San’s Weblog

Het is officieel: we hebben sinds vandaag onze eerste tiener in huis. Tenminste, als je de term letterlijk neemt.

Vandaag is onze oudste en dus eerstgeborene 10 jaar geworden en we hebben het gevierd zoals zij dat wou. Geen verjaardagsfeest voor de klasgenootjes. Gezien de toestand van het afgelopen jaar had ze daar (verstaandelijk) geen zin in.

Wat dan wel? Haar vriendinnetje van in de straat en een ander vriendinnetje zijn hier komen ontbijten en/of middageten. Daarna zijn we naar de bierfeesten in Oudenaarde getrokken alwaar mijn zus en haar gezin en mijn papa zich bij ons gevoegd hebben.

Kadootjes, vriendinnen, straattheater, ijsje, drinken, familie, braadworst, zon. Ze heeft een prachtige dag gehad en dus een prachtige verjaardag.

Nog een gelukkige verjaardag zoetje.

Normaal gezien is vrijdag mijnen vrijen dag. Vandaag eens uitzonderlijk niet.

Want deze ochtend had ik een vergadering. Het was de enige dag dat alle andere konden, dus dan gaat ge niet muggeziften over een vrije dag en zo. En eigenlijk ging het sowieso geen vrije dag worden, want met dat seminarie dat maandag begint is er nog genoeg te doen.

Zo zat ik deze morgen in Brussel en het was een zeer goede vergadering. Nu hetgeen besproken is in actie omzetten.

Pas om 14u in Gent, dus geen tijd meer om over en weer naar huis te gaan. Dan maar een koffie gaan drinken vlakbij school en met de GSM contact genomen met het werk en de nodige dingen geregeld. Eens thuis met de kinderen nog een beetje verder gewerkt en om 17u was ik eindelijk klaar om iets met de kinderen te doen.

De namiddag dan afgesloten met naar de rommelmarkt te gaan: gezocht naar eierdopjes maar niets gevonden naar mijn goesting. Wel kaftpapier gevonden voor Zelie voor volgend jaar, dus toch niet met lege handen naar huis.

En het moest juist lukken natuurlijk: een prachtige zonnige dag en juist toen wij naar buiten gingen begon het te regenen. Gelukkig heeft het niet lang geduurd en zijn we niet doorweekt geworden.

De pech begon eigenlijk deze morgen toen ik op de trein ontdekte dat ik mijn GSM vergeten was.

Deze namiddag tussen 16u en 16u30 was het dan volledig prijs. Een verkeerde/onduidelijke afspraak met de babysit waardoor ik bijna mijn trein naar Brussel had gemist. Gelukkig was vriendin H. er nog zodat zij dan heeft aangeboden om de kinderen mee te nemen naar haar huis. Fietsen gewisseld (zodat Anna meekon met haar) en ik was nog op tijd in het station.

Problemen aan het station met het slot van de fiets van vriendin H.: ik kreeg het open maar de sleutel wou er niet meer uit en dus kreeg ik het slot in op slot. Zenuwen want ik mocht die trein absoluut niet missen of ik ging gigantisch te laat zijn op mijn vergadering, zoals minimum 45 minuten. Het zou niet in goede aarde gevallen zijn. Dan maar de fiets gewoon op slot gelaten met het wielslot en het groot slot in mijn tas gestoken mét sleutel erin en hopen op het beste.

Op de trein kwam dan de leuke boodschap ‘dames en heren, wegens een grondverzakking moet de trein omrijden en zal er een vertraging van ongeveer 20 minuten zijn’. Lap! Ging ik toch nog te laat zijn.

Nu, ik zat op de juiste trein en die zou mij op tijd op de vergadering moeten gebracht hebben, dus alles wat er nu gebeurde was toch buiten mijn wil om en dus heb ik mij volledig ontspannen. Niets meer opgejaagd.

En ja, ik was 10 minuten te laat, maar ik was niet de laatste en dus eigenlijk toch nog op tijd.

En ja, al de pech die ik had in dat half uur van wachten op babysit en op de trein springen was al de pech die ik vandaag gehad heb, dus al bij al valt dat nog mee.

Maar zo’n stress is absoluut niet goed voor het hart, daar niet van.

De crisis is erg en alles en we moeten dingen doen om eruit te geraken. Volledig mee akkoord. Maar…

Als ik die reclame zie/hoor van BNP Paribas Fortis dat ze nu 1 miljard willen geven aan ondernemers, voelt dat wreed vies aan. Dat voelt alsof ze het overheidsgeld dat ze net gekregen hebben om uit de miserie te geraken, zomaar weer weggeven.

Uiteraard weet ik wel dat dat niet zo is, maar het voelt toch zo door die reclame. ‘k Vind die volledig verkeerd overkomen. Vies.

Michel heeft de schets van de badkamer in 3D gezet.

Louis vond dat wel wreed wijs … en nu zit hij achter de computer, met dat programma, en gaat hij zelf zijn huis maken.

Ik ben benieuwd.

Volgende week maandag begint het seminarie. Mijn seminarie. ‘Mijn’ als in de zin dat ik dat zal georganiseerd hebben: van offerte maken tot contract opstellen tot zorgen dat ik sprekers vind voor de verschillende onderwerpen tot zien dat iedereen hier op tijd toekomt en weer kan vertrekken en kan slapen en eten en watnogallemaal.

Het is de eerste keer dat ik dat doe en het is dus nogal beangstigend. Groot geluk, om te beginnen: ik heb de hulp van een van onze fantastische secretaresses die dat al meer gedaan heeft en dus weet waar aan te denken en wanneer aan mijn mouw te trekken. Nog een geluk is dat de collega’s met veel plezier willen bijstaan. Dus gelukkig heb ik het niet volledig alleen moeten doen en ik kon op genoeg ervaring rekenen om geen flaters te begaan. Maar de eindverantwoordelikheid ligt dus wel bij mij.

Vandaag is al een pak van mijn hart gevallen. Een half pak toch. Het seminarie duurt 2,5 weken en ik had nog een spreker te kort voor volgende week vrijdag en één voor de week erop maandag en dinsdag. Voor beide onderwerpen in het totaal al zo’n 15 mensen gecontacteerd, maar tot vandaag telkens ’sorry, kan niet’ als antwoord gekregen. Gisteren was ik toch licht beginnen paniekeren. Deze namiddag een doorbraak: één van de twee laatst aangesproken mensen heeft toch toegezegd.

Oef! dus: mijn eerste week is gevuld. En ik zie het allemaal alweer helemaal zitten, want uiteindelijk heb ik nog een week om die tweede mens te vinden. Wie zoekt, die vindt, en vinden zal ik, daar moogt ge zeker van zijn.

Er was reclame. Häagen-Dazs ijs. Romig en wat nog allemaal.

En toen viel mijn frank. Dat ik onlangs nog een potje in onze diepvries ben tegengekomen.

Nu staat dat potje naast mij, net genoeg te ontdooien tot ik er van kan eten. Mmmm.

Ik was eens in de archieven gaan kijken wanneer ik het laatst iets had geschreven over Anna en zindelijkheid. Het was op 1 mei. Sindsdien is er veel veranderd.

Want ik had die post nog niet goed en wel geschreven of Anna bleef droog ’s nachts. Geen accidentjes meer. Niets, nada, noppes. Meer dan een maand geen enkele keer moeten opstaan om haar bed en pyjama te verversen. Geen machines meer die dagelijks moesten draaien om toch maar genoeg verse lakens te hebben. Zalig gewoon.

Tot ergens anderhalve week geleden. Midden in de nacht wordt ik wakker gemaakt door den anderen: of ik Anna haar bed zou kunnen verversen? Een accidentje, geen erg, dus sleepte ik mij maar naar boven. Terwijl Michel Anna wastte en pyjama ververste, deed ik het bed.

Volgende nacht lekker doorgeslapen dus toen ik opstond kwam er toch een ‘oef!’ uit mijn gedachten.

Maar de nacht daarop had ik minder geluk, en de nacht daarop en daarop ook niet: natte pyjama, nat bed, onderbroken nacht. Niet zo leuk dus.

Na die laatste keer heb ik eens met Anna gepraat. Dat als ze ’s nachts naar het toilet moest gaan, dat ze uit haar bed mocht komen, dat ze groot genoeg is, dat ik de deur zou openlaten zodat ze makkelijk het toilet kon vinden, dat ze sowieso maar moest roepen als ze naar het toilet moest en met de deur open dat ik haar zeker zou horen, … Niets beschuldigend, gewoon informerend.

Nu weet ik uiteraard niet of zo’n praatje heeft geholpen of niet of of het gewoon toeval is, maar sindsdien zijn haar nachten weer droog.

Hout vasthouden.

Het was teveel voor Jan. Veel te veel. Onze ’sterke’ man, de man die alles kan, is gestuikt. Kapot. Dat hebt ge dan als het een druk weekend is. En als ze dan ’s avonds nog niet op tijd in bed kunnen.

Vrijdagnamiddag hebben we een uur naar Zelie gekeken: het was toonmoment van ballet en het is altijd leuk om dan eens te zien wat ze zo het afgelopen jaar geleerd hebben. Maar het betekent voor de drie anderen ook een uur stilzitten, en dat is al veel lastiger. Tegen dat we erna thuis waren, gegeten hadden, … Laten we het erop houden dat het later was dan het normale uur. Gisteren er dan het feestje bij mijn zus. Bedtijd: bijna half elf.

Dat zou allemaal nog wel meevallen, ware het niet dat Jan een vroege opstaander is. Zelfs een zeer vroege. Gezien hij er tijdens de week om half zeven uit moet, staat zijn biologische klok daar vast op ingesteld, en dus, laat of niet de vorige avond, ten laatste tegen half zeven staat hij beneden, klaarwakker.

Twee te late avonden en te vroege ochtenden hebben hun tol geëist. Deze namiddag op bezoek bij mamie en grandpère geweest en tegen dat we naar huis gingen kon hij niet meer: huilen bij het minste, grote drama’s, koud, …

Thuis gekomen heeft hij dus rap gegeten om dan zo rap mogelijk naar bed te gaan: op een half uur tijd had hij gegeten, was hij gewassen, pyjama aan, tanden gepoetst en in bed. Bijna onmiddellijk lag hij te slapen.

Lang geleden dat ik zo een oververmoeid kind heb gehad.

‘t Was vandaag nog eens een verjaardagsfeestje bij mijn zus. Het laatste voor haar dit jaar. Al haar kinderen zijn intussen een jaartje ouder.

The usual suspects waren er: zus en gezin (uiteraard), papa, schoonouders en schoonbroer en gezin. En onze voormalige kuisvrouw die nu een vriendin van de familie is. Altijd wreed leuk en gezellig.

Het feestvarken wordt binnen een paar dagen 6. Jongens, wat vliegt de tijd.