Reclame 2

Nog zo’n fantastische reclame: een product tegen kalk. Ik heb er hier thuis een heel goed staan en dus wou ik zien of het product op de TV hetzelfde was, maar op het moment dat ze de fles tonen is er op de achtergrond een naakte vrouw te zien die zich aan het douchen is … en daar was ik naar aan het kijken, niet naar het product.

Resultaat: ik weet nu nog niet of het over hetzelfde product gaat.

Vraag: als ik, als vrouw, al afgeleid word door een beeld van een naakte vrouw die zich aan het douchen is is dit zeker een boodschap die aan alle mannen voorbijgaat.

Aim, shoot, total miss.

Onvermoeibaar

We zijn de hele dag op stap geweest.

Deze ochtend was het nieuwjaarsreceptie van Stad Gent op het Sint-Baafsplein: anderhalf uur in de kou staan en luisteren naar Pierke, de burgemeester en liedjes zingen met een gratis drankje (of twee, drie, … Ze kijken niet zo nauw hier in Gent :)). Heel gezellig en al, maar kou, kou, kou.

Daarna een hapje gaan eten (hoog tijd want zowel Louis als Jan waren aan het wenen van de kou) met deze meneer en zijn mevrouw en ook deze meneer en zijn mevrouw (foei: zo stiekem doen Tessa) en hun zoontje: Chez Leontine: zeer lekker eten voor niet zeer overdreven veel geld. Te herhalen (gezelschap én eten).

Verder gewandeld met Bruno en Tessa en Henri: eerst een koffie en ijsje gaan eten (dessert belooft aan de kindjes), dan Popville, dan poging gedaan om alsnog de tentoonstelling van Kubrick te gaan bekijken (mislukt wegens volzet) en een soldentje mee te pikken (mislukt wegens ’toch’ gesloten) en dan allemaal naar onze respectievelijke huizen.

De kinderen hebben de hele dag met elkaar gespeeld, gelopen en gelachen (want behalve een traantje van te vallen is er geen enkele keer ruzie geweest) dus dacht ik dat ze wel uitgeteld zouden zijn.

Niets van: nog geen half uur na thuiskomst kwam de buurjongen vragen of de kinderen mochten/wilden buitenspelen en Zelie is gegaan: jas aan en nog drie kwartier buiten gezeten.

Een mens vraagt zich soms af waar kinderen de energie blijven vandaan halen.

Koningen

De kinderen wouden drie koningen lopen en ik had gezegd dat dat goed was op voorwaarde dat de babysit dat zag zitten én op voorwaarde dat het niet regende.

Want vanavond moesten wij naar een nieuwjaarsdrink bij mijn nichten, dus kon ik niet mee.

Deze namiddag heb ik dan geholpen met een ster te maken en toen ik naar de Colruyt boodschappen gaan doen was hebben Zelie en Louis kronen gemaakt: eerst getekend, dan gekleurd en versierd en dan uitgeknipt.

Toen ik terugkwam van boodschappen doen was de babysit er al en was deftig aan het helpen met de kronen te plakken. Ik vroeg haar of ze dat zag zitten, met zo vier gasten gaan lopen, en ze zag het niet alleen zitten, ze was zelfs zeer enthousiast.

Het grootste deel van de namiddag was het hier gestopt met regenen tot, uiteraard, het moment aangebroken was om te vertrekken. Gezien al het werk dat de kinderen al in de verkleding hadden gestoken kon ik het echt niet over mijn hart krijgen om te zeggen dat ze niet konden gaan, dus zijn ze maar vertrokken. In de gietende regen. Gelukkig allemaal goed ingepakt met dikke jassen en sjaals en mutsen en een ‘cape’ die ook enige bescherming bood.

Driekoningen

Een 10-tal minuten later vertrokken wij, lekker warm en droog in de auto, en we kwamen ze nog even tegen: ze zagen er al redelijk verzopen uit, maar ook ongelooflijk blij: grote glimlachen en veel enthousiasme.

Nu hopen dat er morgen geen zieken zijn.

Blijde anticipatie

De hele dag was Jan opgetogen: straks, als we Louis zouden afhalen, mocht hij met A. spelen. Dat hadden we hem gisteren beloofd en hij was het niet vergeten. Van deze morgen was hij erover bezig en tot we vertrokken herhaalde hij het regelmatig, met zo een gelukzalige glimlach op zijn lippen.

Deze namiddag dan eindelijk vertrokken en opgetogen dat hij was: hij kon bijna niet wachten.

Blijkbaar had A. ook al de hele dag zitten zeggen: straks komt Jan spelen en was hij ook heel opgewonden bij het vooruitzicht. Hij keek ook reikhalzend uit naar onze aankomst.

Tot we daar toe kwamen: zowel Jan als A. zaten om de schoot van mama en dierven amper in de richting van elkaar kijken. Alsof de andere niet bestond, zoooo beschaamd waren ze alletwee. Zelfs toen alle kinderen naar boven vertrokken om te spelen, bleef A. bij zijn mama zitten: hij wou niet mee. Te beschaamd.

Het heeft gelukkig niet lang geduurd: een paar minuutjes later is hij ook stilletjes verdwenen en met Jan gaan spelen.

Maar zo lief dat dat was.

Bezoekjes

De kinderen wouden deze vakantie bij vriendjes gaan spelen en/of vriendjes hier laten komen spelen. Ik heb daar in het geheel niets op tegen: als er al vier zijn maken een paar kinderen meer of minder niet echt veel uit.

De kerstvakantie is evenwel niet echt de goede vakantie om zulke plannen te maken. De eerste week is voor iedereen enorm druk: eerst kerst, daarna de volgende festiviteiten voorbereiden, kadootjes kopen, alles in orde brengen …

En dan plots is er de tweede week en met nieuwjaar is het dan onmiddellijk midden in de week en moest ik me plots haasten om nog vriendjes te kunnen bereiken voor school weer begint.

Gisteren is C. dan komen spelen, Zelie haar vriendinnetje. Ze was hier van 11u tot 16u30 en het was heel aangenaam: de kinderen hebben zich goed geamuseerd en er is amper ruzie geweest. Niets tussen de meisjes en maar één keer met de jongens. Geslaagd dus. Wel even traantjes van Louis want hij ‘wou ook dat er een vriendje kwam spelen’.

’s Avonds heb ik dan direct de telefoon opgepakt om Louis zijn vriendje te bellen en ’s ochtends moest ik hem het slechte (en daarna het goede) nieuws vertellen: L. kon niet komen vandaag … maar in de namiddag, na het werk, zou zijn mama Louis komen ophalen om daar te gaan slapen en morgen de ganse dag te spelen.

De blijdschap op zijn gezicht, goud waard. Sinds deze middag was hij al bezig met zijn valies klaar te maken en ongeveer elk uur vroeg hij wanneer de mama nu eindelijk zou komen.

Minder was dat Jan er zichzelf van had overtuigd dat hij ook mee zou mogen: het broertje van L. is namelijk zijn vriendje. Maar hij is toch nog een beetje te klein om te gaan overnachten bij een vriendje en bovendien is de papa alleen thuis met de kinderen. Het zou een beetje te veel van het goede geweest zijn.

Rond 17u was het dan zover: de mama kwam en Louis mocht mee. Groot drama bij Jan toen hij niet mee mocht maar we hebben dat nogal goed opgelost: ik zal morgen Louis gaan ophalen en dan kan Jan nog een beetje met A. spelen.

Een kindje minder dus tot morgennamiddag. Hij is nog maar vier uur weg en ik mis hem al, maar ik zie hem graag genoeg om hem niet tegen te houden hoor 🙂

Luisteren

Eén van die zalige momenten: Anna slaapt, ik zit boven in de woonkamer op de computer te prutsen terwijl de drie oudsten beneden in de keuken op het bord aan het tekenen zijn, heel mooi samen aan het spelen.

Zo een heel rustig moment waarop ze alledrie heel goed overeen komen.

En dan gewoon luisteren naar de conversatie tussen hen. Prachtig.

Den tweeden

De ween- en krijsbuien van de voorbije week zijn verklaard: Anna haar tweede tand komt erdoor.
Niet dat ik het niet verwachtte. Anna had duidelijk pijn toen ze ons mij zo wakker hield, het was niet gewoon verlatingsangst of manipulatie om niet te moeten gaan slapen.

Enfin. Vanavond kwam ze weer wakker en kon niet terug in slaap geraken en toen ze op mijn schoot zat stak ze mijn vinger in haar mond en toen voelde ik het: na haar rechtersnijtand onderaan is nu de rechtersnijtand bovenaan er door aan het komen.

Ze heeft een tijdje gewacht met tanden krijgen maar blijkbaar is ze haar schade aan het inhalen.

Zit

Het is eigenlijk al twee dagen geleden gebeurd, maar ik was het niet echt zeker.

Ik zag het toen ze in haar park zat maar had zo mijn twijfels of ze het op zichzelf had gedaan of of ze steun had gevonden aan de spijltjes van het park.

Maar neen hoor. Vandaag heeft ze het onomstotelijk bewezen: Anna kan van liggen naar zitten gaan. Ze zet zichzelf heel mooi op haar poep.

Volgende stap: van sluipen naar kruipen?