Weerzien

Het moet drie jaar zijn, zo kwamen we tot de conclusie. Drie jaar dat we elkaar niet meer zagen. Drie jaar en we hadden het niet eens echt door.

Drie jaar waarin ongelooflijk veel gebeurd is, toch zeker voor haar. Drie kinderen er bij, een jobverandering, een levensomwenteling, zeg maar. Drie jaar waar hier ook wel heel veel gebeurd is.

Drie jaar die in drie uur moesten bijgepraat worden en dus kozen we ervoor om een laat ontbijt hier thuis te doen, kwestie van toch een beetje rustig te zitten.

Hopelijk duurt het niet nog eens drie jaar vooraleer ik M., mijn Finse vriendin, terugzie.

Terug

Vertrokken om 13u32, aangekomen om 13u47, naam opgeven, ‘Momentje, ik ga eens kijken op mijn lijstje’, wachten, ‘Ah, u bent plaatsvervanger’, vloekt luidop want nu had ik een feestje voor niets afgezegd.

Maar ik moest nog wachten, want een effectieve ontbrak nog. 13u57, de laatste effectieve bijzitter komt toe. 14u, ikzelf en een andere plaatsvervanger mogen vertrekken.

14u15 terug thuis, ijsje genomen, in zetel gekropen en nu de uitslagen (door anderen geteld) volgen op de TV.

Stemmen

De burgerplicht zit erop. Vandaag er toch iets langer over gedaan dan andere jaren en zeer goed nagedacht, zeker nog in het stemkot. Uiteindelijk besloten mijn stem aan mensen te geven, ongeacht de partij, mensen waarin ik vertrouwen heb, die ik op één of andere manier ‘ken’ en waarvan ik denk dat ze hun best gaan doen.

Nu eerst voor het middageten zorgen, vooral zorgen dat ikzelf voldaan ben vooraleer aan de stemmentelling te beginnen … of het zou moeten zijn dat ik alsnog reserve blijk te zijn en dan heb ik de namiddag nog voor mij.

Niet vergeten meenemen deze keer:

– drinken: wat ze u daar geven is amper genoeg om het eerste uur door te komen. Op waterrantsoen staan in een warm lokaal is niet echt lollig;

Рeten: we kregen vorige keer broodjes, of beter: een soort deeg dat zo droog was dat we beter ons waterrantsoen voor na het eten hadden gehouden en dan in ̩̩n keer opgedronken hadden. Niet te vreten, echt waar. Het zoog zo het vocht uit uw lijf en dus niet alleen uit uw mond. En aan onze vegetarische collega was al helemaal niet gedacht;

– fruit: kwestie van iets tussendoor te kunnen knabbelen;

Рenergie: want om ̩̩n of andere reden ben ik altijd bij de telploeg die het laatst gedaan heeft, of toch ̩̩n van de laatsten.

Duimen nu kruisen dat ik reserve ben en zo niet, tot veel later.

Kiezen en tellen

Ik ben één van die ‘gelukkigen’ die het bij elke verkiezing aan hun been hebben: mogen opdraven om als Chinese vrijwilliger te gaan bijzitten. Mij is het lot van ‘teller’ beschoren. Nog nooit ‘s ochtends moeten gaan zitten, alleen in de namiddag stemmen tellen.

Over het algemeen vind ik dat niet echt erg. Iemand moet het doen, nietwaar, en ik ben nu eenmaal zo iemand die graag telt en andere prutserijen doet en anaal genoeg is om het zeer goed te willen doen.

Maar morgen vind ik het wel erg. Het is de eerste keer dat ik mij kan herinneren dat ik er echt, maar dan ook echt tegenop zie.

Het zal met het soort verkiezingen wel te maken hebben. Ik ga wel. Omdat niet stemmen nog veel en veel stommer is dan stemmen. Maar ik zie er deze keer dus ook tegenop.

Het zal er ook wel aan liggen dat ik nu niet naar de verjaardag van mijn neefje kan … in Nederland, en dat de kinderen het feest ook zullen missen. Dat dit de eerste vaderdag zal zijn dat ik mijn vader genen kus en knuffel ga kunnen geven, want hij zit in Nederland bij mijn neefje.

Nee. Ik ben nu geen happy bunny.

Intens

Louis en Jan zijn met de gogo’s aan het spelen, zeer geconcentreerd. Met heel wat over en weer gehakketak en tactiek en weetikveelwatnogallemaal.

Plots gerommel, luid geroep en gehuil. Ik spring uit de zetel want het zijn geluiden die ik ongelooflijk goed kan thuisbrengen: Louis is van de trap gevallen.

Hij is gelukkig niet ver gevallen: een viertal treden. Twee striemen op zijn onderarm en een beetje geschaafd aan zijn rug, het kon veel en veel erger.

Maar dus gewoon in het spel, beetje bij beetje achteruit geschoven en voor hij het wist lag hij van de trap.

Concentratie kan er soms ook over zijn 🙂

En … actie!

Niet dat het hier ooit echt kalm is, maar toch. Gisteren en vandaag waren er weer twee om bij te houden.

Gisteren overdag viel het (uiteraard) nog mee. Een beetje boodschappen gedaan, een beetje opzoekingen gedaan, een beetje voorbereidend gekookt.

Eens de kinderen thuis ging het in een versnelling hoger: huiswerk maken, Zelie naar ballet, koken, klaarmaken… want rond 19u kwamen vrienden ons halen om naar een try-out van een toneelstuk te gaan, in Evergem of all places.

Over de try-out kan ik kort zijn en alleen den anderen bijtreden: veel potentieel maar er moet nog (serieus?) aan geschaafd worden. Maar ik ben eigenlijk wel  nieuwsgierig wat het gaat worden en hoeveel er eigenlijk al vast ligt bij zo’n try-out. Want als het meeste al vastligt en ik dus bij de minderheid was, dan wil ik het eindresultaat niet meer zien. Als er nog flink aan geschaafd zal worden dan zou ik misschien toch nog gaan kijken. Het is alleszins al opgenomen in de programmatie van de Vooruit van volgend jaar. Dilemma’s dus.

Het plezantste kwam erna: nog enen gaan drinken met de vrienden. Het zijn zo van die goede vrienden die ge veel te weinig ziet en dus is het des te leuker als we dan allemaal nog eens tijd vinden.

Vandaag de gewoonlijke hectische activiteiten ochtend maar nu nog een graadje erger: voor volgend jaar willen de kinderen een uur vroeger zwemmen, maar de nieuwe reeks begon al deze week en dus zwommen Louis en Jan vandaag al vroeg, maar Zelie nog op het tweede uur.

Van het zwembad rechtstreeks naar het S.M.A.K. om daar de namiddag door te brengen met andere ouders van de kindjes van Anna haar klas, terwijl de kinderen van de klas daar een verjaardagsfeestje hadden en de broers en zussen ook een activiteit hadden.

‘t Was eigenlijk wel zeer wijs: als ouders hadden we onze eigen gids en die heeft heel wat uitleg gegeven bij de tentoonstellingen en ze wist gewoon ook heel veel. ‘t Was zo een gids die toch de indruk gaf niet alleen de voorgekauwde expo info te kennen, maar er ook veel naast wist en vlot antwoorde op alle vragen. De kinderen vonden het ook heel leuk met hun gids, dus een leuke namiddag gehad.

En nu een beetje met mijn voeten in de lucht liggen: twee dagen rondgehotst op hoge hakken en ik voel het nu toch wel. Nog goed dat er voor vanavond niets op de agenda staat.

Stilte doorbroken

Ja ik weet het, het was hier stil de laatste tijd. Eerst was er even geen tijd om te schrijven, en toen geen zin en toen waren er posten die half geschreven waren en later gepubliceerd werden dan dat ze geschreven werden en toen zat ik plots in een situatie waarin, zoals bij een vriendschap waar je te lang geen contact meer ehbt gehad, dat je begint bang te worden om nog contact te zoeken want wat als…

Enfin, het heeft lang genoeg geduurd. Er is vanalles gebeurd de laatste tijd en met tijd en stond zal ik hier wel nog postjes afmaken en dan op de goede datum zetten, maar first things first: weer mijn dagelijkse gedachten hierop smijten en wel vanaf nu.

Gedaan met de stilte. Genoeg vakantie gehad.

Voetbalmoederdag

Het voetbalseizoen loopt wel op zijn einde en er zijn al weken geen ‘echte’ matchen meer geweest, maar er zijn wel nog toernooien.

Eén er van is morgen gepland. Juist. Op moederdag.

En in plaats van dat het toernooi in de namiddag is. Vergeet het. Om 8u15 zijn we afgesproken aan de club om dan samen naar Olsene door te rijden.

8u15. Op een zondag. Op moederdag.

*Zucht* Een mens moet toch wat overhebben hé voor zijn kinderen.

Hoe doet Anna het

Anna zit dit jaar in de 2e kleuterklas. Een jaartje te vroeg dus, want ze is amper 4 geworden in maart.

We hebben daar lang over nagedacht en na haar ziekenhuisopname dubbel over getwijfeld of het wel de juiste beslissing was voor haar.

Maar in de peutertuin werd ze lastig 5 maanden voor ze naar school mocht gaan. Ze was op 2 jaar en 1 maand volledig schoolrijp en verveelde zich rot tussen de andere kinderen.

Toen ze naar school mocht leefde ze op en ging ze met sprongen vooruit. Haar karakter in aanmerking genomen vreesden we voor een lastig jaar mochten we haar laten ‘dubbelen’ en dus besloten we om haar mee over te laten gaan naar de 2e kleuterklas.

De school stond niet echt achter onze beslissing en ik moet zeggen, ik ben er absoluut ook geen voorstander van om een kind vooruit te zetten, maar voor Anna dachten wij dat dat het best ging zijn.

Vandaag was het oudercontact. Gedurende het hele jaar heb ik wel contact met haar leerkracht, daar niet van. We babbelen regelmatig voor en na school en ik had toch nog geen negatieve opmerkingen gehoord, maar ge kunt nooit weten, nietwaar. Dus ik hield mijn hart toch een beetje vast: hadden we nu de juiste beslissing genomen of niet?

De juf beschreef Anna volledig hoe ze was: een kind met een serieus eigen willetje dat zich niet gauw laat doen. Ze werkt goed mee in de klas en ze kan het ook en we moeten er absoluut niet aan twijfelen dat ze klaar is om volgend jaar naar het 3e kleuterklas te gaan.

Oef! Een juiste beslissing dus.

Flashback

Voor de verzekering moesten we een papier hebben van Anna haar ziekenhuisopname vorig jaar.

Uiteraard herinner ik mij dat maar al te goed, maar eigenlijk heb ik nooit iets zwart op wit gezien over haar opname en haar toestand. Waarom zou ik ook? Dat zijn meestal rapporten tussen dokters en alle vragen die we stelden en zelfs niet stelden werden sowieso beantwoord. Geen moment hebben we daar de indruk gehad dat ze iets zouden achterhouden.

Maar ik vroeg dus naar zo’n papier aan de huisarts en toen gaf hij mij het verslag van haar opname in de PICU en uiteraard ben ik dat beginnen lezen.

Het is eigenlijk heel bizar wat een selectief iets een geheugen is, want als de mensen er mij naar vragen zeg ik altijd automatisch dat het 6 dagen waren terwijl het er 8 waren. En dan wordt ik verbeterd en dan besef ik dat ik het mis had, maar toch blijf ik mij telkens weer vergissen.

Ik ben moeten stoppen met lezen na dag 2. Ik werd zo wreed erg weer teruggeslingerd naar die dagen, dat ik het niet meer kon opbrengen verder te lezen. Mijn keel werd dichtgesnoerd en ik begon weer volledig in paniek te geraken.

Dag 3 en volgende komen nog wel. Ik wil het gewoon weten wat er nu allemaal gebeurd is en hoe en wat en wanneer. Maar het zal met kleine stukjes gelezen worden.

De korte versie staat bij den anderen.