San's Weblog

Dan blijft een mens mooi binnen, zijn er geen zieken in huis en dan nog krijgt ge een (snot)valling.

Ik voelde het zo opkomen, gisterenavond. Van het ene moment op het andere begon mijn neus te lopen en voor ik het wist had ik een hele doos papieren zakdoeken opgesnoten. Uiteraard was het met een nachtje slapen niet opgelost.

Allez. ‘t Heeft lang geduurd dus dat ik vallingvrij was. En als ik het weerbericht mag geloven zal het weer voor een tijdje zijn.

Radio 2 staat op en plots werd ik 25 jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naar de keuken in mijn ouderlijk huis en mijn tienerjaren. De plaats waar altijd Radio 2 opstond.

Mama aan de tafel en ik die onnozel sta te doen in de keuken en de radio op het maximum volume. Mama rechttrekken om mee te doen en samen zo vals als een kat luidkeels meezingen met de muziek.

En dan krijgt ge plots weer zo nen klop van gemis. Momenten die nooit meer terugkomen.

Na bijna 8 jaar denkt ge dat het ergste toch gepasseerd is. Er zijn dagen dat ik het amper besef dat mama er niet meer is. En dan zijn er momenten dat het u zo hard in uw gezicht slaat, dat het uw adem beneemt.

Het went duidelijk niet.

Anna vraagt ‘Honderdmiljoen,dat  is veel hé?’

‘Ja’ antwoord ik.

‘Dus 5 en 6 is niet veel hé want hondermiljoen is veel’.

Zelie gisteren:

Het is toch erg hé. Als je klein bent, dan wil je dingen alleen doen en mag je niet en als je groter wordt dan moet je dingen alleen beginnen doen en wil je niet.

Aanleiding: ik vertelde haar dat zij toch wel groot genoeg was om alleen met de fiets naar bepaalde activiteiten te gaan en dat ik niet steeds mee moest zijn.

Anna moest deze ochtend naar het toilet. Niet zo onverwacht want dat moeten ze dus allemaal elke ochtend. Een plasje na de lange nacht is routine. Soms probeer ik er zelfs een wedstrijd van te maken, om ter eerst naar het toilet, want zo zijn ze dan toch rap uit hun bed.

Maar het ochtenplasje was al gepasseerd en nu moest ze het grotere werk leveren. Ze doet al helemaal alleen, dus moet ik mij daar ook niets van aantrekken. Normaal gezien.

Want toen ik aan Anna vroeg of het nog lang zou duren, antwoordde ze ‘Er is een beetje kaka op het toilet. Maar het is niet erg: ik ben het aan het opkuisen’. Anna en kuisen, dat gaat nog niet zo goed samen, dus ging ik toch maar kijken. Ook al omdat ik een beetje schrik had van hoe groot de schade zou zijn.

En wat ik gevreesd had was juist: Anna was van het toilet gekomen en sporen nagelaten. Om die te wissen had ze zich op haar hurken gezet om het op te kuisen met papier, uiteraard NIET nadat ze eerst haar eigen poep afgekuist had. Resultaat: een vuile bril, vuile billen én vuile benen.

Ik heb het kuisproces dan maar overgenomen, heb eerst alles zo goed mogelijk afgekuist met WC-papier en mocht dan in de badkamer Anna haar billen en benen dus nog eens goed wassen met veel zeep en water.

Maar ik klaag niet: de intentie is er toch al.

Vroeger deed de digicorder wel eens raar. Plots, zonder aanwijsbare reden, waren er geen posten meer en kwam een bericht in de zin van ‘om deze post te bekijken moet u zich abonneren’. Na enige tijd, soms een paar dagen, soms veel langer, herstelde zich dat vanzelf.

Een tijd geleden (een jaar? meer? minder?) zijn dan de mensen van Telenet langs geweest om iets te vernieuwen (de modem dacht ik) en toen legde ik het probleem uit. De installateur zei dat dat dus een probleem was met die oude modem en dat dat nu zou opgelost zijn.

En lap, ge raadt het al: vanavond hetzelfde probleem. Deze keer werken TV1 en Canvas wel nog, voor de rest moeten we een abonnement nemen.

En dat op donderdag, als het Grey’s Anatomy is en 5TV niet meer te bekijken is op gewone TV. K*tspel.

‘Gelukkig nieuwjaar’ zou je maar mogen wensen in januari, dus in de wijk waren we er vandaag nog op de valreep bij.

Geen ‘Muziek op sletsen’ dit jaar, maar een gezellige drink op het kruispunt van de twee straten die het woonerf vormen.

Toen ik om iets na 11u toekwam vond ik de opkomst nogal teleurstellend, maar een half uur later was er al een pak meer volk en uiteindelijk werd het een zeer gezellige bedoening met een zeer mooie opkomst.

Cava, fruitsap, rode en witte wijn en een gezellige vuurkorf om jezelf een beetje aan te warmen. Ik denk dat de consesus was dat we dit eigenlijk sowieso elk jaar zouden moeten doen.

Het nieuwe jaar werd nu ook gewenst in de wijk. Nu focussen op de activiteiten voor het volgende jaar.

Niet die als in ‘ge lukkige verjaardag’ als iemand ouder wordt. Die onthouden we over het algemeen.

Maar kijk. Op een donderdagavond in 1992, na drie weken rond elkaar draaien, exact 18 jaar geleden, werden wij een koppel. Ik vroege uitleg over een briefje dat hij in de  brievenbus van mijn kot had achtergelaten: ‘K aan LO’ en van het een kwam het ander.

De herinnering aan die eerste avond zit er nog zeer vers in. De herinnering aan de datum al veel minder. Wij vieren dat namelijk niet echt, van die ‘speciale’ data.

Gelukkig is er nog de schoonmama die af en toe eens aan onze oren trekt

Vriendin B. vroeg woensdag of ik zin had om mee te gaan naar het toneel gisteren want ze had een kaartje over.

Het was al de derde keer dat zij mij uitnodigde, maar de vorige keren hadden Michel of  ik telkens al plannen, dus even gechecked in de agenda en ik had deze keer geluk: geen plannen, Michel ook niet en dus kon het.

Het was in de Vooruit en we gingen  kijken naar ‘ça brule’ en de conclusie is dat er al betere stukken geweest moeten zijn, veel betere. Pas op, er zaten een paar zeer goede vondsten in, maar die kwamen dan niet volledig tot hun recht of werden teniet gedaan omdat ze te lang(dradig) werden. We zijn met een paar termen op de proppen gekomen om het niet al te negatief te moeten zeggen: apart, chaotisch, anders, speciaal, …

Maar kijk, de voorstelling was misschien niet je dat, het gezelschap des te meer. En daar doe je het uiteindelijk wel voor.

Een paar jaar geleden kreeg ik last in mijn tenen. Ze voelden alsof ze in slaap waren en nochtans gebruikte ik mijn voeten niet anders dan ervoor. Dus ging het richting dokter.

De huisarts verwees mij door naar een orthopedist en voor ik het wist had moest ik een voetafdruk zetten en had ik een voorschrift voor steunzolen op zak.

Mijn tenen raken namelijk de grond niet als mijn voeten plat staan en het is blijkbaar zo’n uitgesproken vorm van afwijking dat de specialist vond dat, moest ik in de les komen om dat te tonen aan de leerlingen, ze zouden direct weten over wat het gaat (vraag het mij nu niet hoe de afwijking juist heet, want dat ben ik vergeten). Hij vroeg zich af hoe het kwam dat ik daar nu pas, in mijn dertiger jaren, mee afkwam wegens dat het iets was dat ik blijkbaar al van kindsafaan moet gehad hebben. .

Dus met het voorschrift naar de juiste orthopedische zaak om de steunzolen te laten maken en daarna beginnen dragen.

In het begin deed dat dus serieus veel zeer, zoveel dat ik dacht dat ze iets mis gedaan hadden bij het maken. Maar na verloop van tijd ging de pijn weg en begon ik er de voordelen van te merken. Want ik had ook beduidend veel minder last in mijn rug.

De steunzolen mocht ik een jaar dragen, daarna moest ik er nieuwe hebben en maar om de twee jaar werd er dus een paar terugbetaald. So be it. Er zat een voorschrift voor vernieuwing in mijn portefeuille dus ik kon eventjes voort.

Maar toen werd mijn handtas gestolen en was ik eigenlijk vergeten dat dat voorschrift daarin zat, toch tot een hele tijd later. En tijdens de zomer deed ik de steunzolen uit want dat pastte niet echt in een open schoen. En toen was de zomer voorbij en wist ik de zolen niet meer liggen en ondanks de goede intenties kwam het er niet meer van om terug naar de orthopedist te gaan.

Sinds een paar weken beginnen mijn tenen weer gevoelloos te worden en de laatste maanden heb ik ongelooflijk veel pijn in mijn rug, genoeg om Anna zelfs amper meer op te kunnen heffen. Gisteren moest ik om geheel andere redenen in het ziekenhuis zijn en toen passeerde ik de afdeling orthopedie en ben ik wijselijk binnen gesprongen.

Een beetje met schaamrood op de wangen vroeg ik de verpleegster of ze mij kon helpen, want het was al een tijdje geleden (en jaar of 4 dacht ik) en ik wist de dokter niet meer. Geen probleem. Mijn naam moeten opgeven en ze ging mijn dossier halen. Bleek dat het van 2003 geleden was, dat eerste voorschrift. Slik. Ik kan het geloven dat ik nogal veel pijn heb ondertussen.

Ik heb dus eindelijk een nieuwe afspraak en binnenkort zal ik dus weer met steunzolen rondlopen. Ben ik nu eventjes blij dat al mijn laatste paar (winter)schoenen die ik gekocht heb allemaal een maat te groot zijn.