San’s Weblog

Normaal gezien wacht ik tot het einde van de solden om erop uit te gaan. Dat is om twee zeer belangrijke redenen: ten eerste zijn de kortingen dan serieus hoger en ten tweede heb ik meestal aan het einde van mijn loon nog een stukje maand over zodat zware uitgaven sowieso vermeden worden.

Uiteraard maak ik op die regel uitzonderingen. Of toch zeker één uitzondering: als de kinderen echt iets nodig hebben. Die gasten groeien als kool en als ik al weet dat ze een aantal dingen nodig hebben probeer ik er toch in het begin bij te zijn, kwestie van toch nog iets op de kop te kunnen tikken. Op het verlanglijstje stonden vandaag: pyjama’s voor Zelie en broeken voor de jongens.

Na het middagmaal heb ik de kinderen dus hun warme jassen, sjaals, mutsen en handschoenen laten aandoen om de soldenmassa te trotseren en hopelijk te vinden wat we nodig hadden. De buit kon beter, maar al bij al is hij toch geslaagd: één rokje voor Zelie, twee broeken voor Jan en twee voor Louis, twee truien voor Louis, één trui voor Jan en elk van de jongens nog een hemd. Oh ja, en uiteraard nog pyjama’s voor Zelie: twee pyjama’s en één slaapkleed.

Terwijl we buiten waren dan ook maar direct een paar cadeau’herstellingen’ gedaan. Aan de ijsbeerknuffel die Jan kreeg bleek een naad los te zitten en voor een gloednieuwe (dure) knuffel laat ik het liever aan de professionals over om het ook weer in orde te brengen. Een ander cadeau was iets dat ik moest kopen in mijn zus haar plaats (haar cadeau voor haar man want zij had geen tijd om erom te gaan). Bleek dat ik iets veel te klein had gekocht en dus ben ik het dan maar gaan wisselen.

En zo zijn we er weer van af voor een jaar. De stad zag zwart van het volk en we hebben ons er deftig door geworsteld, maar niet echt voor herhaling vatbaar. In de loop van de komende weken zal ik hier en daar nog wel eens een kinderwinkel binnenspringen op zoek naar een deftige broek, maar het aspect ‘noodzakelijk’ is al weg, dus nu kan het op het gemak. En wie weet heb ik deze maand toch nog een stukje loon over op het einde van de maand en dan kan er misschien nog iets van af voor mijzelf, maar aangezien ik niet echt iets nodig heb, ga ik mij daar alleszins niet op vastbijten.

Zeer lyrisch ben ik niet aangelegd dus kort en bondig: allemaal een zeer gelukkig nieuwjaar toegewenst. Alles wat jullie wensen in 2009 en veel maar, maar vooral: be carefull what you’re wishing for.

Voor de rest hoop ik dat jullie het oude jaar in even leuk gezelschap mochten afsluiten als wij. De familie samen, lekker eten en drinken en ‘het jaar dat de kadootjes werden afgeschaft’ en we dus nog weinig zoveel kadootjes hebben gezien

Het was laat gisterenavond, of beter: het was vroeg deze ochtend, maar elke minuut er één te weinig eigenlijk. Soms toch jammer dat een mens moe wordt en moet gaan slapen.

Tijdens de vakantie in Kos had Zelie een vriendin gemaakt. Een goede zelfs en bij het afscheid kwamen er dan ook een pak tranen bij te pas. Er werden adressen en e-mails uitgewisseld en de belofte contact te houden, maar hoe gaat dat hé.

We waren het eigenlijk een beetje uit het oog verloren en als toppunt kwam daar nog bij dat den anderen eigenlijk alle gegevens van die mensen kwijtgeraakt was. Toen we dat aan Zelie moesten opbiechten waren er serieus wat tranen en dus beloofden we alles te zullen doen wat we konden om haar vriendin terug te vinden.

Michel en ik zijn dus serieus in ons geheugen gaan graven van wat we nog konden herinneren van die mensen en er kwam boven de stad en dat de grootouders een café/restaurant hadden. Gezien de stad niet zo groot was typte ik in de goudengids de termen ‘café’ en de stad en eens de lijst tevoorschijn kwam wisten we direct welk café het was. Gevonden dus, joepie!

Het is dus één ding om te weten hoe we iemand konden terugvinden, er moet dan nog steeds effectief werk gemaakt worden om opnieuw contact te leggen. Dat eerste contact, dat is vandaag gelegd.

Deze namiddag de kinderen in de auto gestoken en naar het betreffende café gereden. We gingen een pannenkoek gaan eten en hopelijk zou het vriendinnetje er ook zijn. Ze had verteld dat ze daar tijdens de vakanties heel veel waren, dus bestond er een kansje. Voor de zekerheid had ik een enveloppe, papier en een stylo meegenomen zodat, als het meisje er niet zou zijn, Zelie een briefje kon afgeven.

Het vriendinnetje was er niet. Blijkbaar hadden we haar misgelopen want ze was nog niet zo lang voor wij toekwamen naar huis gegaan. Dus Zelie schreef een briefje en gaf het af aan de oma die het zeker zal doorgeven.

Zo ver zijn we dus al. Nu is het afwachten of zij nog iets van haar zal laten horen.

Jan zingt: ‘Groot soldaatje, klein soldaatje, laat ons flink marcheren. En de trommels slaan en de fluiten gaan en mijn papa is soldaat, kameraad’. Terwijl Jan zingt, zingt Anna halvelings mee.

Het liedje is gedaan en Anna wil het nog eens zingen/horen. ‘Jan, ga jij dat liedje nog eens zingen want ik weet het niet’. Jan heeft duidelijk geen zin en zegt ‘ik weet dat ook niet meer’, waarop Anna alleen probeert:

‘Stom soldaatje’

Het is vakantie en zo gedraag ik mij ook door tot een gat in de nacht op te blijven. In principe is daar dus niets op tegen, ik ben volwassen en ik doe wat ik wil.

Maar ik was de vakantie al begonnen in een staat van oververmoeidheid. Die eerste twee, drie dagen zat ik wel relatief op tijd in bed, maar sindsdien is het toch steeds minimum 2u ’s ochtends vooraleer ik in mijnen nest zit.

Gelukkig moet ik niet opstaan om 6u30: het is al rap vier uur later dat ik de warmte van mijn bed inruil voor de drukte van de dag. Brave kinderen die ’s ochtends ook al later opstaan en zich (relatief) stil bezighouden maken dat ik dus een beetje kan uitslapen, maar al bij al slaap ik nog altijd geen 8u per nacht en helpt dit dus niet om van mijn vermoeidheid af te geraken.

Och ja, er zijn nog een aantal dagen waarin het wel zal lukken om op tijd in mijn bed te kruipen dus met een beetje sjans (en vooral veel wil) zal ik nog uitgerust geraken voor de vakantie voorbij is *denkt ze hoopvol*.

Toen ik deze ochtend wakker werd daagde het dat Jan en Anna deze namiddag naar een verjaardagsfeestje mochten gaan. Eens dat gegeven verwerkt was dacht ik ‘Oef!’.

‘Oef’, een rustige namiddag. ‘Oef’ geen gejengel van of gekibbel met Anna omdat ze haar goesting niet (altijd) krijgt. ‘Oef’ want nu kan ik de was op mijn gemak en in alle rust doen.

Mijn tweede gedacht was eerder een gevoel. Een schuldgevoel, want wat voor slechte mama ben ik wel niet om dat te denken. Maar dat gevoel heeft niet lang geduurd. Zo’n twee seconden. Na bijna 17 jaar samen met den anderen heb ik al lang geleerd om zo’n gevoel rap van mij af te zetten

Er zijn van die mensen die je ontmoet in je leven, die je gewoon bijblijven. Ik heb zo’n paar mensen ontmoet tijdens mijn eerste jaar aan de univ en toen waren het vrienden. Het zijn eigenlijk nog altijd vrienden, alleen zijn ze van het soort waar je geen contact mee hebt, tot je ze toevallig tegenkomt en blijkt dat we elkaar nog steeds als vrienden beschouwen.

Eén van die mensen in Stephan. Een zeer wijze mens, rustig en wild tegelijk en we hebben altijd vreselijk veel leute gehad. HIj zat bij mij op kot en we waren met een hele groep vrienden die altijd samen weggingen. Zondagavond spraken we allemaal af in De Ploeg en meestal bleven we daar hangen tot we terug naar ons kot gingen. De rest van de week zaten we veel bij elkaar op kot en op donderdag kookte ik meestal voor de hele bende, aan inkoopprijs. Ge moet u dat inbeelden: een kot van 3m op 4m en daarin een twaalftal mensen die ergens met een bord op schoot zaten te eten. Sommige avonden bleven we bij elkaar slapen: gans die bende op een drietal matrassen want meer kon er niet in onze koten. Good times.

Stephan was niet de meest studentikoze gast. Liever plezier maken en weggaan en Gent verkennen dan achter de boeken te zitten en als ik mij niet vergis is hij ook niet door zijn eerste jaar geraakt. Bijna niemand van ons trouwens: veel te veel bezig met ons amuseren en uitgaan en ontdekken. Maar ik en een paar anderen bisten, Stephan verdween uit Gent en ging terug naar zijn geboortestad.

Wat Stephan heel goed kon, toen al, was mondharmonica spelen en uiteindelijk lag daar zijn passie. Jammer genoeg was het een instrument waar (toen) geen les voor gevolgd kon worden en dus heeft hij het zichzelf geleerd. HIj begon zelfs al les te geven in die tijd. Ik hoopte voor hem dat hij in die richting zijn weg zou kunnen vinden.

Onlangs was ik met Zelie aan het praten over mondharmonica. Ze kwam net van de saxofoonles en ik weet niet meer hoe we op het onderwerp kwamen, maar dat was het dus. En toen vertelde Zelie mij dat haar leraar dat graag zou leren (of al op zichzelf aan het leren was) en wel een leraar zou kunnen gebruiken en ik moest dus plots weer denken aan Stephan.

Ik had hem het laatst gezien een paar jaar geleden op de Gentse Feesten. Ik was er toen met een aantal van de kinderen (ik denk dat Jan ongeveer een jaar moet geweest zijn, maar het kan ook voor Jan geweest zijn) en ik zag hem plots op het podium staan op de Groentenmarkt, zijn ding met zijn mondharmonica aan het doen. Ik zag hem, hij zag mij en na het optreden sprong hij van het podium en vlogen we elkaar ongeveer in de armen. Maar hij had niet veel tijd en we moesten ons haasten en dus in de haast waren we vergeten contactgegevens uit te wisselen.

Met de opmerking van Zelie ben ik dus hem dan maar beginnen googlelen en wat blijkt, hij speelt (gelukkig) nog altijd muziek, in verschillende groepen én hij heeft ondertussen al op een podium gestaan met niemand minder dan Toots Tielemans.

Zo’n ontdekkingen, merken dat uw vrienden doen wat ze willen doen, dat doet mijn hartje zwellen van blijdschap.

Gedurende het jaar kijk ik niet naar het nieuws. Ik lees ook niets van kranten. Dat weiger ik gewoon.

En dan komt het jaaroverzicht op het einde van het jaar en val ik van de ene verbazing in de andere, zo van ‘amai, is dit ook gebeurd?’ of krijg ik meer verklaring over dingen waar ik vaag wel iets van gehoord heb.

En dan weet ik ook direct weer waarom ik niet naar het nieuws kijk of waarom ik weiger kranten te lezen. Ziek ben ik op het einde van zo’n overzicht. Gewoon onpasselijk. Er is toch zo weinig positief nieuws in gans zo’n overzicht. Ellende en miserie troef.

Mijn kop in het zand steken is het niet echt. Het zijn dingen die ik wéét, maar waar ik liever niet dagelijks met mijn neus ingeduwd wordt.

Niet dat het een waterdichte tactiek is, maar het is de beste die ik voor mij kan bedenken.

For english, scroll down

Eerst de sjaal, dan de muts en ondertussen heb ik het setje af gemaakt met een paar handschoenen. Of beter, een paar wanten. Tien vingertjes zou een beetje teveel van het goede geweest zijn.

Opnieuw op goed geluk gedaan. Eerst de want zelf. Daarna een manchette en onmiddellijk eraan, in één stuk, de koord om de twee wantjes samen te houden en dus ook de tweede manchette. Alles aan elkaar genaaid en afgewerkt meet een boordje zoals aan de muts. Een beetje moeite gehad om het eerste wantje te kopiëren, maar ik denk dat het eigenlijk wel gelukt is.

Ons madam kan nu volledig geassocieerd rondparaderen.

First the scarf, then a hat en now I finished the set off with a pair of gloves. Or better, a pair of mittens. Crocheting ten fingers would have been a bit too complicated.

Again, there was no design to base myself on. First the mitten was done. Afterwards two cuffs, connected in one go with a crocheted cord. Sewing everything together and then finishing it off with the same rim as the hat. I had a bit of problems trying to copy the first mitten, but in the end I think I quite succeeded.

Anna will be parading around the schoolgrounds completely matched.

Zo’n twee-en-een-half à drie jaar geleden hebben onze kinderen het kattenluik kapot gemaakt: spelen met de deurtjes was toch zo fantastisch en erdoor kijken en prutsen en doen. Het resultaat was rap te zien want de luikjes waren in plastic: de pinnen die het luik zelf lieten draaien braken af.

De eerste winter konden we het ‘deurtje’ zelf er nog inhouden door plakband ter hoogte van de pinnetjes te doen. Na die eerste winter was zelfs dat al niet meer mogelijk zodat ik vorige winter het volledige gat dichtplakte, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. Deze winter stond er een schuif van de oude keuken voor die we open- en dichtdraaiden om de katten binnen of buiten te laten. Dat niet doen bracht een stroom koude lucht binnen waardoor de temperatuur binnen in huis drastisch daalde.

Waarom geen nieuw luik kopen? hoor ik u denken. Pure luiheid. Twee jaar aan een stuk gezegd dat het moest, maar te lui om deftig te kijken wat soort luik we hadden om te weten door welk we het moesten vervangen.

Maar kijk zie. Deze vakantie heb ik besloten om niets te doen, behalve in huis dingen doen. O.a. zoveel mogelijk het keukengerief in de juiste kasten plaatsen. We leven er nu al een tijdje in en beginnen goed te weten wat waar moet. Dus een aantal dingen moe(s)ten verhuisd worden en andere dingen kunnen ondertussen uit dozen gehaald worden om een definitieve plaats te krijgen.

Een ander punt op mijn todo lijstje was dus een nieuw kattenluik voor in de keukendeur, en daar ben ik dinsdag eindelijk om gegaan. Eerst een stuk van het oude luik afgebroken, in een zak gestoken en daarmee naar de dierenwinkel om hetzelfde te vinden, of minstens een model dat een even groot gat nodig had. Een nieuw luik steken is één ding, een nieuw gat zagen, forget it.

De mensen van de winkel konden mij helpen om een luik te vinden waarvan ik dacht dat het dát wel zou kunnen zijn, en thuisgekomen bleek het effectief het juiste te zijn. Oud luik afgehaald, nieuwe panden bevestigen en … het lukte toch niet. Na veel prutsen bleken de vijzen niet lang genoed, alhoewel het dezelfde waren als de vorige set. Dus nog een toerke langs de vijzenboer, langere vijzen (en tegelijk ook een maatje meer want die die ik wou bestond niet in de lengte die ik nodig had) gehaald én presto: het lukte.

Er hangt eindelijk een nieuw kattenluik en de kou is definitief buitengesloten. De kinderen hebben het verbod gekregen zelfs maar in de buurt te komen, laat staan om eraan te komen.

De poezen waren hilarisch. Uiteraard moesten ze even wennen en het systeem dus nog leren kennen, maar uiteindelijk hadden ze het rap door. Waar ze blijkbaar minder rap aan wennen is het geluid van de deurtje als het open en toe gaat en hoe het deurtje op hun rug blijft liggen als ze erdoor kruipen. Ge ziet ze zo angstig achteruit kijken als ze binnen komen. Maar ondertussen lopen ze binnen en buiten dat het een lieve lust is en denk ik dat ze wel genieten van hun nieuwe vrijheid.