Het zit er weer op

En dat hebben we dus ook weer overleefd: Gentse Feesten 2016.

Er was een planning, maar in tegenstelling tot voorgaande jaren werd die eigenlijk niet echt gevolgd: het was meer een informatieblaadje van mogelijke dingen om te doen dan een planning om te volgen. Resultaat: dagelijks werd die dan ook gewijzigd: er werden dingen afgevinkt, verplaatst, verschoven, afgelast en bijgevoegd. Alles mocht, niets moest. Zeer relax.

De kinderen waren minder mee: Zelie werkte in de ochtend en sprak in de namiddag en avond veel af met haar eigen vrienden; Louis is een echte puber momenteel en wou liefst gewoon niet buitenkomen (af en toe lukte het wel, maar meestal onder zwaar protest) en Jan trad op met zijn dansschool, zodat hij ook minder mee kon (en eigenlijk mee wou gaan). Ik was dus voornamelijk in gezelschap van Anna (en de pleegkindjes, als ze er in het weekend waren). Uiteraard zijn we naar Jan gaan kijken op de Korenmarkt, want ze mochten zelfs op het podium daar optreden! Machtig om zien.

Langs de andere kant: den anderen was wél meer mee en ging zelfs zonder gezelschap de Feesten rond (en zat dan vooral bij de buren) en zag zo zijn eigenhelden‘ optreden. Zeer leuk om zien.

Dit jaar veel meer Puppetbuskersfestival gezien dan vorig jaar, maar dat had er vooral mee te maken dat op de programmatie van MiramirO veel minder gratis voorstellingen stonden, zodat de combinatie beter lukte en er dus veel minder overlappingen waren.

Een aantal heel mooie dingen gezien en ook een aantal mindere of dingen die minder ‘mijn’ ding waren.

Onze jaarlijkse traditie van aperitief-voor-het-vuurwerk en daarna vuurwerk-bekijken-met-vrienden voortgezet en genoten van de avond, het gezelschap en het prachtige vuurwerk: echt een machtige combinatie dit jaar van muziek en lichtspel.

Een paar keer uit geweest (jaja, ’s avonds hebben zij mij ook opnieuw gezien) en de rust en vriendschap gevonden op een zalig binnenterras waar het zeer aangenaam vertoeven was maar ook heel gevaarlijk was om te blijven plakken.

Uiteraard zelf ook regelmatig bij de ‘buren’ binnengesprongen: steeds een zeer aangename plek om te vertoeven. Apart dat wel, maar toch komen we elk jaar terug, al was het maar om de kinderen te laten verminken of een verhaaltje voor het slapengaan te krijgen.

Voor de rest veel rondgewandeld met de (pleeg)kinderen en genoten van het goede weer dit jaar (zon is toch nog altijd veel aangenamer dan gietende regen 😉 ) en vooral, van het mindere volk op de Feesten: lekker druk maar je moest tenminste niet over koppen lopen. Gewoon aangenaam.

Tijd om te gaan slapen en te beginnen aftellen naar volgend jaar.

PS: foto’s van den anderen, uiteraard

Orka doet iets met een patattenveld

Gentse Feesten staat de laatste jaren ook synoniem met Studio Orka. Vroeger speelden ze onder de vlag van MiramirO, maar dit jaar doen ze het onder de vlag van het NTG.

Louis en Jan zaagden dit jaar, als ze mee ‘moesten’ van mij naar de Gentse Feesten. Behalve voor dit: hier keken alle kinders ongelooflijk naar uit.

Opnieuw locatietheater en deze keer moesten we naar Evergem trekken: Chasse Patate speelt zich af in een veld, langs een zandwegel.

Opnieuw met open mond staan (of zitten) kijken. De setting: machtig; de techniek en genialiteit achter het geheel: ongelooflijk; maar vooral en belangrijkst: het acteerwerk, het verhaal, de manier waarop zij u meenemen en alles laten meebeleven, alsof je het zelf doormaakt en meemaakt: prachtig.

Een lach, een traan, de hele opbouw en de manier waarop je als publiek zelf een deel wordt van het stuk. Studio Orka ten voete uit.

Genoten, genoten, genoten, niet normaal.

 

Opoffering

Er stond een dubbele boeking op het programma, maar niet echt: Zelie ging gisterenavond om 20.30u naar Bandits gaan kijken. Ik ging op hetzelfde moment met vriendinnen naar Pieter Embrechts. Voor elke leeftijd iets, nietwaar?

Scenario: avondeten. We zitten aan tafel. Zelie haar vriendin/gezelschap voor de avond zit erbij. De vriendin kent Bandits niet echt, dus wordt de muziek opgezet, kwestie dat zij dan toch tenminste een idee krijgt. Mijn 4 kinders zingen in koor elk liedje mee: ondertussen kennen ze het wel.

Naarmate de cd en het eten vordert beginnen er twee te zagen: Jan en Anna willen ook naar het optreden. Toe? Alsjeblieft? Zelie en vriendin zien een babysit-opdracht voor de avond niet zitten: zij willen zich kunnen amuseren, waar ik volledig achtersta. Ik zie het trouwens ook niet zitten dat een 10- en 12-jarig met 2 (weliswaar zeer verantwoordelijke) pubers naar een avondoptreden gaan. Ik heb ook plannen én een afspraak, dus kan ik zelf niet mee. Gaan kijken zit er dus niet in.

Een half uur voor aanvang van het concert zitten 2 triestige kindjes mij aan te kijken. Zo triestig dat ik overstag ga: we maken ons klaar, lopen Bij Sint-Jacobs (en dus Pieter Embrechts) voorbij en vinden nog een plaatsje op de allereerste rij voor Bandits, naast zus-lief en vriendin – wat een moeder lijden kan 😉

Twee zeer gelukkige kindjes hielden zich klaar.

Bandits wachten

En ik moet toegeven, het was een zeer, zeer goed concert. Dankzij mijn kinders ken ik de liedjes ook, daar niet van, maar live zijn die mannen echt wel zeer goed. En hun covers zijn ook zeer goed: nooit een kopie van het origineel, wel telkens hun eigen versie er van, en een goede versie erbovenop.

Bandits start

Eventjes was er paniek: plots schril gefluit en iedereen moest het plein verlaten. Het concert werd stilgelegd en de artiesten in allerijl afgevoerd terwijl wij op de rand wachtten. Anna was aan het huilen en Jan en Zelie waren ook bang, maar algauw bleek dat er niets ergs aan de hand was (oef!). Wel een zeer bizar iets om mee te maken en een zeer raar zicht, zo’n leeg concertplein terwijl errond alles als normaal doorgaat.

Het concert werd gelukkig niet afgelast en ze hebben hun set kunnen afmaken en tegen het einde van het concert waren Anna en Jan hun schrik al volledig vergeten.

Bandits 1

En zo hebben Jan en Anna ook hun eerste live concert meegemaakt. Ze vonden het zo fantastisch dat ze wilden blijven voor Laura Tesoro, maar daar ik dan wél even mijn been voor stijf gehouden en zijn we naar huis gegaan.

Het zijn feesten!

We zijn al een paar dagen verder en het is al druk geweest, en tegelijkertijd ook niet.

Er was een planning, maar die is al elke dag aangepast geweest. Niet om meer te zien, maar minder. En er is geen stress dat dat zo is.

Het zijn dit jaar feesten waarbij ik vooral geniet, het rustig aan doe en mij amuseer. Dingen doe die gepland staan, maar evengoed mijn schema volledig omgooi omdat ik geen zin heb/zin heb om iets anders te doen. En zo ga ik verder doen.

Als je trouwens (veel) beelden wil zien, kijk dan eens bij Max: die maakt prachtige foto’s en het geeft goed weer hoe het hier is.

Wat ik wel al opgemerkt heb: er is minder volk en dat is gewoonweg ZALIG!

Weer voltallig

De laatste van onze bende is ook terug thuis. Deze namiddag gingen we Jan afhalen aan het station en hij zag er zeer gelukkig én moe uit. Nochtans beweert hij voldoende geslapen te hebben.

10 dagen kamp zitten er ook weer op. Ik mag dus nog een paar manden was proper krijgen de komende dagen. Dat gecombineerd met de Gentse Feesten betekent dat het druk zal zijn.

Vanavond zijn we alleszins al eens een stapke in de wereld gaan zetten en hebben we De langste fanfare zien vertrekken. Direct ook vrienden tegengekomen en dus afgesproken voor iets later en voor we het wisten was het dus al zeer laat.

Maar: goed begonnen is half gewonnen, nietwaar 😉

Salonconcert

Gisteren een mailtje in de bus:

Beste vrienden,

Gabriel Rios houdt morgen – donderdag 14/7 om 20u  – een try-out in ons huis.

Indien grote fan, zijn jullie meer dan welkom!!  (Ook welkom als je Gabriel Rios nog moet ontdekken trouwens  😉

Wel graag een seintje geven, want er zijn slechts 50 plaatsjes te geef.

Met vriendelijke groeten

En ja, ik ben wel fan. Ik heb hem al 2 keer zien optreden (1 x op Polé Polé, 1 x met El Tattoo del Tigre) en vond het meer dan goed. Dus direct geantwoord dat ik erbij zou zijn.

En zo zaten we met 68 personen (ja, die 50 man kon blijkbaar echt niet aangehouden worden 🙂 ) vanavond bij Gabriel op de schoot, in een zeer intieme en mooie omgeving.

Het zou zogenaamd een try-out zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt: alles liep vlot, geen haperingen en veel ambiance. Hij en zijn band hadden er duidelijk veel plezier in, met als resultaat: wij ook.

De mensen die vrijdag op Boomtown zullen gaan kijken, zullen niet teleurgesteld zijn.

Gentblogt is dood. Leve Gentblogt!

Kijk, het is niet omdat we de site op zich hebben stopgezet, dat wij elkaar niet meer horen of zien. Al die jaren samen werken en op stap gaan, dat heeft nu eenmaal gevolgen en zo hou je er toch wel een hoop vrienden aan over.

En vrienden die jaar in jaar uit met elkaar naar de Feesten gaan, een dergelijke traditie zet je niet zomaar stop.

voorbereiding GF

Dus kwamen we samen bij Pharailde, bekeken we het programma van de Gentse Feesten, bekeken we onze eigen voorkeuren, legden we alles samen en maakten aanpassingen waar we dachten dat het toch nog dat ietsje leuker zou zijn om samen naar de voorstellingen te gaan.

Gentse Feesten: we zijn er klaar voor!

Kopenhagen

’t Is hier eindelijk een beetje op zijn plooien aan het komen. Tijd voor een verslagje over mijn reis.

Want Kopenhagen was uiteraard meer dan een concert alleen.

Jensensallé

1. Het weer

Ik heb een beetje pech gehad en mijn altijd-goed-weer-op-vakantie geluk was deze keer afwezig. Ik zweer het: altijd, altijd als ik ergens naartoe ging had ik zeer goed weer. De dag ervoor kon het nog weken aan een stuk geregend hebben, op het moment dat ik toekwam kreeg ik mooi weer. Ook als ik vertrok sloeg het weer soms direct om, maar nooit terwijl ik er was. Deze keer niet dus 🙁

Lees verder Kopenhagen

3 op 4

Zowel Zelie, Louis als Anna kwamen vandaag terug van kamp.

De leiding had aan de ouders gevraagd wie kon helpen de groep naar Charleroi te brengen en hen daar dan ook te komen ophalen. Ik had mij opgegeven om hen bij terugkomst op te halen en dus vertrok ik redelijk op tijd naar Charleroi.

Ze landden om 12.05u dus dat was nog een degelijk tijdsstip. Strikt genomen zouden we dan op tijd terug in Gent zijn om dan om 15.20u Anna te kunnen afhalen aan het station. Dat laatste is uiteraard niet gelukt.

Naar Charleroi rijden was geen probleem, maar in het heengaan zag ik al direct dat terugkeren een ander paar mouwen zou zijn: zeer lange file tussen Erpe-Mere en Gent, zeer lange file rond Anderlecht … Er zou dus een alternatieve route moeten uitgestippeld worden, wilden we niet stilstaan.

Maar dus eerst naar Charleroi waar ik twee ongelooflijk vermoeide maar ook ongelooflijk gelukkige tieners in de armen kon sluiten. Ze hebben blijkbaar een zalig en fantastisch kamp gehad: niet te zwaar wat betreft staptochten, prachtige natuur, zalig goed weer en de groep (toch wel 14 tieners samen) kwam zeer goed overeen zodat het ook op dat vlak een fantastisch kamp was. Chapeau voor de leiding om dat allemaal zo mooi ineen te steken en hen zo een prachtige reis en herinnering te geven.

De terugweg liep dus via omwegen, waardoor we er 2u over gedaan hebben i.p.v. 1,5u langs de ‘normale’ weg. Maar aangezien die normale weg op 2 plekken dicht zat, waren we in verhouding dus toch ‘vroeger’ terug in Gent. Niet op tijd voor Anna, maar dat had ik al met den anderen uitgeklaard op voorhand: hij ging haar halen moest het mij niet lukken.

Uiteindelijk zijn we allemaal tegelijk thuis toegekomen: ik zette eerst de andere givers af aan het lokaal en tegen dat we thuis kwamen, kwamen Michel en Anna ook net thuis.

En ook Anna had een fantastisch mooi kamp en blijkbaar had ze ook de hele tijd heel mooi weer, daar in Eben-Emael. Ze had een mooi kleurtje alleszins en zag er zelfs uitgeslapen uit.

Nu tijd voor de was (jaja, ook de mijne) en dan is het nog tot volgende week vrijdag wachten vooraleer Jan ook terug is.

Een concert op verplaatsing

Laten we beginnen met te zeggen dat de verplaatsing voor het concert van Coldplay meer, maar echt meer dan de moeite waard is geweest.

Ik vermoed dat ik één van de slechtste zitplaatsen in heel de arena had: een één-zittertje ergens bovenaan in de nok van de arena en vlak voor mijn neus, knal voor het midden van het zicht op het podium, een mega-geluidstoren.

Maar dat zijn allemaal details. Er waren altijd nog de grote schermen en uiteindelijk bleek dat ik het midden van het podium wel kon zien (en dus ook Chris Martin) omdat de geluidstoren toch net iets meer naar links stond, en zo heb ik niets moeten missen. Van uw plaats af gaan om ergens op de trappen te gaan kijken was namelijk geen optie: de stewards hielden alles goed in de gaten en iedereen moest mooi op/aan/voor zijn stoeltje blijven.

Bij de ingang kregen we allereerst dus onze parafernalia: een bandje en een schattige pin. Dus klaarmaken maar en dan afwachten.

Voor de rest was er niet veel meer over te zeggen dan dat het gewoonweg een fantastisch goed concert was. Het zat visueel ongelooflijk goed ineen, een fantastisch rockspektakel. De show stormde vooruit met de ene lading meezingbare hits na de andere: van hun oudste albums naar hun laatste en terug in de tijd. Zalig gewoon. En als je denkt ‘overdaad schaadt’: niet altijd dus. Vuurwerk, confetti, de show van de lichtgevende armbandjes, oprijzende ballonnen, lasershow, … we kregen het allemaal en nog veel meer en het was écht niet te veel.

Maar dus niet alleen was het visueel zeer sterk: auditief was het ook fantastisch en dat is toch nog altijd het belangrijkste. De mannen gaven zich volledig en dat voelde je ook in de zaal.

Voor de bis-nummers kwamen ze op een klein podium dat net naast de storende geluidstoren stond en zo zag ik ze nog eens van dicht(er)bij. Samen met Lianne Lahavas heeft Chris Martin dan nog een prachtig duet gedaan, een cover van Prince: Sometimes it snows in April.

duet

De foto’s doen het concert zeker geen eer aan, maar het is wat het is. Het geeft wel alleszins een klein beetje een beeld van wat er zoal te zien was.

Zoals reeds gezegd: de trip méér dan waard. We want more!