Piep!

Thursday 25 September 2014 om 09:52

Via een Facebookgroep werd de vraag gesteld wie een blog had, dood of levend. Ikke dus, maar of hij dood of levend is kan ik niet goed zeggen. Het is hier heel stil, dat wel, maar ‘dood’ zou ik hem nog niet willen noemen. ‘Levend’ dan ook weer niet.

Waarom het stil is? Dat heeft vooral met persoonlijke zaken te maken. Niets geheim, daar niet van, maar daar kom ik straks wel op terug.

Met de kinderen gaat alles goed. Ze groeien en bloeien. Hiet is toch al dat.

Anna is in het vierde leerjaar begonnen. Een nieuwe juf en dus nieuwe regels en dus zal Anna zich moeten aanpassen en ook haar tempo. Louis was ook zo en dus weten we dat dat op termijn er wel zal uitgaan (Louis heeft het ook geleerd), maar dan wel op haar eigen tempo.

Daarnaast heeft ze nog haar hobby’s: turnen, muziekschool (AMV2 en klarinet), zwemmen en scouts. Muziekschool doet ze gelukkig alleen (het is naast de deur). Voor zwemmen en turnen is er taxi mama. Voor de scouts fietst ze met haar grote zus mee en ga ik haar halen.

Jan is in het vijfde leerjaar gestart. Frans erbij dit jaar en hij ziet dat helemaal zitten. Hij zoekt zelfs oefeningen op op websites. Hij voetbalt ook nog altijd. Bij Gent-Zeehaven. U11 al met drie trainingen per week dit jaar, plus een match, plus nog eens een technische training op zondag (bij Way to Play). Druk dus want voetbal, dat word met de taxidienst gedaan (die van mama dus). Daarnaast nog eens muziekschool (AMV2 en trompet; samen met Anna begonnen en dat is ook wel gemakkelijk want zo kunnen ze samen leren) en scouts (samen met zijn broer met de fiets). Hij weet dus ook wat gedaan.

Louis doet zijn 2e jaar humaniora. Geen latijn voor hem maar moderne talen en hij amuseert zich kostelijk. Hij is het jaar al begonnen met een paar waarschuwingskes (lees: zeer slechte toetsen) en hopelijk heeft hij het nu door :) We volgen het op en zien wel. Hij weet dat zijn school belangrijker is dan zijn nevenactiviteiten en aangezien hij die veel te graag doet, denk ik wel dat hij dit in gedachte houdt. Nevenactiviteiten: animatietekenen, badminton en scouts. Hij springt voor alles gezwind en zonder morren op de fiets en we moeten hem er nooit op wijzen dat hij de tijd in de gaten moet houden om op tijd te vertrekken. Zelfstandige (oudere) kinders, het is een gemak.

En dan nog Zelie. 4e humaniora en sinds ze vorig jaar eindelijk de klik gemaakt heeft, een kind waar ge niet meer naar om moet kijken. Het voordeel is natuurlijk dat ze de richting waar ze zit (4LA4 -latijn met 4 uur wiskunde; een richting die meer de Moderne talen uitgaat) ongelooflijk graag doet. Ze studeert hard, niet omdat we dat vragen maar volledig uit vrije wil. Ze haalt mooie cijfers en is (zeer terecht) trots op zichzelf. Daarnaast nog een pak hobby’s, alhoewel ze deze dit jaar wel bewust verminderd heeft. Muziekschool is stopgezet, maar turnen doet ze nog steeds en scouts ook. Vanaf het 4e wordt het een pak zwaarder op school: veel meer taken en opdrachten, dus heeft ze daar voor gekozen. Slimme meid :)

En dan ikzelf en daar wringt het een beetje. Want binnen een kleine week ‘vier’ ik mijn tweejarige werkloosheid (die 5 weken lesgeven niet gerekend) en dat maakt mij redelijk depressief. Niet klinisch depressief: ik denk niet dat ik daar ook maar enige aanleg voor heb. Maar vrolijker wordt ik er niet van.

Het is niet alsof ik niet zoek. Ik zoek al naar vast werk van 2010. Ik wist dat mijn vorige job bij de Provincie tijdelijk was en afliep op 1 oktober 2012 en ik ben dus gewoon blijven zoeken, maar niets. Nada. Noppes. Ik vermoed dat ik op 80% van mijn sollicitaties niet eens antwoord krijg. Van de 20% die overblijft krijg ik van de helft direct het antwoord dat ik niet in aanmerking kom voor een gesprek. Als ik al een gesprek heb dan haal ik het niet. Solliciteren onder, op of boven mijn ‘niveau’: allemaal hetzelfde.

Het wordt psychisch zeer zwaar, maar financieel ook. Want voor de werkloosheid ben ik blijkbaar gewoon ‘lui’ en heb ik geen recht op een deftig inkomen. Naar het OCMW gaan denk ik niet dat dat erin zit, want den anderen werkt (gelukkig) wel. Met een deftig loon en mijn peuleschil is het soms moeilijk, maar alles went. Ge staat er voor en moet er door. Het is niet alsof er veel keuze is. Maar dan vraagt men zich af hoe mensen in de armoede komen en ik kan er mij iets bij voorstellen. Het vooruitzicht dat onze kinderbijslag ook nog eens een pak naar beneden zal gaan, maakt er mijn ook absoluut niet vrolijker op.

Dus het is hier stil, want veel heb ik niet te vertellen en ik vrees als ik veel schrijf, dat het gewoon zagen wordt en dat is voor niemand leuk.

Dus concentreer ik mij of hetgeen ik wel doe en kan doen en probeer positief te blijven en de goede dingen te zien. Zoals thuis zijn voor de kinders en hen elke avond vers eten te kunnen voorschotelen. Geen stress omdat ik oplossingen moet zoeken om de kinders ergens naartoe te brengen of af te halen. Kunnen blijven babbelen op de training omdat ik geen taken liggen wachten heb. Mij inzetten voor de oudervereniging en mijn taak als secretaris zo goed mogelijk uitvoeren. Een kersthappening helpen organiseren op de basisschool en volgende week, voor het jaarlijks eten in de school, achter de bar gaan staan en helpen. Gaan kijken naar de matchen van Jan en mijn keel heesroepen om hen aan te moedigen. Vrijdagochtenden met de vriendinnen koffie drinken en af en toe mijn hart daar kunnen luchten, en weten dat ik zeer goede vriendinnen heb want als het even niet gaat zien ze het direct en laten ze mij zagen.

En vooral: op donderdagavond gaan koken in de avondles (tweede jaar al en dit jaar doen we Dagschotels met vlees en gevogelte & Nagerechten). Zalig gewoon. Ik rij met een grote glimlach elke donderdag naar de les en bevind mij gedurende een paar uur in de hemel.

Het leven is dus niet al kommer en kwel. Gelukkig maar, maar het kan beter door opnieuw te kunnen werken. Want hoe leuk ik het soms ook vind om gewoon moeder te zijn, ik ben iemand die moet werken want heel dat ‘huismoeder’ ding is niet echt iets voor mij.

Duim dus eens mee dat het tij op werkvlak rap gaat keren of ik kom hier nog volledig zot :)

by San

Komaan!

Friday 21 February 2014 om 02:33

Damn, ik was er net weer in gevlogen. Het leek alsof ik weer vertrokken was met bloggen, maar kijk, het leven. Het is wat het is.

Maar ik geraak niet in slaap dus dacht ik, no time like the present.

Raar eigenlijk, want ik ben redelijk geradbraakt: al ziek sinds maandag. Zwaar hoesten, koorts, hoofdpijn. En valling dus, gelijk dat ze zeggen. Nee, echt geen griep, ook al gaat er een epidemie rond … of dat heb ik toch ergens opgevangen.

Slapen is dan de beste remedie en tot nu toe lukte dat wel, maar vannacht dus niet. Muizenissen? Te veel slijmen? Of misschien de laatste dagen teveel overdag (ook) geslapen? Wie weet. Toeterooknietoe in feite. Ik ben wakker en dat is zeer vervelend.

Ziek zijn is trouwens ook zeer vervelend (om het braaf uit te drukken). Want gisteren kon ik dus niet gaan koken (als ik te lang rechtsta begint het te draaien en belangrijker: mijn smaakpapillen zijn momenteel niet wat ze moeten zijn. En het is ook niet de bedoeling om de ganse groep tegen volgende week thuis te hebben) en het was weer een zalig lekker menu.

Eergisteren moest ik dan ook nog een concert aan mij voorbij zien gaan van een van mijn favoriete artiesten. Gelukkig ging mijn ticketje niet verloren en heeft de dochter er van kunnen genieten, maar toch.

En nu kan ik dus niet slapen, wat maakt dat ik morgen weer kapot ga zijn en dat terwijl ik morgenavond van corvee ben op het retoricabal van de school. Ik heb wel al gewaarschuwd dat ik ziek ben, maar dan nog. Het is echt een avond waar ik eigenlijk elk jaar weer naar uit kijk en neen, niet om zelf te staan dansen, het is gewoon een avond lang doordoen, maar met veel plezier.

Weer een half uur later. Ik ga het nog maar eens proberen.

by San

Spanning

Friday 20 December 2013 om 12:24

Tot 10u was er niets. De wekelijkse koffieklets die wat later begon en langer duurde dan anders. Want eigenlijk waren we allemaal aan het wachten.

Om 10.05u begon het toch wel. De kriebels in de buik. Eerst lichtjes, maar tegen 10.10u stond ik toch met een lichte beving op de koer. Kijkend. Zoekend.

En toen kwam Zelie aangehuppeld en ik wist dat het scenario van vorig jaar zich niet herhaald had. Niet alleen het huppelen gaf het weg. De brede glimlach op haar gezicht was ‘a dead giveaway’. Een goed rapport dus.

Het was nog even zoeken waar Louis gebleven was, maar uiteindelijk kwam hij ook met een brede glimlach aangewandeld. Nog een goed rapport. Een heel klein minpuntje voor Frans. We snapten het niet goed, want het strookte niet met de rest, maar een gesprek met de leerkracht verduidelijkte alles: hij was vergeten zijn examenblad om te draaien. Hij kon het dus wel. Geen redenen voor bezorgdheid dus.

Juij! We gaan een zorgeloze vakantie tegemoet.

by San

Butternut

Wednesday 18 December 2013 om 14:20

Toen we nog jong en onschuldig waren (nooit dus eigenlijk, maar soit) had den anderen eens een vegetarisch exemplaar van Good Food magazine gekocht. Er stond een recept in met ‘butternutsquash and zweet patatoes’. Het zag er lekker uit, maar dat was van voor de tijd dat ‘iedereen’ meer vegetarisch begon te eten en wij zagen dat gelijk niet zo zitten, een zuivere vegetarische maaltijd. Dus maakten wij het klaar met een gebraden kippenbil bij. En kwamen we tot het besluit dat die kippenbil volledig overbodig was en het gerecht echt geen vlees nodig had. We lieten ze dan maar liggen.

De butternut toen werd trouwens vervangen door gewone pompoen. In die tijd werd er nog niet zoveel vegetarisch gege… Damn, ik val in herhaling. Maar wat ik wou zeggen, de pompoen werd toen al af en toe ingedaan in de winkels, maar het was ook de tijd dat Halloween niet gevierd werd hier, dus als er al pompoen was, dan was dat eerder uitzonderlijk.

Nu vind je pompoenen in alle maten en geuren, en onlangs zag ik de butternut dus in de winkel. Ik herinnerde mij het recept van weleer en dacht, dat ga ik nog eens maken. Om dan tot het besluit te komen dat ik langs geen kanten weet waar dat tijdschrift beland was. Een nieuw recept dan maar.

Het leven zit vol toevalligheden en gisteren zag ik Jamie Oliver op TV pompoen klaarmaken. Een gewone, deze keer, maar wat bij gewone gaat, past toch ook op butternut? Vooral de kruidenmengeling erop sprak mij ongelooflijk aan. Vandaag gezocht op internet en lap, recept gevonden en hier maakt hij het mét butternut.

Nog een toeval: vandaag hadden we een vegetarisch vriendinnetje over de vloer, dus moest het een volwaardige vegetarische maaltijd worden. Beetje verder zoeken en zo kwam ik bij onze Jeroen uit: risotto van gerst, butternut en salie.

Ik had geen tijd voor Jamie zijn bereidingswijze (ge moet toch een uur rekenen en ik had hoogstens 35 min) en ik had geen tijd om gerst te vinden en laten wellen. Ik had ook geen salie in huis, maar met alle kruiden van Jamie was dat ook niet nodig, dacht ik. En ik had gelijk. Het werd een combinatie van de twee dus, met alternatief voor de gerst.

20131218-142639.jpg

Nodig:
1 butternut
1 opgehoopte koffielepel venkelzaad
1 opgehoopte koffielepel gemalen koriander
1 koffielepel gedroogde oregano
1 à 2 snufjes gedroogde chili
1 snufje gemalen kaneel
Olijfolie
250 g Ebly tarwegranen
2 uien
1 teentje look
2 takjes rozemarijn
3 takjes tijm
2 blaadjes laurier
2 eetlepels pompoenpitten
peper
zout

Bereiding:
Als je tijd hebt, doe het dan zoals Jamie: ik denk dat, als hij zacht wordt in de oven, het nog lekkerder is.
Mijn verkorte versie:
Pompoen overlangs snijden (schil aanlaten), ontpitten en dan in 8 lange repen verdelen.
Venkelzaad, koriander, oregano, chili, kaneel, grof zout, verse peper uit de molen en olijfolie samen doen en met een vijzel een pasta van maken. Butternutparten ermee inwrijven en 20 min in de oven. Daarna uitnemen, schil afdoen en in kleine kubusjes/stukjes snijden.

In pot 1:
Pot op het vuur, scheutje olijfolie erin en stukjes butternut verder stoven. Klein beetje water erbij om niet aan te laten branden. Ik heb trouwens het water in mijn potje van de kruiden gedaan zodat ik toch alle kruiden gebruikt had (en ondertussen was de afwas ook al half gedaan). Laten verder stoven tot zacht.

In pot 2: in een scheutje olijfolie, fijngesneden ajuinen en look laten glazig worden. Rozemarijn, tijm, laurier en granen erbij. Even laten meestoven. Groentebouillon bij naar instructies (1,5 bouillon voor 1 maat tarwe, zegt de verpakking). Even laten opkoken en dan vuur lager zetten. Wachten tot water geabsorbeerd is en klaar.

Pot 1 bij pot 2 voegen en omroeren. Doordat er stukken pompoen echt heel zacht zullen zijn (de uiteinden) en anderen maar net gaar, krijg je een lekker textuurverschil.

Smakelijk.

Tags:
by San

Klop! Boenk!

Tuesday 17 December 2013 om 21:58

‘t Is voorbij, gedaan. Ik kan weer even op adem komen.

Eigenlijk zijn er twee dingen voorbij.

1. De kersthappening. Alles is eindelijk opgeruimd, weggebracht, afgehaald. De dingen staan terug op zijn plaats. Alle geleend materiaal is terug bij de eigenaars. Alles wat wij zelf hadden van versiering en materiaal is weer veilig opgeborgen en stofvrij weggestoken voor volgend jaar.

Deze morgen nog een allerlaatste kink in de kabel. De stadsdiensten gingen het podium komen ophalen. Ze kwamen, zagen dat het er niet op dezelfde manier lag als het geleverd was geweest … en vertrokken weer zonder iets mee te nemen. Na drie dagen trekken en sleuren was dat een serieuze domper. Een podium verslepen, zelfs de onderdelen ervan apart, is serieus zwaar werk. Gelukkig mochten we op de hulp van de werkmannen van school rekenen en binnen de kortste keren lag alles op zijn plaats. Toen de stadsdiensten in de namiddag terugkwamen namen ze alles gelukkig mee.

2. De examens zitten er ook op. Twee kinders die het gisteren volledig gehad hadden. Ik ken het gevoel. Die laatste loodjes die niet meer te dragen lijken. Veel verwacht ik dus niet van deze laatste twee examens. Voor de rest, we zien wel want ik heb geen flauw idee of ze zichzelf nu kunnen inschatten of niet. Ik hoop dat Zelie dat ondertussen wel kan, want ze heeft ondertussen toch al wat ervaring, en zij heeft er een goed gevoel bij. Fingers crossed dus en vrijdag weten we het. Het zou leuk zijn om met twee goede rapporten de vakantie te kunnen starten. Of beter: 4 goede rapporten :)

Ondertussen zijn er twee extra kinders in huis (zowel Zelie als Louis hebben een vriend(in) mee), is iedereen gevoed, liggen de kleintjes te slapen en voel ik mij opeens ongelooflijk moe. ‘Boenk, klop’ zeker?

by San

Het was druk

Sunday 15 December 2013 om 22:35

De laatste week kon tellen. We werkten gestaag door naar de tweede kersthappening op school. Hij zou groter worden dan vorig jaar, maar geen probleem: dit jaar waren we met vijf om het te organiseren i.p.v. met vier, dus dat ging toch veel vlotter (merkt ge de ironie hier?).

20131216-000150.jpg

Vrijdag en zaterdag was het alle hens aan dek, want dat hadden we wel geleerd uit vorig jaar: veel meer volk nodig voor de opbouw (deden we vorig jaar dus alleen met ons vieren. Geen goed idee, kan ik u meegeven). Met een vrijwilligersteam van in totaal toch zo’n 30 man is het ons gelukt om zaterdag op tijd te kunnen starten en dan nog eens hetzelfde aantal om het evenement te laten draaien. Joepie!

Het was groter dan vorig jaar= vaststelling. Het was ook beter= wat de commentaren waren.

Jammer genoeg kregen we niet hetzelfde aantal vrijwilligers op poten om te helpen opruimen, dus zaterdagnacht en deze voormiddag serieus hard mogen doorwerken om de school weer kindklaar te krijgen. Het is gelukt, op het nippertje. Wat niet wil zeggen dat het al allemaal opgeruimd is, maar voor de rest hebben we nog de komende twee dagen, en dat volstaat.

Ik denk dat ik woensdag toch wel eventjes ga crashen. Maar eerst nog even op de tanden bijten.

Tags: ,
by San

Feestje

Sunday 8 December 2013 om 22:20

Vrijdag was er het Sinterklaasfeestje op het werk van den anderen. Een feestje voor alle kinders van de werknemers. Zeer gezellig altijd, en voor de gelegenheid bakte ik dan een paar pannenkoekskes.

20131208-221659.jpg

Op het feestje was ook een meisje van twee dat gisteren 3 zou worden. Hoe leuk, zei ik tegen haar, want dan heb jij jouw verjaardag de dag voor de mijne, en laat ik nu net ook 3 worden … zij het met nog een cijfertje ervoor :)

Dus dubbel feest vandaag, want deze blog is ondertussen ook al 8 jaar.

by San

Knolselder

Wednesday 4 December 2013 om 20:50

Mijn mama had een recept met knolselderij. Zalig lekker en niet moeilijk:
In een pot aardappelen in stukken, knolselder in stukken (ik doe altijd iets meer groenten dan patatten in mijn stoemps), water erbij tot patatten onder staan, laten koken, op lager vuur tot alles zacht is. Afgieten, door de passe-vite draaien (met een stamper lukt het echt niet. Dat heb ik al voor u uitgeprobeerd), afkruiden met peper en zout en naar smaak (veel) gemalen kaas (ik gebruik emmentaler, maar dat is eigen smaak) doorroeren. (Her)opwarmen in de oven of onmiddellijk opeten. Heel lekker met wild.

Tot nu toe was dat de enige manier dat wij hier knolselder aten. Tot ik vorige week Jamie Oliver op TV zag en hij maakte een gratin van aardappelen en knolselder. Dat zag er mij zo lekker uit dat ik het ook heb geprobeerd.

Ik moet toegeven: het was een redelijk succes bij de kinders en voor mij een volledig succes. Probeer maar eens uit. Wreed lekker.

Tags:
by San

Ik geef weg!

Sunday 1 December 2013 om 12:22

Eigenlijk ikzelf niet, maar ik mag van Lego een kadootje weggeven: een LEGO Friends Advent kalender.

20131201-121505.jpg

Een wreed leuk ding, we hebben hem ook gehad vorig jaar en de kinders hebben zich er zot mee geamuseerd, en zeker een leuk alternatief voor de niet zo creatievelingen onder jullie. Achteraf zijn de blokjes gewoon te gebruiken bij de gewone Lego, wat dacht ge.

Wat moet ge daarvoor doen? Niet veel, gewoon ne keer roepen hier in de commentaren en de winnaar is ‘First come, first served’. Doen!

Tags:
by San

Nieuwe hobby

Saturday 30 November 2013 om 23:05

Anna is dit jaar beginnen turnen. Basis toestelturnen doet ze en ik heb er nog niet veel van gezien: meestal haalt mamie haar (drukte van de woensdagactiviteiten en dus verdeling van de taxishifts) en de weinige keren dat ik er zelf was waren ze al aan het opruimen. Maar ze doet het zo ongelooflijk graag, dus dat zat wel snor.

Tweejaarlijks is er een show, en vanavond moest ze optreden. Eerlijk gezegd had ik er niet zoveel van verwacht, want wat kan je zo leren op anderhalve maand tijd? Blijkbaar heb ik mij daar zeer aan mispakt en is het antwoord ‘veel’. Ik stond zeer verbaasd en trots te kijken naar de dochter. Echt niet verwacht.

Ze stond te blinken van contentement en amuseerde zich zeer goed. Niets verlegen voor het publiek, zelfzeker haar ding doend.

Zelie’s ding is ritmisch turnen, Louis tekent, Jan voetbalt. Ik denk dat ons madammeke ook haar ding heeft gevonden.

Tags: ,
by San