San's Weblog

‘k Heb het er al meer over gehad, van die periodes dat het superdruk is op sociaal vlak en dat dat meestal samen valt. Februari lijkt op zo’n superdrukke maand.

Deze week ben ik welgeteld 3 avonden thuis. Ik was namelijk maandagavond thuis, deze avond ben ik thuis en dan nog zondagavond. Maar maandagavond was het niet van niets-doen thuis: ik had thuis een vergadering gepland voor GiG van het Project, dus was ik wel degelijk ‘bezet’.

Gisteren had ik dan vergadering van de klasafgevaardigden van ‘t school: ik ben zelf klasafgevaardigde én ook secretaris dus dubbele reden om aanwezig te zijn. Morgen ben ik weg naar mijn zus, niet zozeer voor de gezellig babbel, alhoewel die zeker niet zal ontbreken, maar vooral om mij te laten ‘martelen’: ze behandelt mijn rug dus en die behandeling zelf doet minder deugd. ‘t Is dat het effect heeft, want anders…

Vrijdag- en zaterdagavond ga ik mijn ventje vergezellen naar het Comedy Zone festival: vrijdagavond samen met beste vriendin E. en haar partner, zaterdag ‘alleen’ want gezien Michel een perspas heeft via het Project zal ik alleen mogen zitten, maar dat vind ik niet erg, zolang de optredens goed zijn.

Zondag staat nog als volledig leeg in de agenda en hopelijk komt daar niets meer in tegen dan, want ik denk dat ik een rustige dag zal kunnen gebruiken. Alhoewel, rustig, met vier kinderen? Nah! Trouwens, die gaan willen gaan zwemmen en een fris bad, dat kan maar deugd doen.

Sinds maandag heeft Jan geen drama’s meer gemaakt en zegt hij ook niet meer dat hij niet naar school wil. Wat er ook mag gebeurd zijn, het is blijkbaar vergeven en/of vergeten.

Alleszins veel plezanter om dan weg te rijden: dikke kus en een paar knuffels en dan staat hij voor het raam lustig te zwaaien tot hij mij niet meer ziet. Uiteraard zwaai ik terug, tot ik hém niet meer zie, maar dat is altijd een beetje gevaarlijk: als je achteruit loopt zie je niet altijd waar je loopt. Tot nu toe heb ik gelukkig nog geen ‘voorvallen’ gehad, en met mijn legendarische handigheid is dat wel een unicum.

Anna houdt haar lachend uitwuiven nu dus ook al drie dagen vol. Volgende week is het krokusvakantie, maar ze zal alleen de laatste twee dagen thuisblijven zodat het voor haar een niet te lang afscheid zal worden met kans op ‘terugval’ nadien.

Alleen leuke ontwikkelingen dus *zegt ze opgelucht*

Dat Anna het goed doet in de peutertuin, dat heb ik verschillende malen verteld. ’s Ochtends was er evenwel af en toe nog een traantje bij als ik haar afzette, maar dat was deze ochtend anders.

Toen ik toekwam aan de peutertuin heeft Anna vandaag voor het eerst de volledige weg van de auto naar het lokaaltje te voet afgelegd. Nieuw ja, want normaal gezien moest ik haar halverwege oppakken en dan verder dragen.

Daarna heeft ze zich mooi op het bankje voor de klas gezet om haar jas uit te doen én is ze volledig zelfstandig de klas binnengewandeld, daar waar ik haar tot nu toe ook moest oppakken en aan de kinderverzorgster ‘overdragen’.

Ze had een koek mee, zoals meestal ’s ochtends, en toen ik haar vroeg of ze die aan tafel wou opeten liep ze zomaar naar de tafel, koos een stoel en zette zich neer. Ik gaf haar nog een kus en knuffel en terwijl de kinderverzorgster de koek opendeed zei ik nog dag tegen Anna. In plaats van te beginnen huilen, draaide ze zich mooi om en met een stralende glimlach zwaaide ze mij uit de klas.

Na het drama bij Jan was dit een leuke oppepper.

In tegenstelling tot vorig jaar, waar Jan af en toe ochtendkuren had toen ik hem op school afzette, was Jan dit jaar de vrolijkheid en enthousiastheid zelve om naar school te gaan.

Enthousiast om zijn boekentas klaar te maken, vrolijk bij het vertrek, bijna huppelend de schoolpoort door om zich dan te installeren (boekentas op zijn plaats, jas aan de kapstok, fietsje kiezen, …) en mij dan met een brede glimlach uitwuiven.

Een zeer leuke manier om je werkdag te beginnen, wetend dat je kinderen een leuke dag zullen hebben omdat ze graag zijn waar ze zijn die dag.

Tot vorige donderdag. Plots begon Jan een drama te maken toen ik hem op school afzette. Ik had het totaal niet zien aankomen, maar donderdagochtend begon hij heel hard te wenen toen ik hem afzette en zei dat hij niet meer naar school wou. Ik kreeg hem met moeite van mij af zodat ik kon vertrekken en de juf vertelde mij achteraf dat hij zeker nog een drie kwartier ontroostbaar was. Vrijdag was al niet veel beter. Toen bleef ik een beetje langer bij hem om hem te proberen kalmeren, maar niets lukte, integendeel: hij kreeg alleen maar meer verdriet en hij wou niet naar school ‘omdat hij het niet leuk vond’. Opnieuw heb ik met een bloedend hart een wenende Jan achtergelaten.

’s Avonds eens met zijn juf gepraat, of zij iets gemerkt had dat veranderd kon zijn? werd hij gepest? verveelt hij zich misschien? zijn er dingen veranderd met andere kindjes? … Maar de juf wist ook van niets en begreep er eigenlijk ook niets van, vooral omdat, eens zijn bui voorbij is, hij er niets meer van laat merken, dat hij eigenlijk niet naar school wil: hij werkt goed mee, is vrolijk, speelt met zijn vriendjes, is lief en behulpzaam, … Zijn normale zelf dus.

Ik dacht dat het misschien lag aan vermoeidheid en dit weekend heb ik er vooral proberen voor zorgen dat hij op tijd in bed zat. Behalve vrijdag is dat ook gelukt en hij heeft toch telkens 12 u geslapen. Goed uitgerust dus.

Maar ondertussen bleef Jan tijdens het weekend wel herhalen dat hij niet meer naar school wou. Dat hij zijn boekentas niet meer zou klaarmaken. Toen ik hem vroeg waarom niet, wat er gebeurd zou kunnen zijn, antwoordde hij alleen dat hij het niet wist, maar dat hij niet meer naar school wou.

Deze ochtend dus opnieuw drama. Het leek er nochtans eerst op dat het ging lukken, da er geen drama’s zouden zijn: hij deed zijn jas uit en hing hem zelf aan de kapstok, hij koos een fietsje, hij begon rond te rijden, … maar toen ik door wou gaan klampte hij zich vast aan mijn jas en mijn vinger (serieus pijnlijk) zodat de juf hem uiteindelijk van mij heeft moeten aftrekken.

Hopelijk is het een fase, zoals hij er vorig jaar ook een paar heeft doorgemaakt. Uiteindelijk is hij nog zeer klein. Maar ik ben toch bang dat er meer aan de hand is, de ommekeer is zo plots. Als er dus een oorzaak is, hoop ik dat deze rap aan het licht komt, want zo gaan werken is allesbehalve plezant.

Wij zijn serieus aan het nadenken over de inrichting van ons huis. Misschien wist u het al, of misschien ook niet, maar binnen een maand of twee herbeginnen de verbouwingswerken hier weer. De derde keer en hopelijk is het deze keer de laatste keer maar dat is vooral hoop.

Wat er allemaal zal gebeuren? Nieuwe keuken, kasten boven en de benedenverdieping van het achterhuis. Wat er allemaal nog zou moeten gebeuren? Het inrichten van onze slaapkamer, het plaatsen van een nieuwe badkamer, de douche op de kinderverdieping en het (eindelijk volledig) afwerken van de kinderkamers. Afhankelijk van wat dat eerste deel allemaal gaat kosten, doen we misschien voort, terwijl we bezig zijn hé.

Maar één ding is dus zeker: in ons huis zelf worden twee kamers volledig afgewerkt, zijnde de keuken en de living, en in het achterhuis wordt de benedenverdieping volledig afgewerkt. Als we zover zijn zal het al een pak aangenamer leven worden.

Ondertussen doen we ideeën op van hoe alles er zou kunnen uitzien. We hebben afzonderlijk zeer lang zitten nadenken van hoe de keuken er zou kunnen/moeten uitzien, in de zin van kleurcombinaties en materiaal, en eens we er eindelijk over praatten bleek dat we krak hetzelfde in gedachten hadden. Wreed wijs want zo moet ge geen toegevingen doen.

Vandaag puur toevallig in de lederen-salon-winkel beland en een schoon salon gezien. Daarnaast aan het kijken voor (andere) interieurdecoratie. Ik ben nogal te vinden voor een fel papierken, iets speciaals, maar op een zeer beperkte oppervlakte. Een keuze hebben we nog niet gemaakt maar dat zal de komende maanden toch moeten gebeuren.

Keuzes maken, beslissingen nemen. Spannend.

‘In de boekskes’ staat dat je, als ouder, zo af en toe eens exclusieve aandacht moet besteden aan één kind. Allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, want met vier kinderen, werken, sociaal leven (zowel van hen als van mij), is het niet altijd evident om zo’n momenten te vinden.

Gisteren was er evenwel een kans en ik heb ze gegrepen: Zelie en Louis waren naar de scouts, Anna sliep en aangezien het vrijdagavond laat was geworden zat het er dik in dat ze lang ging slapen en Jan was in een actieve bui. Toen ik dus voorstelde aan Jan om de namiddag gewoon met ons tweetjes door te brengen, was hij heel enthousiast.

De bedoeling was gewoon een beetje in ‘t stad rond te wandelen, handschoenen te kopen voor hem, misschien iets te eten en/of drinken en dan tegen 17u bij Zelie en Louis te zijn op de scouts. Het was mooi weer, dus ideaal om een beetje buiten rond te lopen.

Rond half drie vertrokken, richting Vrijdagsmarkt. Daar was de zaterdagsmarkt bezig en dus stopten we eerst bij het kraampje om koffie en een warme chocomelk te kopen en dat was al direct een hit … vooral toen Jan zijn chocomelk uit zijn handjes liet glippen en de hele beker over zijn jas en broek werd leegegoten. Er waren traantjes, maar al bij al viel dat nog mee, vooral toen de lieve mevrouw Jan zomaar een nieuwe chocomelk aanbood.

De start van onze uitstap was niet zo gelukkig: we zijn onmiddellijk opnieuw huiswaarts gekeerd om hem verse kleren aan te doen, maar eens Jan in een nieuwe broek en jas zat konden we er eindelijk nog eens aan beginnen.

De rest van de namiddag is vlot verlopen, zonder nog enig probleem: we zijn een paar winkels binnen gewandeld, hebben handschoenen gevonden voor Jan, zijn een milkshake gaan drinken in de Tasty World (toch één van mij en de kinderen’s favoriete stopjes voor een drankje) en zo belandden we tegen 17u waar we moesten zijn.

Het was een zeer leuke namiddag. Alleen het terugkeren naar huis, toch nog een wandeling die in de beste omstandigheden met de kinderen een goede 20 minuten duurt, was minder. Tegen dan was Jan wel relatief uitgeput maar hij heeft zich over het algemeen nog zeer goed gedragen en we zijn zonder kleerscheuren thuisgekomen.

Op naar het volgende moment.

Terug van het nieuwjaarsfeestje/-drink/-dink bij Michel op zijn werk. We keken er eigenlijk allemaal naar uit, ‘allemaal’ zijnde ik en de drie oudste kinderen, want dan zouden we de mensen en kinderen terugzien die we (nog beter) hadden leren kennen in oktober.

Vorig jaar waren we er ook bij, maar toen werkte Michel er nog maar relatief pas en kende ik geen kat. ‘k Heb mij toch goed geamuseerd: ‘t zijn allemaal sympathieke en sociale mensen, dus dat compenseert mijn associaliteit wel een beetje, maar het is toch leuker met mensen te praten die je ondertussen als eens meer gezien hebt en waar je al een gedeelde ervaring mee hebt.

De drank en het eten was weer overvloedig en zeer lekker: wraps, lekkere slaatjes, zalm, iets speciaals/aparts voor de kinderen, scampies (allemaal koud) en zeer lekkere (warme) kipcurry en rijst. ‘Uiteraard’ hebben we een deel van de overschot mee in doggy bags.

Deze keer gebleven tot 21u20 maar het heeft toch nog een half uur geduurd voor het doodstil was in de auto en iedereen, behalve de chauffeur uiteraard (ikzelf dus), lag te slapen.

Thuisgekomen eerst Anna naar boven gedragen en in haar bedje gelegd. Gelukkig had ik reeds op de receptie haar pijama aangedaan want ze was met geen stokken wakker te krijgen, wat ook een eerste is.

Daarna Jan naar boven. Die is wel wakker geworden en was niet goed gezind en wou plots absoluut nog eten en iets drinken. Uiteindelijk heb ik hem toch kunnen kalmeren door hem een slokje te laten drinken en is hij braaf gaan slapen.

Dan een derde keer naar beneden om Zelie en/of Louis te halen, maar net toen ik Louis er wou uithalen werden ze allebei wakker. Oef, want nu konden ze zelf naar binnen en boven in plaats van dat ik ze moest dragen. Het was toch half elf vooraleer ze er alle vier eindelijk inlagen.

Dan eindelijk mails gechecked, een paar blogs gelezen, een beetje geschreven en nu is het tijd om zelf ook in bed te kruipen: ‘k ben de vorige twee dagen mooi op tijd gaan slapen dus best deze goede trend doorzetten (geloof mij: half twaalf is ‘op tijd’ voor mij).

Eigenlijk moet ik het al weten en gewoon zijn, maar het blijft mij toch verbazen hoe het afwijken van het ritme soms toch zo’n impact kan hebben op een kind.

Gisteren is het een goed half uur later geworden voor Jan en Anna. Het avondritueel was een beetje uitgelopen en in plaats van om zeven uur was het half acht gepasseerd vooraleer zij erin zaten.

Resultaat: Anna heeft nog ongeveer een klein half uur geprotesteerd in de zin van een beetje wenen, een beetje neuten, weer even stilte, herbeginnen. Anders valt zij als een blok in slaap, dus dat maakt direct een uur minder slaap. Deze ochtend was ze dan ook in een niet al te best humeur en als we er dan rekening mee houden dat ze tegenwoordig al wat kuren heeft, kan dat tellen om het zeer lastig te maken ’s ochtends.

Bij Jan was er aanvankelijk zo goed als niets aan te merken. Hij was al uit zijn bed toen ik hen ging oproepen, heeft zich aangekleed (misschien een tikkeltje trager dan anders), begon wel te neuten omdat hij zijn tweede schoen niet vond … die vlak naast hem lag, maar voor de rest viel het mee.

Maar dan moesten we vertrekken en waren er ‘problemen’ in verband met zijn boekentas, was er ‘iets’ met zijn muts, moest en zou hij mijn hand vasthouden op weg naar de auto (waar hij anders volledig alleen loopt) en eens op school begon hij te wenen dat hij niet naar school wou. Overduidelijk te moe dus.

Vanavond dus zorgen dat ze er zeker op tijd inzitten. Gelukkig zijn er vandaag geen activiteiten. Dus zullen we op tijd aan tafel kunnen zitten, gaan we nog overschot van tijd hebben om in bad te gaan en zullen ze nog op tijd in bed zitten.

Leve donderdag!

die moeten verteld worden. Maar nu niet. Nu ga ik eens zeer vroeg naar bed: it’s long overdue. Zo ‘overdue’ dat ik met moeite nog mijn gedachten kan ordenen, laat staan dingen schrijven.

Slaapwel.

Feit: we gaan op vakantie.

Dat is ongeveer het enige dat vast ligt voor het moment. Naar waar, wanneer en hoe, dat weten we nog niet. Maar we hebben nog geen vakantie gehad met het volledige gezin en het zal ons deugd doen om er eens helemaal uit te zijn, met zijn allen in een omgeving die niet thuis is.

Vorige week ben ik al bij een reisbureau binnen gestapt en heb ik een aantal offertes gekregen. Er zaten een paar goede ‘deals’ bij en ik ben geneigd om te boeken: alles in, zon, water, dingen voor de kinderen om te doen.

Ondertussen ook een site doorverwezen gekregen om eventueel een vakantiehuisje te boeken. Ik zou dat eventueel zien zitten, maar dan liever niet alleen, maar met iemand anders of een ander koppel/ouder met kinderen want een groter huis wordt direct ook betaalbaarder en ondertussen hebt ge nog wat klap.

Dit weekend hakken we de knoop door en maken we een beslissing, either way, want de tijd begint raar genoeg te dringen: die huisjes, er zijn er al veel bezet voor de periodes dat wij zien zitten en hotels zijn ook niet al te gemakkelijk te boeken als je vier kinderen hebt.