar echt lukken doet het (duidelijk) nog niet.

De aanhouder wint, wordt wel eens gezegd. Hopelijk dat ik in dit geval de aanhouder zal zijn.